همه چیز با محبت خدا نسبت به جهان آغاز می‌‌‌شود. خدا محبت است. خدا کل جهان را دوست دارد. او فقط یهودیان را دوست نداشت؛ او هر کسی را از هر قشر و طبقه ای، ثروتمند و فقیر، سیاه یا سفید دوست دارد. او آنقدر ما را دوست دارد که پسر یگانۀ خود را برای نجات ما داد. عیسی مسیح یک هدیه است، رفیع‌ترین هدیه. خدا آنچه را که برایش عزیزترین بود، به ما بخشید. خدا نمی‌خواهد که کسی هلاک گردد. بنابراین برای اینکه به هر کس فرصت نجات را بدهد، پسرش را به نزد ما فرستاد. اما انسان تنها به واسطه ایمان می‌‌‌تواند این نجات، یعنی حیات ابدی را دریافت کند. اگر کسی به عیسی ایمان آورد، هلاک نخواهد گردید، بلکه حیات ابدی خواهد یافت.

افکار خوب یعنی وقتی به چیزهای مثبت فکر کنید. وقتی مثبت فکر کنیم هم خودما آرام‌تر می‌‌‌‌‌‌شویم و هم رابطه‌های بهتری با دیگران پیدا می‌‌‌‌‌‌کنیم. ما باید بخاطر داشتن افکار خوب این چند کار را انجام بدهیم. به چیزهای خوب فکر کنید: هر روز سه چیزی که خوشحال‌تان کرده به یاد بیاورید. افکار خوب مثل دانه‌هایی هستند که در ذهن‌تان کشت می‌‌‌کنید هر چه زیادتر افکار خوب داشته باشید، ذهن‌تان پر از گل‌های زیبا می‌‌‌شود. افکار خوب کمک می‌‌‌کند که ما در مکتب، در خانه و بین دوستان‌ ما همیشه خوشحال‌تر و موفق‌تر باشیم. افکار خوب شما ره قوی‌تر و شادتر می‌‌سازند.

مسیحیان روزه می‌‌‌گیرند تا خود را نزد خدا فروتن سازند و بدن‌های خود را تحت کنترل قرار دهند و هدایت و قدرت بیشتری از روح‌القدس دریافت دارند. اشعیا نبی گفته است که «روزه»‌ای که مورد پسند خدا است، فروتنی و اعمال محبت آمیز است. بدون فروتنی و کارهای محبت آمیز روزه تنها تظاهری پوچ است. گنجها برای‌ خود بر زمین‌ نیندوزید، جایی‌ كه‌ بید و زنگ‌ زیان‌ می‌‌‌رساند و جایی‌ كه‌ دزدان‌ نقْب‌ می‌‌‌زنند و دزدی‌ می‌‌‌نمایند. روزه گرفتن یعنی ما یاد بگیریم خدا را در مرکز زندگی خود بدهیم. نه فقط در گپ، بلکه در عمل.

خدا محبت است. این ما نبودیم که به خدا محبت کردیم، بلکه این خدا بود که در اول به ما محبت کرد. او فرزند یگانهٔ خود را داد تا ما نجات پیدا کنیم. آیا چگونه ما می‌توانیم بدانیم که خدا در ما است و ما در خدا؟ کسیکه محبت دارد نمی ترسد. کسیکه خدا را دوست دارد باید برادر خود دوست داشته باشد.

ما با ایمان آوردن به عیسی مسیح، فرزندان خدا شده ایم. اما معلوم نیست که در آینده چه خواهیم شد. آیا ما چقدر در مورد ملکوت آیندهٔ خدا می‌‌دانیم؟ وقتیکه در ملکوت آیندهٔ خدا با عیسی مسیح روبرو می‌‌شویم برای آن چه آماده گی را داشته باشیم؟ آیا فرق بین فرزندان خدا و فرزندان شیطان در چیست؟

شخص درغگو حافظه ندارد. آیا بزرگترین دروغ‌ها کدام است؟ دشمن و یا دشمنان مسیح کی‌ها هستند و از چه آنها را می‌‌شناسیم؟ دنیا چیست خوب است و یا بد؟ آیا از نعمات دنیا پیرهیز کرده زندگی سختی را سپری کنیم تا بتوانیم لیاقت حضور خدا را پیدا کنیم؟ پس چه قسم باید زندگی کنیم؟

آیا شما خدا را به چه شکل عبادت و پرستش می‌‌کنید؟ با شور دادن سر و بدن، با تکرار کردن کلمات، با به فکر فروفرتن به چه شکل؟ وقتیکه یوحنای رسول محبت کردن را حکم نو و حکم قدیمی می‌‌داند مقصد او چیست؟ محبت جوهر همه فرمان‌ها است.

نور و تاریکی نمی توانند با همدیگر در آمیزند. آیا یک شخص می‌‌تواند ادعا کند که هیچ گناهی مرتکب نشده است؟ آیا با گناه چه باید کرد از گناه انکار کرد و یا آن را اقرار کرد؟ در حالیکه قاضی از همه ماجرای ما آگاه است و انکار ما هیچ دردی را دوا نمی کند. تصمیم به دست ماست حقیقت را بگوییم و یا از آن انکار کنیم.

یوحنا در مورد کلام زندگی که از ازل بوده است، می‌‌نویسد. آیا کلام و زندگی می‌‌تواند قابل دید و قابل لمس باشد؟ زندگی که از از آیندهٔ خدا به حال آمد و در میان ما ظاهر شد. آیا مردم می‌‌توانند نمونهٔ از آیندهٔ خدا را در زندگی حال شان ببینند؟ آیا در این مورد چه می‌‌توانیم بگوییم؟ راز پر هیبت خدا می‌‌تواند بهترین تعریف برای آن باشد.

بسیاری اوقات ما تشنه می‌شویم و فریاد بر آوریم؛ اما مردم ما را نه با آب سیراب می‌کنند و نه با مهربانی و محبت؛ بلکه سرکه و تلخی را به شما می‌نوشانند. لیکن تشنگی او بسیار متفاوت بود؛ آن تشنگی ای بود برای محبت و همدلی و صمیمیت عمیق و شریک شدن در رنج‌های او. مادر تریزا توضیح می‌داد که این سخن از سخنان مسیح روی صلیب است که همواره هدف خدمت آنها را یادآوری می‌کند. او می‌گوید: ما این سخن را در تمام مراکزهای نوشته کردیم تا هدف خدمت ما را فراموش نکنیم. او تاکید می‌کند که این خدمت بنیان نهاده شده تا تشنگی عیسی را رفع کند که هدف نهایی آن برطرف کردن تشنگی عیسای مسیح مصلوب برای محبت کردن به جان‌های گمشده‌ها است.