Pompidou

Schrijver en filosoof Maxim Februari maakt zich zorgen over het publieke debat. De democratische rechtsstaat verandert onder invloed van de klimaatverandering en nieuwe technologieën, betoogt hij. In zijn boek ‘Doe zelf normaal’ houdt hij tegen het licht hoe we daarmee om kunnen gaan. Anne Ruygt werkte in het FoMu aan een tentoonstelling van de Amerikaanse fotojournaliste Susan Meiselas. Al vijf decennia richt ze de camera op vergeten bevolkingsgroepen en conflicten.

In het huis waar psychiater Erik Thys vandaag woont kwam ooit het kruim van de Belgische intellectuele wereld bijeen, op uitnodiging van het glamourkoppel Edouard en Lucienne Didier. Thys reconstrueert in het boek Verrukkelijke verraders hoe ze afgleden in de collaboratie. Brigitte Herremans las Een klein detail van de Palestijnse schrijfster Adania Shibli, een verhaal over geweld in de Negev-woestijn. Elise Dupré ontdekte in het M HKA het werk van performancekunstenaar Dora Garcia.

Het Rijksmuseum bracht 28 van de 37 bekende schilderijen van Johannes Vermeer samen en dat is ongezien. De tentoonstelling is hopeloos uitverkocht, maar Pompidou neemt je op sleeptouw alsof er zelf bij bent. In de aanloop naar de tentoonstelling werden heel wat werken van Vermeer grondig bestudeerd en gerestaureerd. Dat leverde tal van nieuwe inzichten op. Chantal Pattyn gaat erover in gesprek met curator Gregor Weber en restaurator Ige Verslype. Foto: Rijksmuseum/Kelly Schenk

Van de 17de-eeuwse kunstenaar Johannes Vermeer zijn amper 37 werken bekend. Toch is hij één van de meest geliefde meesters van de Hollandse Gouden Eeuw. Zijn hele leven woonde en werkte hij in Delft, maar verder is nauwelijks iets over hem bekend. Aart Aarsbergen probeert in zijn boek ‘Het raadsel Vermeer’ de mysteries rond de schilder te ontrafelen. David de Haan schetst in de tentoonstelling ‘Het Delft van Vermeer’ het artistieke, intellectuele en sociale klimaat waarin Vermeer actief was.

Filosoof Leopold Flam hield vanaf z’n 13de een dagboek bij. Daarin getuigde hij van de obstakels in zijn leven: het opgroeien in armoede als kind van Joodse migranten uit Polen, zijn kampervaringen in Buchenwald tijdens WO II en later een pijnlijk gezinsleven. Kristien Hemmerechts en Guido Van Wambeke bundelden zijn geschriften. Ruben Desiere volgt een groep jonge rekruten in het Belgische leger in zijn film Echo. Koen Van Synghel zag La Vie en Kit, een film over vier visionaire architecten.

Marja Pruis schrijft biografieën, columns en literaire recensies. Vrouwenlevens lopen daar als een rode draad doorheen. Meisjes moeten lief zijn, maar ook stoer, stelt Pruis vast. Alleen niet te stoer, want dan ben je een boos meisje. Terwijl dat juist de leukste vrouwen zijn, zo laat de schrijfster zien in haar essaybundel Boos Meisje. Daarin heeft ze het over opmerkelijke vrouwen als politica Sigrid Kaag, schrijfster Rachel Cusk en columniste Renate Rubinstein. Foto: Bob Bronshoff

Luuk Gruwez reflecteert over het begin en het einde van het leven in zijn nieuwe dichtbundel Balts. Neerlandicus Luc Renders spande zich in om de vergeten klassieker Tropenwee van de Nederlandse schrijver Henri van Booven terug uitgegeven te krijgen, memoires over de aankomst van een Europeaan in het 19de-eeuwse Congo. Christophe Vekeman kon niet weerstaan aan ‘De gevaren van roken in bed’ van de Argentijnse schrijfster Mariana Enriquez.

Het festival Moussem Cities gaat op verkenning in het culturele leven van Teheran. Catherine Vuylsteke las het nieuwe boek van Salman Rushdie, ‘Victoriestad’. Kunstenaar Philip Metten toont nieuw werk bij Zeno X Gallery.

Met ‘Waar is het lam?’ leverde de Nederlandse dichter Mustafa Stitou één van de beste poëziebundels van de voorbije jaren af. In The Chapel neemt filmmaker Dominique Deruddere een kijkje in de coulissen van de Koningin Elisabethwedstrijd. Daarbovenop pende hij zijn memoires neer in het boek ‘Met de helm geboren’.

In Vake Poes toont theatermaakster Lisaboa Houbrechts hoe collectieve trauma’s als de collaboratie en seksueel misbruik in de kerk meerdere generaties tekenen. In Afscheid van de handkus geeft schrijver Benno Barnard inkijk in zijn leven. Een dagboek, bijgehouden in het hedendaagse Engeland, waaiert uit naar een roman die zich afspeelt in het mythische Midden-Europa.