Πάμε πίσω στο 1950 και στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία του Τίτο, εκεί που το πρώτο οπαδικό κίνημα των Βαλκανίων, οι Torcida, βρέθηκαν στο στόχαστρο για υποκίνηση εθνικιστικής βίας σε ένα παιχνίδι μεταξύ της Χάιντουκ και του Ερυθρού Αστέρα στο Σπλιτ της Κροατίας.

Mέσω του εγχειρήματος της European Super League, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο βιώνει έναν ακραίο λαϊκισμό που περνά από το πεδίο της πολιτικής στο πεδίο του αθλητισμού.

Η ισραηλινή ποδοσφαιρική ομοσπονδία είναι μέλος της UEFA, παρότι γεωγραφικά η χώρα βρίσκεται στη Μέση Ανατολή και, ευρύτερα, στην Ασία. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο «Κόκκινος Πολ», όπως ήταν γνωστός λόγω των ιδεών του, χάρισε όμορφες στιγμές αλλά και στιγμές γέλιου στο γερμανικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο καταφέρνοντας να μην είναι ποτέ βαρετός και προβλέψιμος.

Οι εικόνες του Κιν που αντέχουν στο χρόνο είναι εκείνες μπροστά από έναν διαιτητή να φωνάζει απειλητικά, με παίκτες να σφαδάζουν στο έδαφος. Ο Ιρλανδός όμως ήταν κάτι παραπάνω από ένας φωνακλάς και ένας τσαμπουκάς.

Αμέτρητες ήταν οι φορές που έβγαινε εκτός εστίας, τρέχοντας για να κυνηγήσει στην απέναντι πλευρά το γκολ από κόρνερ, έτσι, απλά γιατί το ήθελε. Ένας απίθανος τύπος.

Το «χτύπημα του σκορπιού», τα φριζαρισμένα του μαλλιά, το αστείρευτο ταλέντο, η τόλμη, μια αφέλεια, η περιπέτεια, το ρίσκο, η φυλακή, το ανορθόδοξο, τα 40 και βάλε γκολ. Τα είχε όλα ο «El Loco».

Η ομάδα του Αμβούργου δεν πήρε δημόσια θέση υπέρ της Παλαιστίνης, αντίθετα μίλησε για αντισημιτισμό, προκαλώντας την οργή φίλων της σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εμφύλιος, προσφυγιά, μπάλα, η υπερηχητική Ουγγαρία της δεκαετίας του 1950, ο Μπούκοβι, ο Γλέζος. Στοιχεία μίας ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Νίκο Γιούτσο, καμάρι των Πειραιωτών και του ΚΚΕ.

Η ιστορία του ποδοσφαίρου στη γη της Παλαιστίνης είναι γεμάτη πολιτικές συγκρούσεις, εθνοτικά μίση, τρομοκρατία, πόνο, διαψεύσεις και μάχες. Μάχες υπαρξιακές και ταυτοτικές.