Όποιος δει την Ντεπορτίβο Παλεστίνο να αγωνίζεται ή πέσει πάνω σε φανέλες της στο διαδίκτυο, μπορεί να πιστέψει ότι πρόκειται για παλαιστινιακό σύλλογο. Κι όμως η ομάδα έχει έδρα το Σαντιάγο της Χιλής.

Στο Celtic Park της Γλασκώβης σηκώνονται σημαίες της Παλαιστίνης, συγκεντρώνονται ποσά για το κέντρο προσφύγων Aida στη Βηθλεέμ, με τον Ερίκ Καντονά να στηρίζει την τοπική ακαδημία και τους μικρούς Παλαιστίνιους που διψούν για μπάλα.

Στο στόχαστρο της Στάζι στην Ανατολική Γερμανία, με μια βάση μελών που μεγαλώνει και μια συγκλονιστική καμπάνια «Bleed for Union» που έσωσε τον σύλλογο από την χρεοκοπία, η Ουνιόν Βερολίνου είναι ένα ατόφιο club λαϊκής βάσης, όπου κάθε εντός έδρας αγώνας είναι sold out.

Τα «Μολυβένια Χρόνια» (Anni di Piombo) της δεκαετίας του 1970, η δολοφονία του Άλντο Μόρο, οι πρώτες ομάδες οργανωμένων οπαδών σε Μιλάνο, Ρώμη, Βερόνα και Λιβόρνο, η βία, ο ρατσισμός, η εγκληματικότητα στην κερκίδα μέχρι τις μέρες μας.

Η πρωτοβουλία του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος (CPUSA) για τη δημιουργία ενός πλήρως ανεπτυγμένου ερασιτεχνικού πρωταθλήματος τη δεκαετία του 1920 ήταν πρωτοποριακή και, έστω για σύντομο χρονικό διάστημα, απέδωσε καρπούς.

Είναι η 4η Μαρτίου 1979, όταν πραγματοποιείται η πρώτη απεργία στη ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου. Η AFE, η νεοσυσταθείσα τότε ένωση ποδοσφαιριστών, απέναντι στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία και τις διοικήσεις των ομάδων, διεκδικεί και κατακτά θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα για τους παίκτες.

Η φήμη ενός κλαμπ- σημαία του ποδοσφαίρου «από τα κάτω», όπως η Ζανκτ Πάουλι, οικοδομήθηκε με ενσωμάτωση νέων ανθρώπων, αντιφασιστών, ΛΟΑΤΚΙ, μεταναστών, αλλά και με την ώριμη αντιμετώπιση σκοτεινών πτυχών του πρόσφατου παρελθόντος.

Το ακροδεξιό, νεοναζιστικό Εθνικό Κόμμα απέκτησε επιρροή στα βρετανικά αστικά κέντρα και ειδικά στο Λονδίνο, τη δεκαετία του 1970. Μέχρι που η Αντιναζιστική Λίγκα, ο Κλαφ, ο Κόρμπιν κι άλλοι πολλοί ήρθαν για να του «κόψουν» μία και καλή τον αέρα. 

Η ιστορία, η δράση, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που γέννησαν και έθρεψαν τους «Bad Blue Boys», τον ακροδεξιό σύνδεσμο της Ντινάμο Ζάγκρεμπ, που από το 1986 μολύνει το ποδόσφαιρο και σπέρνει μίσος στο οπαδικό κίνημα.

Η Μάρτα αποχαιρετά το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έπειτα από 6 συμμετοχές σε Μουντιάλ. Εμβληματική παίκτρια, υπήρξε πρόδρομος εξελίξεων και πρόσωπο γύρω από οποίο οικοδομήθηκαν επί χρόνια τα όνειρα του ποδοσφαίρου γυναικών παγκοσμίως.