Ponure Żarty

Miałem ostatnio takie oto wydarzenie, które skłoniło mnie do refleksji… Otóż wyszedłem ze sklepu i pakowałem zakupy do torby. Widziałem, że kręci się tam jakiś taki brodaty, ubrany od pasa w dół, brudny jegomość. W końcu podszedł do mnie i jakimś takim bełkotem zapytał czy nie mam czegoś do jedzenia. Powiedziałem mu, że nie.

Ok. ja jestem jednym z tych ludzi, którzy mówią zostawcie nas w spokoju, pozwólcie nam swobodnie pracować i działać, nie zabierajcie nam podatków i nie rozdawajcie ich ubogim, bo jak oni dostają pieniądze, to wtedy nie chcą pracować, bo to zaspokaja ich potrzeby.

Ale jestem też bardzo świadom tego, że taka postawa jest pewną pułapką myślenia. Troszeczkę to zasygnalizowałem w odcinku o Jasiu Kapeli. Że wiecie… świat nie jest zerojedynkowy. Nie można też całkowicie zamykać się na tzw. wrażliwość społeczną.

Postanowiłem nagrać odcinek, w którym podsumował bym moje przemyślenia na temat preppingu, zgromadzone w ciągu dwóch lat nagrywania Preppers Podcast. Tak już na chłodno i z dystansem.

Minęło prawie pół roku od zakończenia nagrywania podcastu. Przez ten czas zdecydowanie mniej czasu poświęcałem na myślenie o preppingu, a więcej na myślenie o innych sprawach. Wydaje mi się, że całe to doświadczenie nauczyło mnie kilku rzeczy.

Słuchaj też: #07 Cyberpunk 2077 - Veni, Vidi, Vici

Jeśli ktoś tu trafił pierwszy raz i przez przypadek, to wyjaśnię, że preppers jest osobą, która przygotowuje się na sytuacje kryzysowe. W przekonaniu utrwalanym przez hollywoodzkie filmy i programy telewizyjne, taką sytuacją będzie wojna i upadek cywilizacji.

W takim bardziej przyziemnym będzie to na przykład rozległa awaria sieci energetycznej.  Ryzyko takich awarii każdego lata jest całkiem duże ponieważ konsumujemy coraz więcej energii, a tempo modernizacji i rozbudowy sieci energetycznych jest ograniczone. Do tego dochodzą takie sytuacje, że np. Niemcy wyłączają swoje elektrownie jądrowe, bo boją się drugiego Czarnobyla czy drugiej Fukushimy.

Ryzyko tych rozmaitych kryzysów jest powiedzmy takie sobie, a ich skutki nie muszą być aż tak katastroficzne, jak opisują wszelakie poradniki dla preppersów - nawiasem mówiąc, warto to podkreślić - jest to jakiś rynek. Są ludzie, którzy żyją z przekonywania innych, że grozi im niebezpieczeństwo. Ale to zupełnie inna historia.

Przykładem takiego zagrożenia może być pandemia COVID-19. W skali całego mojego życia jest to chyba najpoważniejszy kryzys, w jakim uczestniczyłem. Ale gdybym miał ocenić jak duże zagrożenie stwarzał dla mnie i mojej rodziny, w skali od 0 do 10,  to byłbym daleki od wskazania 10 czy 9. Raczej gdzieś w okolicach 6-6,5.

(...)

Dzisiejszy odcinek będzie o występie Jasia Kapeli w programie Hejt Park na Kanale Sportowym. Link podam w opisie. Rozmowa dotyczyła rozszerzenia opłaty reprograficznej, o urządzenia typu komputer, smartfon, tablet i tak dalej. Jaś Kapela jako poeta i przedstawiciel kultury miał stanąć w obronie opłaty reprograficznej, którą Krzysztof Stanowski od pewnego czasu atakuje.

Link do materiału: https://youtu.be/eBjzooqeq0U

Dzisiejszy odcinek sponsorują literki C, P oraz liczba 2077. 

Wincyj jakościowych treści na: https://ponurezarty.pl/

W dzisiejszym odcinku o tym, że istnieją obowiązki. I czasem jest ich dużo. I więcej. I coraz więcej. I jeszcze więcej. Aż w końcu to nie jest góra obowiązków. To gówniana góra, której bez drużyny gównianych krasnoludów nijak nie przekopiesz, choćbyś się...  zesrał.

Rodzicielstwo to nieustanna wojna. Jesteś praktycznie cały czas na froncie. Otwierasz rano oczy i właściwie od razu się zrywasz, bo musisz przygotować wszystko. Niby do wyjścia do szkoły jest godzina, ale jeśli chcesz wypić w spokoju kawę, złamać się, przygotować śniadanie dziecku do szkoły, sobie do pracy, śniadanie na teraz, ubrania i jeszcze obudzić niewdzięcznika… godzina to za mało. Godzina to jest zaledwie tyle, żeby zrobić wszystko na styk i to z dużymi nerwami, krzykami, poganianiem. Być może pojawi się też foch i wtedy sytuacja jeszcze bardziej się zaognia. Strać na chwilę czujność żołnierzu, a polegniesz w polu i kruki wydziobią ci oczy.

W tym odcinku usłyszysz o:

W dzisiejszym odcinku Ponurych Żartów o pisaniu i o ludziach, którzy pragną zostać pisarzami, ale nie mogą, bo siedzą na fejsbuku i jojczą, że z każdej sprzedanej książki tfurca zarabia 70 groszy.

Wiem, że jeszcze niedawno nagrywałem podcast o tym, jak to fajnie będzie, jak ograniczę kawę, że będę się wysypiał i w ogóle. Ale tak ogólnie rzecz biorąc, to od pewnego czasu mam wrażenie, jak bym osuwał się w otchłań, wprost do wielkiej, czarnej, śmierdzącej dupy.

W podcaście posłuchasz o:

https://czarnepianki.pl/podcast/ponure-zarty/forma-do-40

Chciałem dziś pogadać trochę o czasie… bo jest taka jedna rzecz, która mnie nurtuje. To właściwie taka obserwacja. Nie wiem, co dalej z tym fantem zrobić. Czy da się w ogóle wyciągnąć z tego jakiś użyteczny wniosek… nie wiem. Nie mam pojęcia.

Brzmi to trywialnie. Jak jakieś powiedzonko. Czas płata nam figle i cośtam…  Podam kilka przykładów.

Pod koniec lat 90. uważałem, że zespół Alice In Chains to taka stara kapelka. Chyba nawet się rozpadli. Zresztą podobnie jak moje ukochane Faith No More… na przełomie tysiącleci oba te zespoły praktycznie nie funkcjonowały. I ja osobiście traktowałem je jako kapele z minionej, zakończonej już epoki. I co? Mamy rok 2021 i Alice In Chains istnieje i ma się dobrze.

Więcej na https://czarnepianki.pl/

Muzyka: Study and Relax, Kevin MacLeod, CC0