مولانا با صدای احمد شاملو

محصول کانون پروش فکری کودکان و نوجوانان

در سال 1351

احمد شاملو: این غزل ها را سال ها پیش از این (سال 51) خوانده بودم ، در شرایط ناجوری که توضیح اش چیزی را عوض نمیکند. پس بگذاریم فراموش بشود. اما نکته ی گفتی این است که لازم بود پیش از تکثیر ، یک بار نوار ضبط شده را بنشویم تا اگر نیاز به اصلاحی داشت ، اصلاح بشود ، که متاسفانه این کار صورت نگرفت. نوار یک سره از ضبط به موسیقی گذاری و تکثیر رفت و مستقیماً نواری به من ارائه شد که به بازار رفته بود. نواری با کیفیت بسیار بد ، از لحاظ فنی و اسباب شرمندگی برای من که بی توجه و بدون اطمینان از جدی بودن کار جتی بعضی ابیاتش را نادرست خوانده بودم

مولوی

با صدای احمد شاملو

موسیقی متن:‌ فریدون شهبازیان

طراح و اجرا: فرشید مثقالی

خط: مصطفی اوجی

کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ۱۳۵۱

*******************************************

وه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

کی ببینم مرا چنان که منم

. . .

شمس تبریز را چو من دیدم

نادره بحر و گنج و کان که منم

*******************************************

یار مـرا، غـار مـرا، عشق جگـرخوار مرا

یار تویی،‌ غار تویی، خواجه نگهدار مرا

. . .

این تن اگر کم تندی،‌ راه دلم کم زندی

راه شدی تا نبُدی این همـه گفتار مرا

*******************************************

بنمای رُخ که باغ و گلستانم آرزوست

بگشـای لب که قـند فراوانم آرزوست

. . .

بنمـای شمس مفخر تبـریز رو ز شرق

من هُدهُدم، حضور سلیمانم آرزوست

*******************************************

تلخی نکُند شیرین ذقنم

خالی نکُند از می دهنم

. . .

حـاصـل تــو ز مــن دل بـر نکنی

دل نیست مرا،‌ من خود شکنم

*******************************************

من مست و تو دیوانه، مـا را که برد خانه؟

صد بار تو را گفتم: کم خور دو سه پیمانه

. . .

شمس‌الحق تبریزی، از خلق چه بگریزی

اکنـون کـه در افکنـدی صـد فتنـه‌ی فتانه

*******************************************

نگفتمت: مـرو آن‌جـا، کــه آشنات منم

در این سراب فنا چشمه‌ی حیات منم

. . .

اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست

وگــر خـدا صفتـی دانک کدخدات منم

*******************************************

دل من رای تو دارد،‌ سر سودای تو دارد

رُخ فرسوده‌ی زردم غم صفرای تو دارد

. . .

سوی تبریز شو ای دل، بر شمس‌الحق مُقبل

چو خیالش به تو آید که تقاضای تو دارد

*******************************************

در وصالت چرا بیاموزم

در فراقت چرا بیاموزم

. . .

در وفا نیست کس تمام استاد

پس، وفا از وفا بیاموزم

*******************************************

بزرگ بود بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.

صداش

به شکل حزن پریشان واقعیت بود.

و پلک هاش

مسیر نبض عناصر را

به ما نشان داد.

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند.

به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای آینه تفسیر کرد.

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود.

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر می شد.

همیشه کودکی باد را صدا می کرد.

همیشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد.

برای ما، یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه سطح خاک دست کشیدیم

و مثل لهجه یک سطل آب تازه شدیم‌.

و ابرها دیدیم

که با چقدر سبد

برای چیدن یک خوشه بشارت رفت‌.

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم‌. چقدر تنها ماندیم‌.

چهل مایل جنوب لندن، ابراهیم گلستان نود و چهار ساله در عمارتی زندگی می‌کند که از بیرون بیشتر شبیه قصری است متعلق به قصه‌ی پریان، بنایی که انگار در فیلم هری‌پاتر دیده باشید. ساختمان را ادوارد میدلتون باری – معمار انگلیسی – در سال ۱۸۷۱ در این دهکده دنج ساسکس غربی بنا کرده. راه بیست دقیقه‌ای ایستگاه قطار تا منزل گلستان را تنها می‌شود با تاکسی رفت. در میانه راه، جنگلی است زیبا، اسبانی خیره در هوای نمناک، غازهایی که با ورود ماشین غافلگیرانه در مسیر راه به پرواز در می‌آیند و گوزن‌هایی پنهان لابه‌لای درختان لخت. ناباورانه از خودم می‌پرسم: «کجا می‌روی؟ خانه گلستان؟». عمارت پلاک ندارد. راننده تاکسی می‌گوید: «هر که هست خوب جایی را انتخاب کرده برای پنهان شدن.» قرار می‌گذارم دو ساعت بعد بیاید دنبالم، وگرنه می‌مانم وسط جنگل. داخل منزل، می‌نشینیم جلوی شومینه، زیر تابلوهایی اصل از معروف‌ترین نقاشان یک قرن گذشته کشورم. بهمن محصص جایگاه ویژه‌ای دارد. انگار سفر کرده باشم به عقب، انگار رویای سفر به گذشته واقعیت داشته باشد. از گلستان می‌پرسم از فروغ عکس منتشر نشده داری؟ می‌گوید: در این خانه اصلا عکس می‌بینی؟ می‌روم اتاق‌های دیگر، اتاق کارش. عکسی نیست. هیچ جا. از هیچ کس. در راه بازگشت آقای راننده می‌پرسد مطلب کی در‌ می‌آید؟ می‌گویم دوشنبه. قول می‌دهد روزنامه بخرد.