در افغانستان، نوروز همیشه جای خاص خود را داشته و دارد. از کابل گرفته تا مزار شریف، از هرات تا بدخشان، مردم با هر توان و هر شرایطی که دارند، کوشش می‌کنند این روز را تجلیل کنند. چون نوروز یادآور زنده‌گی است؛ یادآور اینکه بعد از هر زمستان، بالاخره بهار می‌اید. مردم شاید لباس نو نداشته باشند، شاید سفره‌شان ساده باشد، اما امید را نمیماند که از دل‌شان بیرون شود. یکی از مهم‌ترین بخش‌های تجلیل نوروز در افغانستان، می‌لهٔ گل سرخ در مزار شریف است. این میله فقط یک تفریح نیست؛ یک سمبول است. گل سرخ نشان می‌دهد که زمین، با کل سختی‌هایی که دیده، بازم زیبایی می‌رویاند. مردم از راه‌های دور می‌این تا گل‌ها را تماشا کنند، تا بری چند ساعت، غم‌ها را فراموش کنند و دل‌شان ره تازه بسازند.

مسیحیان روزه می‌‌‌گیرند تا خود را نزد خدا فروتن سازند و بدن‌های خود را تحت کنترل قرار دهند و هدایت و قدرت بیشتری از روح‌القدس دریافت دارند. اشعیا نبی گفته است که «روزه»‌ای که مورد پسند خدا است، فروتنی و اعمال محبت آمیز است. بدون فروتنی و کارهای محبت آمیز روزه تنها تظاهری پوچ است. گنجها برای‌ خود بر زمین‌ نیندوزید، جایی‌ كه‌ بید و زنگ‌ زیان‌ می‌‌‌رساند و جایی‌ كه‌ دزدان‌ نقْب‌ می‌‌‌زنند و دزدی‌ می‌‌‌نمایند. روزه گرفتن یعنی ما یاد بگیریم خدا را در مرکز زندگی خود بدهیم. نه فقط در گپ، بلکه در عمل.

ارواح شریر، همان فرشتگان رانده شده می‌‌‌‌‌‌باشند. ابليس يا شيطان همان كسی است كه تمام مردم دنيا را فريب می‌‌‌‌‌‌دهد. او این ارواح را اداره می‌‌کند. ارواح شریر، به عنوان مخلوقاتی غیرجسمانی، توانایی دارند تا بدن‌های فیزیکی را به مالکیت خود درآوردند و در آنها ساکن شوند. به اسارت درآمدن بدن توسط ارواح شریر زمانی اتفاق می‌‌‌‌افتد که جسم یک فرد به طور کامل تحت کنترل یک روح شریر درآید. اما این اتفاق برای فرزندان خدا (ایمانداران) نخواهد افتاد برای اینکه آنها روح القدس را درون قلبهای خود دارند. عیسی مسیح، در مدت زمانی که بر روی زمین خدمت کرد با ارواح شیطانی زیاد روبرو شد. البته که هیچیک از آنان قدرتی قابل قیاس با قدرت عیسی مسیح نداشتند. ارواح شریر یا همان فرشتگان رانده شده، دشمنان خدا هستند اما دشمنان شکست خورده هستند.

ما شنونده‌ها را به سفری دعوت می‌‌کنیم که در آن رایحهٔ خاطره‌ها، مهربانی و محبت شفا‌بخش خدا با دردها و چالش‌های روزمرهٔ مردم افغانستان یکجا می‌‌شود. هنگامی که داستان‌ها را شریک می‌‌سازیم—از شاگردی که با یک تشویق دوباره جان گرفت تا لحظه‌هایی که عیسی قلب‌های زخمی را دگرگون می‌‌سازد—ما جستجو می‌‌کنیم که چگونه می‌‌توانیم برای یکدیگر بوی آرام‌بخش باشیم: بوی مهر مادری، قوت پدری، وفاداری خواهر و برادر، یا ساده‌ترین مهربانی‌ای که روزی خود ما آرزو داشتیم. در جهانی پر از قضاوت، خستگی و سختی، ما به هم یادآوری می‌‌کنیم که وقتی به خدا نزدیک می‌‌شویم، او ما را از محبت، امید و زندگی لبریز می‌‌سازد تا دیگران را نیز بلند کنیم. ما تلاش می‌‌کنیم تشویق‌کننده باشیم، پیش از قضاوت درک کنیم، و عطر زیبای مسیح را در زندگی خانواده‌ها، جامعه‌ها و در هر گوشهٔ کشور خود جاری سازیم.

دعا در مسیحیت، گفتگو، رفاقت و برقراری ارتباطی شخصی، بی آلایشانه و عاشقانه با خداست، نه فقط یک تشریفات مذهبی. مسیحیان دعا را راهی برای شناخت اراده خدا، سپاسگزاری برای نعمت‌ها، اعتراف به گناهان، درخواست نیازهای خود و دیگران (به نام عیسی مسیح) و طلب آرامش و هدایت می‌‌‌‌‌‌دانند. دعا، گفتگوی فرزند با پدر آسمانی است. مسیحیان بر اساس یوحنا ۱۶: ۲۴ به نام عیسی مسیح دعا می‌‌‌‌کنند، که نشان‌دهنده استعانت از او و انجام اراده خداست. دعای مسیحیان می‌‌‌تواند کوتاه، ساده، خودجوش (قلبی) یا به‌صورت دعاهای مکتوب و سنتی باشد.

وقت، بزرگ‌ترین سرمایۀ زندگی انسان است. هر چیزی را می‌‌‌‌‌توان دوباره به‌دست آورد؛ پول، شهرت، لباسحتی موقعیت. اما وقتی که از دست برود، هیچ‌گاه برنمی‌گردد، به همین خاطر گفته‌اند: وقت، طلا است؛ و حتا بالاتر از طلا. وقت، تحفه ای است که خداوند به هر انسان داده است. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را زیاد یا کم کند، اما هر کس می‌‌‌‌تواند آن را بهتر یا بدتر مصرف کند. تفاوت میان انسان‌های موفق و ناکام، در نوع استفاده از وقت است، نه در مقدار آن، همۀ ما در شبانه‌روز ۲۴ ساعت داریم، اما بعضی در همان ۲۴ ساعت به قله‌های علم و هنر می‌‌‌رسند، و بعضی دیگر در همان مدت، تنها شکایت می‌‌‌کنند که "وقت نداریم. پس بیایید قدر این نعمت خداوند را بدانیم، از آن برای رشد، خدمت و ایمان استفاده کنیم.

مطالعه ریشه‌ی رشد هر جامعه است، هیچ کشور پیشرفته‌ای بدون فرهنگ کتاب‌خوانی به جایی نرسیده، امروز اگر می‌‌خواهیم افغانستان آینده‌ای روشن داشته باشد، باید از جوانان شروع کنیم، از خواندن یک کتاب، از یک جمله، از یک فکر، باید بدانیم که کتاب، دوست خاموش اما وفادار ما است، مطالعه، نوری است که تاریکی نادانی را می‌‌شکند، فرهنگ مطالعه، فرهنگ تفکر و پیشرفت است. هر جوانی که مطالعه می‌‌کند، در حقیقت چراغی در خانه و شهر خود روشن می‌‌کند، ممکن است امروز تنها خودش بخواند، اما فردا کودکانش نیز اهل مطالعه خواهند شد، این همان زنجیر نور است که جامعه را روشن می‌‌سازد، به یاد داشته باشیم، خداوند دانایی را برکت داده است. و هر که بخواند و بیاموزد، به ارادۀ خداوند نزدیک‌تر می‌‌شود، مطالعه تنها آموختن علم نیست، بلکه راهی است برای شناخت خود، دیگران و خالق‌مان.

تجربه نشان داده است که تمام تجارت و کار و سرمایه، از عزم و تصمیم و کار‌های خورد و کوچک شروع شده است. برای شروع یک کار ما باید که نترس و شجاع باشیم و ترس را به خود راه ندهیم. اگر به تاریخ کار و بزنیس‌های کلان جهان نگاه کنیم، خواهیم دید که بیشتر شان اول از یک فکر یا یک کار بسیار خوردآغاز کرده‌اند. مردی که امروز کارخانه‌ای کلان دارد، دیروز شاید تنها یک دکان خورد داشت. زنی که امروز صدها کارگر را مدیریت می‌‌کند، دیروز شاید در گوشۀ خانه‌اش از یک ماشین خیاطی و یا بافت و یا دست دوزی شروع کرده بود.

اکثر مردم کشور ما از کمبود دوستی و محبت در بین رابطه‌های شان رنج می‌برند. فشار‌های روانی و امراض جسمانی و افسردگی در آنها موج می‌زند؛ بسیاری از خانواده‌ها را می‌شناسیم که وقتی به آنها محبت پدرانه ویا برادرانه داده شده از زخم هایشان شفا یافتند. آنها فقط احتیاج دعا نیستند؛ بلکه در کنار آن به کسی نیاز دارند که آنها را به گرمی در آغوش بگیرد. محبت مسیح در بالای صلیب و محبت جایگزین وی به ما می‌آموزد که چگونه در میان زخم‌ها کمبودهای دیگرا را دیده و جبران کنیم. زمانی محبت نشان می‌دهیم خدا خشنود می‌شود و عمل می‌کند و گریه‌های شادی و آن کمبودی‌ها برطرف می‌شود. خداوند بسیاری از احتیاجات فرزندانش را توسط دیگر فرزندانش رفع می‌کند و جای خالی یکی را با دیگری پر می‌سازد؛ اینست محبت خانواده خداوند. زخم‌ها ما را خودخواه می‌سازند و به این ترتیب ما براحتیاجات دیگران چشم می‌بندیم و آنها را نمی بینیم. دست‌های گرم و نوازشگر احتیاج دنیای امروز ما می‌باشد. خداوند از ما می‌خواهد که با جای نفرت محبت او را نسبت به مردمان و کودکان و حتی حیوانات درک کنیم. هرگاه با چشمان خدا به مردم نگاه کنیم؛ قادر خواهیم بود احتیاج آنان را درست درک کرده از ایشان حمایت کنیم.

ما مسیحیان و پیروان مسیح، «باغبانان» خدا هستیم و صرفاً وسیلۀ انجام کار خدا هستیم که بذر کلام را کاشته و آن را آبیاری می‌‌‌‌کنیم. ولی کسی که کار اصلی را انجام می‌‌‌‌دهد و باعث روییدن بذر و به ثمر رسیدنش می‌‌‌‌شود، خدا است. این خود خداست که باعث به ثمر آمدن کلامش شده و ایمانداران را به کلیسایش اضافه می‌‌‌‌کند. تنها خداوند است که قلوب را عوض می‌‌‌‌کند و به خاطر خداست که مردم به عیسی مسیح ایمان می‌‌‌‌آورند. کار و تلاش ما بدون قوت و برکت خدا به هیچ جایی نخواهد رسید.