رادیو نو | RadioNow

نویسنده: مانی پارسا. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

نویسنده: مانی پارسا. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

نویسنده: آری سرازش. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

نویسنده: سینا باستانی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

اپیزود ۲۹ رادیونو تلاشی است برای نزدیک شدن به یکی از شخصی‌ترین و در عین حال پنهانی‌ترین لایه‌های نقاشی‌های کاراواجو، آنجا که مرز میان نقاش و مدل و شخصیتِ تصویرشده محو می‌شود. در این اپیزود به بررسی این نکته می‌پردازیم که کاراواجو چگونه چهرۀ خودش را وارد نقاشی‌هایش می‌کند. از باکوسِ جوانِ بیمار، تا جالوتِ سر‌بریده و مدوزایی که ترس در وجودش منجمد شده. این چهره‌ها در واقع ردی از زندگیِ خودِ نقاش‌اند در دوره‌های مختلفِ فرسودگی و بحران و اضطراب

نویسنده: رامین اعلایی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو

نامه‌های کافکا به معشوقه‌هایش بخشی از میراث ادبی او به شمار می‌روند ــ نه صرفاً مواد و مصالحی برای پژوهش در سوانح احوال او، بل بستر و امکان نابِ نوشتن، نوشتن چونان ادبیات. کافکا به معشوقه‌هاش نامه نمی‌نوشت تا صرفاً بگوید و نشان بدهد که معشوقۀ مربوطه را چقدر دوست می‌دارد. عشقی هم اگر بود ــ که بود ــ آمیخته بود با سودای نوشتن، تو گویی عشق بود چونان نوشتن، چونان طرح‌افکنی بنیادی برای نوشتن، پر از لکه‌های عمیقِ پنهان در زیر غشایی خاکستری، که راه که می‌روی روی سطح (خواندن، خواندنِ ما) هر دَم بیم آن داری که زیر پایت خالی شود کشیده شوی به مغاکِ پنهان در زیر غشای خاکستری، مغاکی که در سطح لکه‌ای می‌نماید. در این اپیزود از معشوقه‌های کافکا سخن رفته است، از نامه‌های کافکا به معشوقه‌هاش و از نسبت عشق و نوشتن: خویشیِ دو سودای عمیق، هر دو آمیخته به دردهای جسمانیِ عمیقاً روحی و دردهای روحیِ عمیقاً جسمانی، هَمتَنیِ عشق و نوشتن.

نویسنده: ناصر غیاثی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در میان دیوارهای سرد و خاموش ماوتهاوزن، هنوز صدایی می‌پیچد؛ صدایی که از دل رنج و خاکستر برمی‌خیزد و قصه‌های تلخ و شیرین زمانه‌ای ظلمانی را روایت می‌کند. در قلب اردوگاهی که مرگ قصۀ هر روزۀ آن بود، یاکووس کامبانللیس شاهد و راوی زندگی شده است. او نه از قهرمانان می‌نویسد، نه از پیروزی، از انسان می‌گوید ـ انسانی که حتی در اردوگاه کار اجباری و در بیداد تحقیر و گرسنگی هنوز می‌تواند بخندد، عشق بورزد و امیدوار بماند. روایتی از پایداری در دل تاریکی، روایت روزهایی که هر جرعه آب، هر لبخند کوتاه، هر واژه معنایی تازه از آزادی می‌یافت. روایت انسان‌هایی که سیاه‌ترین لحظات تاریخ را از سر گذراندند و، گرچه زخم‌خورده و درمانده، زنده ماندند و برچیده شدن بساط جور را دیدند؛ زمزمه‌ای از جاودانگی انسان در روزگار عسرت.

نویسنده: ابوالفضل الله‌دادی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

فرانسه در آستانهٔ قرن هجدهم به نماد بحران‌های ساختاری بدل شده بود؛ سلطنت بوروکراتیک، فقر گسترده و نارضایتی عمومی شرایطی را ایجاد کرده بود که جرقه‌ای کافی بود تا جامعه گُر بگیرد. و آن جرقه سرانجام با ندای آزادی‌ و برابری بر جامعه افتاد و گُر گرفت. اما در این غوغای انقلابی این صدای زنان بود که پژواک خواسته‌های واقعی مردم بود، صدایی با خاستگاهی متفاوت و ژرف‌تر. آنها با قلم و فریاد و حتی حضور فعال در خیابان‌ها و انجمن‌ها، ساختارهای مردسالارانه را به چالش کشیدند. از المپ دو گوژ با «اعلامیۀ حقوق زن و شهروند» او گرفته، تا زنانی که در صفوف تظاهرات نان و عدالت، دوشادوش مردان ایستادند.

نقش زنان در انقلاب فرانسه را نباید فقط در عمل سیاسی‌شان خلاصه کرد؛ حضورشان فرهنگی‌ترین زوایای جامعه را نیز دگرگون کرد. از تحول در ادبیات و هنر گرفته تا بازنگری در نهاد خانواده و مفهوم مادری، زنان اندیشه‌های نوینی را وارد جریان اصلی فرهنگ کردند که تا پیش از آن مجال بروز نداشت. آنان در میان نابرابری‌های فراگیر بستری برای بروز خلاقیت، مقاومت و آگاهی فراهم آوردند که هم پدیدآورندۀ جنبش‌هایی ماندگار بود و هم نقطۀ عزیمت به سوی تغییرات عمیق اجتماعی

نویسنده: بهرام معصومی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو

‏هدف دیکتاتوری مسخ افراد است به منظور تضمین اطاعت محض و خودخواسته. اما مسخ به‌یکباره بر فرد خیمه نمی‌افکند. مسخ یک فرایند است. این‌طور نیست که نظام ناگهان فردی را نشان کند اسلحه‌ای بدهد به دستش بگوید این آدم را بکش! نظام آن فرد را برمی‌گزیند، مرحله به مرحله تربیت می‌کند، با صبر و حوصله روحِ مسئولیت را از وجود او می‌زداید، مرحله به مرحله بَرَش می‌کشد و اجازه می‌دهد از هرم قدرت تا یک جایی بالا برود. پس نسبت فرد با نظام دیکتاتوری صرفاً و الزاماً نسبتی اداری و رئیس و مرئوسی نیست، نسبتی‌ست خدایگانی ـ بندگی که از رهگذر رابطۀ دیالکتیکی مستمر و تدریجیِ فرد و نظام شکل می‌گیرد.

‏این اپیزود مواجهه‌ای‌ست با مقولۀ «مسئولیت فردی در دوران دیکتاتوری»، بالاعم ــــ و ضمناً مواجهه‌ای با مقالۀ معروف هانا آرنت به همین نام.

‏نویسنده: مانی پارسا. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

خیلی به‌ندرت پیش می‌آید که جهان درستیِ یک استدلالِ دانشگاهی را ثابت کند، و حتی از آن هم نادرتر این است که با یک کلمه این کار صورت بگیرد. کووید-۱۹ به خشن‌ترین شکل ممکن - با قرار دادنمان میان مرگ و زندگی - نشانمان داده که وقتی به علم اعتماد نمی‌کنیم و توصیۀ متخصصان را نادیده می‌گیریم، چه اتفاقی می‌افتد.

بااین‌همه گاهی دانشمندان به خطا می‌افتند. اساس علم تجربی بر مشاهده و استقراء مبتنی است. از همین‌رو همیشه احتمال خطا در نظریه‌های علمی هست. بنابراین طرح این پرسش خیلی اهمیت دارد که «از کجا بدانیم همین حالا هم دانشمندان بر خطا نیستند؟» 

اگر پذیرفته‌ باشیم که شناختِ علمیِ ما ناپایدار و ناقص است، پس چطور می‌توانیم با اتکا به همین شناخت ناپایدار و ناقص تصمیم‌گیری‌هایمان را توجیه کنیم، به‌ویژه وقتی پای موضوعاتی در میان است که اغلب به لحاظ اجتماعی یا سیاسی حساس‌اند و پیامدهای اقتصادی جدی دارند و بسیار شخصی‌اند؟

نویسنده: میثم محمدامینی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.