Over zekerheid gesproken
In de afgelopen dagen hebben we de woorden van de psalm al van veel kanten belicht. We dachten na over de God van vergelding, want:
HEERE, zij verbrijzelen Uw volk,
zij verdrukken Uw eigendom.
De weduwe en de vreemdeling doden zij;
zij vermoorden de wezen
Maar ook over woorden van vertroosting:
Toen ik zei: Mijn voet wankelt,
ondersteunde Uw goedertierenheid mij, HEERE.
Toen mijn gedachten binnen in mij zich vermenigvuldigden,
verkwikten Uw vertroostingen mijn ziel.
Want:
Zou de zetel van het verderf een verbintenis met U aangaan,
die onheil sticht bij verordening?
Zij spannen samen tegen de ziel van de rechtvaardige,
onschuldig bloed verklaren zij schuldig.
Maar de HEERE is mij een veilige vesting geweest,
mijn God is mij tot een rots, mijn toevlucht.
Ik wil vandaag over deze laatste woorden met je nadenken. De omstandigheden waarin de dichter van de psalm verkeerde waren ronduit erbarmelijk, Het volk werd verbrijzeld, weduwen, vreemdelingen en wezen werden gedood. De dichter dreigde er bij wijze van spreken ‘het loodje te leggen’ als hij zegt: ‘Mijn voet wankelt’, en hij in een diepe depressie terecht komt en we hem horen zeggen: Mijn zorgen vermenigvuldigen zich.
Lees meer...
Support the show