Poseidon and poems

Sencer Başat - Kar Karanlığı kitabından…

Haksızlığa uğramış bir yaşanmışlığın vicdanlara izdüşümü…

Yürürken topraklaşan betona ağıt

Yürüyorum yüreğimin en yalnız köşesini

ıslatan yağmurda

oğul suyu damlıyor

adımlarıma

sesini sağaltıyorum

anılarımda kalan kadarıyla

binlerce yol kat ediyorum yılda

kendi içimde buluyorum

adımlarımı

elli metrekarelik

hayal kurma hakkım olan avluda

Yürüyorum

bedenime dağılan yağmura

anamın gözyaşı damlıyor

her adımda yanağıma

daha ne kadar deneyebilir

bu bozguna uğramış yaşam anamı damlar bulut topluyor

damlaları yığıyor

adımlarımın avlusuna

Yürüyorum

Islak alnımın

Göğe değdiği yerde sana

her gün ben oluyorsun

her sabah bana uyandığında uyuyorsun bensiz kendine ulaşamadığında

adımımı senin için atıyorum sevgilim çağlayanların boğduğu avluda umudum

sana ulaşmak yolunda ıslandıkça kupkuru bir sel akıyor kavuşamayanlara

damlar bulutları yokluyor

damlaları yıkayan

en masum özlemlerimiz ayakta

Yürüyorum

İçimde dirilen yağmurda

betondan üreyen kokuda

eksik anılar takılıyor burnuma

Islanan toprağın

Öz suyunu salan bir çimenin

özgür ve yalnız kokusunu

yakalıyorum havada

duyularım yankısız kalıyor

aradığımı bulamayınca

küsüyor adımlarım

bulutlara da bana da

Yürüyorum

toprağı özleyen betonda

her adımımda yerle bir oluyor

çeliğe kesen çimento

tabanımın altında

nefesimle eritiyorum

demir parmaklığı

gökyüzüne savuruyorum tozlarını hasretimle ufalıyorum

uzaklıkları

Yürüyorum

özünü duyduğum

içimi yankılayan duvara

umut ettikçe

yıkılıyor duvar

ufalanıyor beton

eriyor demir

özgürleşiyorum

başkasının yerine yatırılan mahpuslukta

Sencer Başat

Müzik: Deuter - Lovesong from the mountains

Love is enough

Love is enough: though the World be a-waning,

And the woods have no voice but the voice of complaining,

Though the sky be too dark for dim eyes to discover

The gold-cups and daisies fair blooming thereunder,

Though the hills be held shadows, and the sea a dark wonder

And this day draw a veil over all deeds pass'd over,

Yet their hands shall not tremble, their feet shall not falter;

The void shall not weary, the fear shall not alter

These lips and these eyes of the loved and the lover.

William Morris

Müzik: Taklamakan Desert - Kitaro

Bu aşk burada biter

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim

Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver

Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim

Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider

Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir

Solarken albümlerde çocuklar ve askerler

Yüzün bir kır çeçeği gibi usulca söner

Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir

Yan yana uzanırdık ve ıslaktı çimenler

Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!

Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı

Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim

Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver

Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim

Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider

Ataol Behramoğlu

Aşk iki kişiliktir

Değişir yönü rüzgarın

Solar ansızın yapraklar;

Şaşırır yolunu denizde gemi

Boşuna bir liman arar;

Gülüşü bir yabancının

Çalmıştır senden sevdiğini;

İçinde biriken zehir

Sadece kendini öldürecektir;

Ölümdür yaşanan tek başına,

Aşk, iki kişiliktir.

Bir anı bile kalmamıştır

Geceler boyu sevişmelerden

Binlerce yıl uzaktadır

Binlerce kez dokunduğun ten;

Yazabileceğin şiirler

Çoktan yazılıp bitmiştir;

Ölümdür yaşanan tek başına.

Aşk, iki kişiliktir.

Avutmaz olur artık

Seni bildiğin şarkılar;

Boşanır keder zincirlerinden

Sular tersin tersin akar;

Bir hançer gibi çeksen de sevgini

Onu ancak öldürmeye yarar:

Uçarı kuşu sevdanın

Alıp başını gitmiştir;

Ölümdür yaşanan tek başına.

Aşk, iki kişiliktir.

Yitik bir ezgisin sadece

Tüketilmiş ve düşmüş gözden;

Düşlerinde bir çocuk hıçkırır

Gece camlara sürtünürken;

Çünkü hiç bir kelebek

Tek başına yaşamaz sevdasını,

Severken hiç bir böcek

Hiç bir kuş yalnız değildir;

Ölümdür yaşanan tek başına,

Aşk, iki kişiliktir.

Ataol Behramoğlu

To be, or not to be, that is the question:

Whether 'tis nobler in the mind to suffer

The slings and arrows of outrageous fortune,

Or to take arms against a sea of troubles

And by opposing end them. To die—to sleep,

No more; and by a sleep to say we end

The heart-ache and the thousand natural shocks

That flesh is heir to: 'tis a consummation

Devoutly to be wish'd. To die, to sleep;

To sleep, perchance to dream—ay, there's the rub:

For in that sleep of death what dreams may come,

When we have shuffled off this mortal coil,

Must give us pause—there's the respect

That makes calamity of so long life.

For who would bear the whips and scorns of time,

Th'oppressor's wrong, the proud man's contumely,

The pangs of dispriz'd love, the law's delay,

The insolence of office, and the spurns

That patient merit of th'unworthy takes,

When he himself might his quietus make

With a bare bodkin? Who would fardels bear,

To grunt and sweat under a weary life,

But that the dread of something after death,

The undiscovere'd country, from whose bourn

No traveller returns, puzzles the will,

And makes us rather bear those ills we have

Than fly to others that we know not of?

Thus conscience doth make cowards of us all,

And thus the native hue of resolution

Is sicklied o'er with the pale cast of thought,

And enterprises of great pith and moment

With this regard their currents turn awry

And lose the name of action.

William Shakespeare

Defeat, my Defeat, my solitude and my aloofness;

You are dearer to me than a thousand triumphs,

And sweeter to my heart than all world-glory.

 

Defeat, my Defeat, my self-knowledge and my defiance,

Through you I know that I am yet young and swift of foot

And not to be trapped by withering laurels.

And in you I have found aloneness

And the joy of being shunned and scorned.

 

Defeat, my Defeat, my shining sword and shield,

In your eyes I have read

That to be enthroned is to be enslaved,

And to be understood is to be leveled down,

And to be grasped is but to reach one's fullness

And like a ripe fruit to fall and be consumed.

 

Defeat, my Defeat, my bold companion,

You shall hear my songs and my cries and my silences,

And none but you shall speak to me of the beating of wings,

And urging of seas,

And of mountains that burn in the night,

And you alone shall climb my steep and rocky soul.

 

Defeat, my Defeat, my deathless courage,

You and I shall laugh together with the storm,

And together we shall dig graves for all that die in us,

And we shall stand in the sun with a will,

And we shall be dangerous.

Khalil Gibran

Shall I compare thee to a summer’s day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer’s lease hath all too short a date;

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimm'd;

And every fair from fair sometime declines,

By chance or nature’s changing course untrimm'd:

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow’st;

Nor shall death brag thou wander’st in his shade,

When in eternal lines to time thou grow’st:

So long as men can breathe or eyes can see,

So long lives this, and this gives life to thee.

William Shakespeare

Tonight I can write the saddest lines.

Write, for example, 'The night is starry and the stars are blue and shiver in the distance.'

The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me, sometimes I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is starry and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight tries to find her as though to bring her closer.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.

Pablo Neruda

Translation by W. S. Merwin