Podcast teatralny

Podcast teatralny

By Teatr Współczesny w SzczecinieArtsPerforming Arts
Download on the App Store

Podcast teatralny episodes

  • Wiedziałem, że bez tematu śmierci nie będzie tematu życia – wokół spektaklu DOM NIESPOKOJNEJ STAROŚCI

    O małych sprawach i zgodzie na pokazywanie pewnych rzeczy, o rozpracowywaniu lęków i trudności, o tym, co doskrzypuje w spektaklu, o spotkaniu szlachetnych materiałów i starych technik, o zaskoczeniach przywspółpracy z seniorską grupą ekspercką, i o tym, jak współpraca wielu osób złożyła się na powstanie „Domu niespokojnej starości”.

    Rozmowa z reżyserem i autorem tekstu Michałem Buszewiczem, autorką kostiumów Lilą Dziedzic i seniorkami z grupy eksperckiej pracującej przy spektaklu.

     

    Realizacja: Karolina Żabczak

    Zdjęcie: Piotr Nykowski

     

    ________

     

    Dom niespokojnej starości

    tekst i reżyseria: Michał Buszewicz

     

    prapremiera: 22 lutego 2025, Duża Scena


    Starzejemy się. Czy łatwo nam się z tym pogodzić? W 2050roku ponad jedna trzecia Polski będzie po 60-tce. W jaki sposób ta ogromna liczba ludzi może być zaopiekowana?

    „Dom niespokojnej starości” to fantazja na temat cohousingu– wspólnego mieszkania starszych osób. Siódemka znajomych umawia się na życie pod jednym dachem. Mieszkanie razem to spotkania ze wciąż żywymi pragnieniami, obawami, planami i nadziejami. Ale też okazja do pełnego wykorzystania ostatnich lat. Na co można być za starym? Kiedy jest już za późno na robienie rzeczy, na które ma się ochotę? Czy starość ma oznaczać wstyd przed pragnieniem życia?

    Utopijny projekt fikcyjnego „Domu niespokojnej starości”spotyka się w tym zabawnym, ale i poruszającym spektaklu, z perspektywą zaproszonej do współpracy grupy szczecińskich seniorów.

     

    32 min
  • Gdyby pociąg jechał do Szczecina 3,5 godz. – rozmowa wokół spektaklu NIE TWOJA KOLEJ, KOCHANIE

    O tym, co jest podstawą podróżowania, o transporcie publicznym i jego związkach z muzyką, a także o tym, dlaczego Tomasz Cymerman zjadł swój samochód.


    Realizacja: Karolina Żabczak

    Zdjęcie: Piotr Nykowski

     

    ________

     

    Nie twoja kolej, kochanie

     

    reżyseria: Tomasz Cymerman

     

    prapremiera: 20 września 2024

     

    Stary jak świat wątek dwojga kochanków, którzy nie ustają w wysiłkach, by się odnaleźć. Bohaterowie spektaklu to para, która chce spotkać się w rocznicę swojego związku. Obydwoje wyruszają w podróż z dwóch krańców Polski mając nadzieję, że wieczorem uda im się spotkać na sentymentalnej dla nich stacji kolejowej. Podróż okazuje się jednak zadaniem zupełnie karkołomnym. Bohaterowie spektaklu wciąż jednak wierzą, że ich miłość wszystko przezwycięży. Czyżby?

    „Nie twoja kolej, kochanie” to mikromusical pełen anegdot, w którym publiczność rozpozna całe spektrum emocji, jakie towarzyszą podróżującemu przez polskie wertepy, rozjazdy i torowiska. Spektakl łączy wątki humorystyczne z zupełnie niehumorystyczną prawdą na temat transportu publicznego. Przyjedzie? Nie przyjedzie? Oto jest pytanie.


    15 min
  • A fu! To niesmaczne – rozmowa wokół spektaklu DOBRY PIESEK

    Rozmowa z Agnieszką Jakimiak i Mateuszem Atmanem, reżyserami spektaklu „Dobry piesek”.

     

    O tym, czy przekroczenie ludzkiej perspektywy w teatrze jest możliwe, o trwającej kilkadziesiąt tysięcy międzygatunkowej przyjaźni, o inspiracjach Diogenesem i zwierzętach politycznych, a także o tym, jak to się stało, że psy pokochały teatr.

     


    Realizacja: Karolina Żabczak
    Zdjęcie: Piotr Nykowski


    _____________

     

    Dobry piesek

    dla dorosłych


    scenariusz i reżyseria: Agnieszka Jakimiak i Mateusz Atman

     

    prapremiera: 9 marca 2024, Duża Scena

     

    Zapraszamy do Klubu Miłośników Psów. To zbiorowość odrobinę sekciarska, rozczarowana własnym gatunkiem, która stara się odrzucić ludzkie zachowania. Jej członkowie i członkinie próbują zrozumieć psi język i spojrzeć na rzeczywistość psimi oczami (a raczej nozdrzami). Zgłębiają też tajemniczą, trwającą kilkadziesiąt tysięcy lat relację między psami a ludźmi i zastanawiają się, czy można oprzeć ją na symbiozie i współpracy, a nie na wyzysku i cierpieniu. Razem z nimi przyglądamy się kolejnym portretom opiekunów i opiekunek oraz ich psich towarzyszy – i pytamy, czy w psiaństwie nie żyłoby się nam lepiej.

     

    Autorski spektakl reżyserowany przez opiekunów czarnej

    pudelli Kseni. W procesie tworzenia przedstawienia udział biorą psy, które towarzyszą zespołowi Teatru Współczesnego w Szczecinie oraz realizatorom i realizatorkom projektu.

    33 min
  • To jest Janusz, którego lubię – rozmowa wokół spektaklu XD DRAMMA PER MUSICA

    Rozmowa z Aleksandrą Matlingiewicz i Jackiem Sotomskim twórcami spektaklu „XD dramma per musica”. O tym, co wspólnego mają ze sobą opera i Malcolm XD, o tym, co można znaleźć na rubieżach Internetu, o rytmiczności i samplowaniu, a także o tym, czym jest dramma per musica.


    Realizacja i montaż: Karolina Żabczak, zdjęcie: Piotr Nykowski

     

    _____________

     

    XD dramma per musica

    reżyseria: Aleksandra Matlingiewicz, Jacek Sotomski

     

    premiera 24 listopada 2024, Scena Nowe Sytuacje

     

    Na podstawie „Pastrami” Malcolma XD.

    Czy da się wystawić na scenie internet? A w formie barokowej opery?


    XD... to spektakl muzyczny realizowany na podstawie tekstów najbardziej tajemniczego internetowego autora – 

    Malcolma XD. Jego krótkie, absurdalne, ironiczne opowiadania podbiły serca millenialsów, a niedawno doczekały się realizacji filmowych Netflixa i Canal+.

    W zagrzybionej piwnicy w bloku spotyka się wspólnota

    mieszkaniowa. Zebranie dotyczące rewitalizacji windy niespodziewanie przeradza się w awanturę, której przebieg wygląda podejrzanie znajomo.

    Czy kiedyś uda się nam uwolnić z błędnego koła sporów i

    rozliczeń?

     

    Inscenizacja „Pastrami” Malcolma XD nawiązuje formą do barokowego gatunku muzyczno-scenicznego dramma per musica.


    Premiera w ramach II edycji rezydencji artystycznej Scena

    Nowe Sytuacje.

    17 min
  • Bardzo ufam dzieciom – rozmowa wokół spektaklu CZERWONY KAPTUREK

    Rozmowa z Anną Smolar, reżyserką spektaklu „Czerwony

    Kapturek”.

    O odczytanych na nowo baśniach według francuskiego

    dramatopisarza Joëla Pommerat, o zabawie znaczeniami i przesunięciu czerwieni, o podróży bohaterki i potrzebie przełamywania strachu, o zapraszaniu dzieci do minimalistycznej, wytrawnej sztuki i wytwarzaniu pola dla wyobraźni, a także o
    tym, co nowego w klasycznej bajce mogą zobaczyć rodzice.

     

    Realizacja: Karolina Żabczak, zdjęcie: Piotr Nykowski

     


    ____________

    Joël Pommerat
    Czerwony Kapturek

    reżyseria: Anna Smolar

     

    premiera: 22 września 2023, Duża Scena

     

    Była sobie raz Dziewczynka, która nudziła się sama w domu.

    Tęskniła za swoją wiecznie zajętą Mamą i bardzo chciała odwiedzić Babcię. Chciała przeżyć przygodę...

    Zapraszamy na odczytaną na nowo, ponadczasową opowieść o

    potrzebie niezależności i pierwszej próbie samodzielnego odkrywania świata. Opowieść o tym, że czasami lubimy się bać, ale też o odwadze, którą nosimy w sobie. Spektakl zanurza nas muzycznym i tajemniczym w świecie, w którym groza i śmiech nieustannie się ścierają, a relacje opowiadane są językiem
    choreograficznym, w rytmie bębnów na żywo.

     

    Czego się boisz?
    Ale tak naprawdę, w prawdziwym życiu, czego się boisz?

    A teraz wyobraź sobie, że temu czemuś patrzysz prosto w oczy,
    że to coś ma kształt,
    wydaje nawet dźwięki,
    może do ciebie mówi.
    Co mówi?
    I co ty na to?
    Czy widzisz czerwień?
    Gdzie ona jest?
    A kim jest wilk? I jaki jest ten wilk? Kto tak naprawdę odgrywa rolę wilka?
    A ty – jaką rolę odgrywasz?
    Podobno warto czasem zanurzyć się w głębokim ciemnym lesie, zmierzyć się z bestią i sprawdzić swoje siły, sprawdzić swoją moc.

    Anna Smolar

     

    „Czerwony Kapturek” to czwarty po „Jedną ręką”, „Pinokiu” i „Kopciuszku” spektakl Anny Smolar oparty o tekst współczesnego francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerat.

     

    22 min
  • Ci ludzie muszą zobaczyć, że mieszkamy w Szczecinie – rozmowa wokół spektaklu SEN NOCY LETNIEJ

    Rozmowa z reżyserami spektaklu „Sen nocy letniej” – Justyną Sobczyk, reżyserką i założycielką Teatru 21 i Jakubem Skrzywankiem, dyrektorem artystycznym TW.

    O nowych polach rozumienia miłości, o tym, dlaczego zdecydowali się połączyć komedię Shakespeare’a z internetowym postem o sex workingu i o tym, jak zaproszenie do współpracy osób z niepełnosprawnościami wpłynęło na pracę w teatralnej bańce.

     

    Realizacja: Karolina Żabczak, zdjęcie: Piotr Nykowski

     

    --------------------

     

    Sen nocy letniej

    reżyseria: Justyna Sobczyk, Jakub Skrzywanek

    premiera: 25 lutego 2023, Duża Scena

     

    Na motywach komedii Williama Shakespeare’a w przekładzie Stanisława Barańczaka oraz na podstawie wywiadów z osobami z niepełnosprawnościami, ich rodzinami, a także osobami zajmującymi się asystenturą seksualną i pracą seksualną.

     

    A gdyby wyobrazić sobie miejsce, w którym miłość jest dostępna dla każdego, bez kulturowych barier i społecznych ocen? Miejsce, w którym możemy bez wstydu i lęku mówić o swoich potrzebach, zastanawiając się równocześnie, w jaki sposób chcemy na nie odpowiadać. W jednym ze swoich najsłynniejszych dramatów, Shakespeare zaprasza do tajemniczego lasu pary kochanków, które na nowo muszą zdefiniować w nim siebie, wyruszając w podróż, aby zaspokoić swoje podstawowe potrzeby. Las Shakespeare’a staje się bezpieczną przestrzenią, gdzie osoby, którym odmawiane jest prawo do miłości i seksualności, mogą jej doświadczać.

    Jakub Skrzywanek wraz z Justyną Sobczyk, reżyserką i założycielką Teatru 21, laureata Grand Prix festiwalu „Kontrapunkt”, zaprosili do współpracy szczecińskich artystów z niepełnosprawnościami, by wraz z zespołem Teatru Współczesnego w Szczecinie, spróbować opowiedzieć, o tym, czym dziś jest i może być pragnienie miłości.

    24 min
  • Mniej słów, więcej ruchu – rozmowa wokół spektaklu DOTYK ZA DOTYK. DANSING
    Wyobraź sobie, że jesteś na dansingu…

    Rozmowa z choreografką i autorką koncepcji spektaklu / wydarzenia „Dotyk za dotyk. Dansing” – Katarzyną Sikorą. O potrzebie dotyku, o tym czy umiemy tańczyć w parach i o tym, dlaczego Kasia broniła się przed byciem nazwaną reżyserką spektaklu.


    Realizacja: Karolina Żabczak, zdjęcie: Piotr Nykowski


    W nagraniu pojawiają się fragmenty utworów (F.R. David – „Words”, Skaldowie – „Twą jasną widzę twarz”, Anna Jantar – „Nic nie może wiecznie trwać”, Jeanette – „Porque Te Vas”), które zostały użyte w spektaklu.


    _____________

    Dotyk za dotyk. Dansing
    koncepcja i choreografia: Katarzyna Sikora

    Prapremiera: 21 stycznia 2023, Duże Foyer

    Wyobraź sobie, że jesteś na dansingu… Co przyciąga Twoją uwagę? Co Cię onieśmiela? Co zawstydza? Co motywuje i skłania do dotknięcia drugiej osoby? Czy to musi być pożądanie? Może to afekt, życzliwość lub opiekuńczość? A może brak i tęsknota? Co dzieje się, kiedy pojawia się nieodparta chęć i pragnienie dotyku, której nie można zaspokoić?

    Ukradkowe spojrzenia i mrugnięcia, popisy taneczne i gry towarzyskie, piosenki o miłości, flirt i żart. Znajdzie się tu też miejsce na melancholię.Chcemy przywrócić ideę „tańca w parach” – bezpośrednią relację i patrzenie sobie w oczy. Wspólny taniec, współodczuwanie i współgranie stanowią dla nas podstawę tego wydarzenia. Czy uda nam się stworzyć „wspólnotę jednego wieczoru”, właśnie tego wieczoru? Jaką rolę przyjmą nasi goście, kiedy przyjdą się z nami pobawić?

    Zapraszamy na międzypokoleniową odsłonę dansingu w teatrze. Szampańska zabawa, feeria barw i taneczny sznyt, odblaski dyskotekowej kuli, trunki i przekąski to elementy naszego spotkania na miarę roku 2023. Zawirujmy w tanecznym uścisku, niech podłoga zadrży, niech zabłysną reflektory, a parkiet zapłonie ogniem naszych ciał. Niech żyje bal! Idąc za myślą Erin Manning: „Dotyk wywołuje wydarzenie, dotyk tworzy zdarzenie”. Zatańczymy?

    16 min
  • Ułamek sekundy – rozmowa wokół spektaklu OJCIEC
    Czy można przestać być „sobą”? O tonięciu i przemijaniu, o pracy z Jackiem Piątkowskim (odtwórcą głównej roli w spektaklu) i oddziaływaniu sztuki Floriana Zellera, opowiada autor opracowania muzycznego i reżyser spektaklu „Ojciec” – Norbert Rakowski.


    Realizacja: Karolina Żabczak, foto: Piotr Nykowski


    __________

    Florian Zeller

    Ojciec
    przekład: Bogusława Frosztęga
    reżyseria, opracowanie muzyczne: Norbert Rakowski

    premiera: 8 października 2022, Duża Scena

    Każdy z nas przez całe życie rozwija się, buduje swoją osobowość, tożsamość. A potem… wszystko nagle wymyka się spod kontroli, rozpada i traci bezpowrotnie. Czy to ciągle ja? Czy można przestać być „sobą”? „Ojciec” to nie opowieść o chorobie, lecz o cierpliwości, miłości i sztuce empatii. O nieuchronności przemijania i próbie szukania siebie w rozmywającej się rzeczywistości. O tym, co się dzieje z człowiekiem, kiedy jego godność i osobowość tonie, ale też o wielkim wysiłku, jaki tonący wkłada, by utrzymać się na powierzchni.Florian Zeller to wielokrotnie nagradzany francuski pisarz i dramaturg. Jego utwory zostały przetłumaczone na kilkanaście języków, a sztuki z powodzeniem wystawiane są na wielu europejskich scenach. „Ojciec” to siódma sztuka teatralna Zellera, tragifarsa, którą The Times uznał za „jedną z najlepszych sztuk teatralnych dziesięciolecia”, a The Guardian „najbardziej oklaskiwaną i uznaną sztuką dekady”. Ekranizacja sztuki (w reżyserii samego autora) otrzymała dwa Oscary w 2021 roku.
    11 min
  • Próba przekroczenia swojego oceniania – rozmowa wokół spektaklu GRUNWALD REKONSTRUKCJA
    O fenomenie obrazu Jana Matejki, o społecznościach zajmujących się rekonstruowaniem „Bitwy pod Grunwaldem”, o polityce historycznej i próbie porzucenia antropocentrycznej perspektywy. O co chodzi z tym Grunwaldem?

    Rozmowa z Eweliną Węgiel i Anną Mazurek, realizatorkami spektaklu „Grunwald Rekonstrukcja”.

    Realizacja: Karolina Żabczak
    Zdjęcie: Piotr Nykowski

    ___________

    Grunwald Rekonstrukcja
    reżyseria i inscenizacja: Ewelina Węgiel i Anna Mazurek
    tekst: Anna Mazurek

    Prapremiera: 11 listopada 2022, Scena Nowe Sytuacje

    Konie, krwawe płótna, duchy i upiory, świetlista łąka i… konie: „Wystawa po końcu świata – Grunwald 2410” czeka nas Was! To jedyna okazja, by doświadczyć żyjącego muzeum. Wędrując po mrocznych korytarzach Sceny Nowe Sytuacje, poznamy historię artystów amatorów, którzy poświęcili wiele lat pracy na tworzenie kopii obrazu Jana Matejki. O co chodzi z tym Grunwaldem?
    18 min
  • Nikt sam by sobie tego nie wybrał – reportaż do spektaklu SPARTAKUS. MIŁOŚĆ W CZASACH ZARAZY
    Kiedy na początku 2019 rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar mówił: „trzeba krzyczeć o stanie polskiej psychiatrii dziecięcej”, jego głos nie przebił się w debacie publicznej. Miesiąc później Polskę obiegła wiadomość o śmierci niespełna 15-letniego Wiktora, ofiary homofobii i prześladowania rówieśniczego, który rzucił się pod warszawskie metro. Rok później dziennikarz Onetu, Janusz Schwertner, opublikował reportaż „Miłość w czasach zarazy”, w którym opisał historię Wiktora i Kacpra, którzy poznali się na dziecięcym oddziale psychiatrycznym. Reportaż wstrząsnął opinią publiczną.

    O sytuacji osób LGBTQ+ w Polsce, o tym jak rodził się spektakl, o rekonstrukcji teatralnej i o tym, co wspólnego mają ze sobą Koło Gospodyń Wiejskich ze wsi Stobno i Stowarzyszenie Lambda opowiadają Alicja i Marianna (uczestniczki ceremonii ślubnej), Monika „Pacyfka” Tichy (Lambda Polska), Jakub Skrzywanek (reżyseria) i Daniel Rycharski (scenografia).

    Realizacja: Karolina Żabczak
    Zdjęcie: Piotr Nykowski


    W nagraniu pojawia się fragment utworu „Moonlight Avenue” Manu Chao, który został użyty w spektaklu.


    ____________



    SPARTAKUS. Miłość w czasach zarazy
    reżyseria: Jakub Skrzywanek
    scenariusz: Weronika Murek i Jakub Skrzywanek


    Samobójstwo to najczęstsza przyczyna śmierci dzieci w Polsce, częstsza niż choroba nowotworowa czy wypadek komunikacyjny. Blisko 70% nastolatków LGBTQ+ w Polsce myśli o samobójstwie. W 2020 i 21 roku szerokim echem odbiły się reportaże Janusza Schwertnera, który poprzez opowieści o nastoletnich pacjentach i ich rodzicach, uwikłanych w system dziecięcej opieki psychiatrycznej, wstrząsnął opinią publiczną. To właśnie te materiały, poszerzone o własną pracę dokumentalną, stanowiły punkt wyjścia do tworzenia spektaklu. „SPARTAKUS. Miłość w czasach zarazy” to jednak nie tylko opowieść o konkretnej grupie i gałęzi medycyny, ale próba przyjrzenia się temu, w jaki sposób w dzisiejszej Polsce opiekujemy się sobą nawzajem.

    Starając się wyjść z dotychczasowych linii sporów, do współpracy zaprosiliśmy kilkadziesiąt osób, przedstawicieli i przedstawicielki różnych środowisk (m.in. Koło Gospodyń Wiejskich ze wsi Stobno, Lambdę Szczecin – zrzeszającą osoby LGBTQ+, artystki i artystów zgromadzonych wokół Teatru Współczesnego i Akademii Sztuki w Szczecinie oraz lekarzy i ekspertów zajmujących się dziećmi i młodzieżą w kryzysie suicydalnym).

    Wszyscy razem pragniemy jasno powiedzieć, że prawo do miłości i samostanowienia należy się każdemu, a troska o tych, którzy wołają o pomoc i akceptację, jest odpowiedzialnością nas wszystkich.

    24 min

About Podcast teatralny

From the publisher's feed

Spotkania, rozmowy, reportaże teatralne. Zapraszamy do podsłuchiwania, co dzieje się za kulisami teatru na Wałach Chrobrego.