Radio Safira czyli... wierzyć każdy może!

A co dzieje się między wami? Skąd u was tyle tarć i kłótni? Czyż nie pochodzą one z trawiących was namiętności, które rodzą się w waszych wnętrzach i popychają do chorego współzawodnictwa? Usilnie pożądacie tak wielu rzeczy! Pełni zazdrości walczycie o nie, a nawet wzajemnie się mordujecie. Kiedy zaś nie możecie czegoś zdobyć albo osiągnąć, jeszcze bardziej zmagacie się i bijecie. Prawda zaś jest taka, że w ogóle nie macie na uwadze tego, co jest wolą Boga. Co gorsza, nie tylko nie pragniecie realizować Jego woli, lecz nawet nie prosicie o jej poznanie! A jeśli już o coś prosicie, nic nie otrzymujecie, gdyż prosicie nie o to, o co trzeba! Koncentrujecie się bowiem jedynie na zaspokajaniu własnych przyjemności! W ten sposób cudzołożycie ze światem! Czyżbyście nie wiedzieli, że przyjaźń ze światem jest bałwochwalstwem, duchowym cudzołóstwem i nieprzyjaźnią z Bogiem? Każdy zaś, kto trwa w przyjaźni ze światem, jest wrogiem Boga! Czy myślicie, że Pismo na próżno wspomina o tym, że Bóg jest zazdrosny o Ducha, którego w was umieścił? Pamiętajcie, że Boża łaskawość, o której Pismo wspomina w taki sposób: Bóg odwraca się od pysznych, lecz pokornych otacza swoją łaskawością, jest znacznie potężniejsza niż świat i wszystkie jego namiętności razem wzięte! Jest więc całkowicie wystarczająca do pokonania tego świata! Podporządkujcie się zatem Bogu, a diabłu zdecydowanie się przeciwstawcie! Wtedy odstąpi od was! Zbliżcie się do Boga, a On także przybliży się do was! Grzesznicy, oczyśćcie swe życie z brudów, w jakich się nurzacie! Wy, którzy w swoich duszach ciągle jesteście rozdwojeni, pozwólcie w końcu Bogu na to, by uświęcił wasze serca! Okażcie żal, zasmućcie się z powodu grzechów, jakich się dopuszczacie, i zapłaczcie nad nimi! Niech wasze światowe zadowolenie przemieni się w prawdziwy żal duchowy, a światowa wesołość – w ubolewanie! Uniżcie się przed PANEM, a On was wywyższy! JAKUBA 4, 1-10 (NPD)

They left that place and passed through Galilee. Jesus did not want anyone to know where they were, because he was teaching his disciples. He said to them, “The Son of Man is going to be delivered into the hands of men. They will kill him, and after three days he will rise.” But they did not understand what he meant and were afraid to ask him about it. They came to Capernaum. When he was in the house, he asked them, “What were you arguing about on the road?” But they kept quiet because on the way they had argued about who was the greatest. Sitting down, Jesus called the Twelve and said, “Anyone who wants to be first must be the very last, and the servant of all.” He took a little child whom he placed among them. Taking the child in his arms, he said to them, “Whoever welcomes one of these little children in my name welcomes me; and whoever welcomes me does not welcome me but the one who sent me.” MARK 9, 30-37 (NIV)

Po odejściu stamtąd ruszyli w głąb Galilei. Jezus starał się, by nikt nie wiedział, dokąd zmierzają, gdyż czas ten przeznaczył na szkolenie uczniów. Ujawniał im też pewne prawdy o sobie. Mówił, że On – jako Syn człowieczy – zostanie wydany w ręce ludzi, którzy go zabiją, lecz po trzech dniach zmartwychwstanie. I chociaż uczniowie nie pojmowali tego, co zapowiadał, obawiali się pytać o znaczenie tych słów. Kiedy przybyli do Kafarnaum i weszli do domu, Jezus spytał uczniów: - O czym tak żywiołowo rozprawialiście w czasie podróży? Lecz oni milczeli, gdyż w drodze posprzeczali się o to, który z ich grupy jest ważniejszy. Wtedy usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: — Jeżeli ktoś z was zechce być pierwszy pomiędzy innymi, niech stanie się pośród nich ostatni. Każdy bowiem, kto w Bożym Królestwie chce mieć wysoką pozycję i prawdziwe znaczenie, w doczesności powinien stać się sługą innych. Następnie, kontynuując swe nauczanie, postawił na środku dziecko. Objął je ramieniem i rzekł: - Kto z was z mojego powodu przyjąłby postawę uległości wobec brata lub siostry w wierze, choćby nawet były to osoby – jak to dziecko – mało ważne i niepiastujące znaczących pozycji, niech wie, że czyni to wobec mnie. Kto zaś jest mi uległy, jest poddany Temu, który mnie posłał. MAREK 9, 30-37 (NPD)

Wszyscy oni w dniu Pięćdziesiątnicy zebrali się ponownie w tym samym miejscu. Nagle dał się tam słyszeć wielki szum, niczym odgłos potężnego tchnienia z Niebios wypełniający dom, w którym przebywali. Tchnieniu temu towarzyszyło pojawienie się jakby płomienia, którego języki spoczęły na każdej z obecnych tam osób. Wtedy wszyscy zostali napełnieni Duchem Uświęcenia i w obcych językach zaczęli głosić Boże sprawy zgodnie z tym, co ten Duch polecał im mówić. W tym czasie w Jerozolimie, oprócz mnóstwa mieszkańców Judei, przebywało także wielu pobożnych ludzi ze wszystkich narodów Ziemi. Głośny szum przykuł ich uwagę. Gdy się zbiegli, wpadli zaraz w niebywałe zdumienie, gdyż wszyscy słyszeli, jak uczniowie przemawiają ich rodzimymi językami. Głęboko poruszeni, mówili jeden do drugiego: — Czyż owi ludzie, którzy tu przemawiają, nie są wszyscy Galilejczykami? Jakże więc jest możliwe, by każdy z nas słyszał swój ojczysty język?! Partowie, Medowie i Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, pielgrzymi z Pontu i Azji, z Frygii i Pamfilii, z Egiptu i z tej części Libii, która leży blisko Cyreny, a także przybysze z Rzymu – zarówno Żydzi, jak i prozelici, mieszkańcy Krety czy Arabowie – wszyscy słyszymy, jak owi ludzie przemawiają w naszych językach, mówiąc coś o wielkim Bożym dziele. DZIEJE 2, 1-11 (NPD)

When the day of Pentecost came, they were all together in one place. Suddenly a sound like the blowing of a violent wind came from heaven and filled the whole house where they were sitting. They saw what seemed to be tongues of fire that separated and came to rest on each of them. All of them were filled with the Holy Spirit and began to speak in other tongues as the Spirit enabled them. Now there were staying in Jerusalem God-fearing Jews from every nation under heaven. When they heard this sound, a crowd came together in bewilderment, because each one heard their own language being spoken. Utterly amazed, they asked: “Aren’t all these who are speaking Galileans? Then how is it that each of us hears them in our native language? Parthians, Medes and Elamites; residents of Mesopotamia, Judea and Cappadocia, Pontus and Asia, Phrygia and Pamphylia, Egypt and the parts of Libya near Cyrene; visitors from Rome (both Jews and converts to Judaism); Cretans and Arabs - we hear them declaring the wonders of God in our own tongues!” ACTS 2, 1-11 (NIV)

Peter turned and saw that the disciple whom Jesus loved was following them. (This was the one who had leaned back against Jesus at the supper and had said, “Lord, who is going to betray you?”) When Peter saw him, he asked, “Lord, what about him?” Jesus answered, “If I want him to remain alive until I return, what is that to you? You must follow me.” Because of this, the rumor spread among the believers that this disciple would not die. But Jesus did not say that he would not die; he only said, “If I want him to remain alive until I return, what is that to you?” This is the disciple who testifies to these things and who wrote them down. We know that his testimony is true. Jesus did many other things as well. If every one of them were written down, I suppose that even the whole world would not have room for the books that would be written. JOHN 21, 20-25 (NIV)

Piotr wstał i ruszył za Nim. Jednak w pewnej chwili – gdy się obejrzał – zobaczył, że w ślad za nimi idzie też Jan, najbliższy Jezusowi uczeń – ten sam, który, spoczywając przy Jezusie w czasie wieczerzy, zapytał Go, kto jest zdrajcą. Gdy Piotr zobaczył Jana, spytał Jezusa: — PANIE, a co z nim? Jezus zaś tak mu odparł: — Gdybym nawet zechciał, by pozostał on żywy do czasu mego powrotu, co ci do tego? Ty skup się na swoim zadaniu! Z tego powodu pomiędzy braćmi i siostrami w wierze rozeszła się plotka, że Jan nie umrze. Jednak Jezus nie powiedział tego, że on nie umrze, lecz że gdyby zechciał, to mógłby go pozostawić żywym aż do swego powtórnego przyjścia. I to właśnie ja – ten Jan, o którym wspomniał Jezus – byłem naocznym świadkiem wszystkich spisanych tu wydarzeń i uroczyście oświadczam, że odnotowałem je rzetelnie i dokładnie. Poza wydarzeniami, które opisałem w tej księdze, Jezus dokonał jeszcze wielu innych znaków. Gdyby chcieć wszystkie je opisać, to – jak sądzę – świat nie zdołałby pomieścić ksiąg, które by powstały. JAN 21, 20-25 (NPD)

When they had finished eating, Jesus said to Simon Peter, “Simon son of John, do you love me more than these?” “Yes, Lord,” he said, “you know that I love you.” Jesus said, “Feed my lambs.” Again, Jesus said, “Simon son of John, do you love me?” He answered, “Yes, Lord, you know that I love you.” Jesus said, “Take care of my sheep.” The third time he said to him, “Simon son of John, do you love me?” Peter was hurt because Jesus asked him the third time, “Do you love me?” He said, “Lord, you know all things; you know that I love you.” Jesus said, “Feed my sheep. Very truly I tell you, when you were younger you dressed yourself and went where you wanted; but when you are old you will stretch out your hands, and someone else will dress you and lead you where you do not want to go.” Jesus said this to indicate the kind of death by which Peter would glorify God. Then he said to him, “Follow me!” JOHN 21, 15-19 (NIV)

Gdy skończyli śniadanie, Jezus zagadnął Szymona Piotra: — Szymonie, synu Jana, czy miłujesz mnie ponad wszystko? — PANIE. Przecież wiesz, że kocham Ciebie — odparł Piotr. Wtedy Jezus rzekł: — Paś więc jagnięta z mojego stada! Po chwili drugi raz spytał go: — Szymonie, synu Jana, czy mnie miłujesz? I tym razem Szymon powtórnie powiedział: — PANIE. Przecież wiesz, że kocham Ciebie. Wtedy Jezus rzekł: — Dbaj więc o owieczki z mojego stada! Po jakimś czasie Jezus zapytał po raz trzeci: — Szymonie, synu Jana, czy mnie kochasz? Kiedy Piotr usłyszał, że Jezus, zadając mu po raz trzeci pytanie, zmienił swoje podejście i użył słowa: „kochasz”, bardzo się zasmucił i tak Mu odparł: — PANIE, przecież Ty wiesz wszystko! Z pewnością wiesz, dlaczego powiedziałem, że Cię kocham. A Jezus na to: — Paś owieczki z mojego stada! A teraz posłuchaj mnie uważnie, gdyż to, co powiem, będzie mieć dla ciebie wielkie znaczenie. Gdy byłeś młodszy, sam decydowałeś o swoim życiu. Jednak, gdy będziesz stary, twoje ręce zostaną rozciągnięte i ktoś inny opasze cię oraz zadecyduje o twym życiu. Mówiąc to, wskazał, jaką śmiercią Piotr uwielbi Boga. Na koniec rzekł: — Chodź ze mną! JAN 21, 15-19 (NPD)

Then I heard a loud voice in heaven say: “Now have come the salvation and the power and the kingdom of our God, and the authority of his Messiah. For the accuser of our brothers and sisters, who accuses them before our God Day and night, has been hurled down. They triumphed over him by the blood of the Lamb and by the word of their testimony; they did not love their lives so much as to shrink from death. Therefore rejoice, you heavens and you who dwell in them! But woe to the earth and the sea because the devil has gone down to you! He is filled with fury, because he knows that his time is short.” REVELATION 12, 10-12 (NIV)