موفقیت تعریفی شخصی و چندوجهی دارد و فراتر از ثروت است؛ یعنی «دستیابی به نتایج مطلوب و مثبت در راستای اهداف، ارزش‌ها و رشد فردی» که می‌‌‌تواند شامل پیشرفت شغلی، روابط سالم، سلامت، آرامش درونی، یادگیری مهارت‌های جدید، و تأثیر مثبت بر دیگران باشد و با «تلاش مداوم، مثبت‌اندیشی، تعهد، غلبه بر چالش‌ها و داشتن هدف روشن» به دست می‌‌‌آید. موفقیت سفری است که هر قدم آن در جهت رشد و تحقق ارزش‌های شماست، نه فقط رسیدن به یک مقصد نهایی.

دعا کردن قسمی است که اگر یک مشکل داشته باشیم می‌‌‌‌توانیم به خداوند بگوییم که این مشکل را داریم باز خداوند او مشکل ما را از یک راهی حل می‌‌‌‌کند. اگر ما چیزی می‌‌‌خواستیم از خداوند بخواهیم خداوند باز از یک راهی برای ما حل می‌‌‌کند. حتی ما می‌‌خواهیم مکتب برویم و درس بخوانیم می‌‌توانیم دعا کنیم و از خداوند بخواهیم که خداوند همرای ما کمک کند و ما را به درس‌های ما رهنمایی کند تا درس‌ها را خوب‌تر یاد بیگریم. یک چیز در دعا بسیار مهم است که همیشه باید شکرگذاری کنیم. خداوند را به خاطر خانواده، دوستان، غذا و حتی هوای خوب شکر کنیم.

اعتراف و توبه یکی از کلیدهای مهم شفاست. اعتراف فقط عادت مذهبی نیست؛ منظور آن صرفا بیان کردن خطایای ما نیست. بلکه در درون ما ذخیره شده که وجدان ما را آزار می‌دهد و باید آنرا با کسی که مورد اعتماد است در میان گذاشت. هر که نافرمانیهای خود را بپوشاند؛ کامیاب نخواهد شد اما هر که آنها را اعتراف و از آن توبه کند رحمت خواهد یافت. ما انسان‌ها در این روزها احتیاج داریم. اعتراف طریقی برای شفا و تسلی که بسیاری از افراد زخمی آزاد نمی شوند چون درد خود را مخفی می‌کنند. خداوند دل توبه کار را خوار نخواهد شمرد. توبه در واقع پذیرش خطا و عذرخواهی است برای دریافت شفا. دزد روی صلیب خطاهایش را پذیرفت. چه بسیارند افرادی که فقط دیگران را مقصر دانسته و انگشت اتهام را به سوی کسانی که انها را رنجانده اند نشانه می‌گیرند؛ ولی هیچگاه گناه خود را نمی بینند. مانند مردی که پیام شفا و را شنید راه طولانی را رفت تا توبه کند وبا طلب بخشش از بار و زخمی که سالیان سال داشت آزاد شود. من و شما چه!؟.

مطالعه کتاب مقدس و عهد جدید به طور منظم به شما کمک می‌‌کند تا شخصیت، تعالیم و وعده‌های عیسی را درک کنید، این درک اساس امید مسیحی است. زمانی که بوسیلۀ سختی‌ها و استقامت درحین دردها، ایمان ما امتحان شده، سربلند بیرون آمده باشد، داشتن امید واقعی به آینده و نجات و پاداش ابدی و وعده‌های مسیح میسر خواهد بود. عیسی مسیح فرموده است: "اما هر که تا به آخر صبر کند، همان نجات یابد. یعنی بهترین‌ها در راه اند. هر تعلیم عیسی مسیح، اشارات غیرمستقیمی به امید داشتن وجود دارد، وقتی به شاگردانش فرمود: در تشویش آینده نباشند چرا که آیندۀ آن‌ها در دستان خدای مهربانی است که دوست ‌شان دارد. آرزو دارم به همراه روزهای سرد زمستان در سال نو خوشی و اشتیاق زندگی در شما با پذیرفتن و دعوت از عیسی مسیح در قلبت دو چندان شود و بدین صورت با هر دو طبیعت بیرونی و درونی زندگی نو را شروع کنید. دعا و نیایش یعنی صحبت کردن با خدا است، راهی برای ابراز تشویش، ترس‌ها و آرزوهایتان است. دعا کردن می‌‌تواند احساس نزدیکی و وابستگی به یک قدرت برتر را تقویت کند و آرامش به همراه دارد. پس مانند موسی دستان ما همیشه به سوی خداوند بلند باشد تا بر این زمان سخت و ناامیدی ما را پیروز و امیدوار گرداند.

کریسمس جشن تولد کلمۀ خداست که به صورت جسم عیسی مسیح در میان ما ظاهر شده تا محبت و فیض و رحمت و بخشش بلاعوض خدا را بدون واسطه‌های مذهبی شخصاً از آسمان به قلب ما برساند. پیغام عمیق کریسمس این است که خدا می‌فرماید: هر چند تو به خاطر محکومیت گناه و احکام مذهبی نمی توانی به نزد من بیایی ولی من به خاطر فیض و آمرزش و رحمت بلاعوض پدرانه ام به نزد تو می‌آیم. مجوسیان بعد از شرکت در اولین جشن کریسمس راه قبلی خود را کنار گذاشتند و از راه جدیدی که خطر هیرودیس آنها را تهدید نمیکرد به خانه خود بر گشتند. تاثیر ملاقات مسیح تبدیل مسیر زندگیست و راه‌های جدیدی دارد . در برابر راه‌های پر پیچ و خم دنیای ما مسیح فرمود من راه و راستی و حیات هستم. با آرزوی دلی خوش و تولدی تازه برای همۀ انسان‌ها.

اگر به کرسمس با نگاه عمیق‌تر ببینیم و دقت کنیم، کرسمس ماتم کردن با ماتمیان است، همراه بودن با دردمندان است. کرسمس امیدی است برای کسانیکه ناامید هستند. چرا؟ چون کرسمس یاد بود و تولد عیسی مسیح در مقام سلطان صلح و سلامتی برای دینا است. در این دنیای پُرآشوب تمام ما به صلح و آرامش نیاز داریم. آرامشی که از طرف دنیا و انسان می‌‌‌آید آرامش واقعی نیست بلکه زودگزر است. آرامشی که از جانب خداست، دایمی و ابدی است.

عیسی زخمی بر روی صلیب به ما سومین نسخه ای شفابخش خود را که همان محبت است اعلان کرد. به طور معمول شخصی که زخمی است احتیاج و درد دیگران را حس نمی کند. در واقع زخم و غم دیگران برای او اهمیتی ندارد. اما آن محبت مافوق طبیعی که مسیح در طول زندگی اش به مردم نشان می‌داد هیچ وقت بر بالای صلیب که زخمی بود کم نشد. محبت حقیقی هرگز از بین نمی رود و محبت به دیگران قلب را جوان و تازه می‌سازد. چقدر خوب است ما بجای خاطرات تلخ ودردناک گذشته به امروز فکرکرده و صحبت کنیم. چه زیباست که برای اطفال خود و دیگران در زمان سختی و درد از کلام خدای زنده که در کتاب مقدس یافت می‌شود یاد دهیم؛ که خداوند خدای خود را با تمامی دل و با تمام جان و با تمام فکر محبت کن و همسایه خود را مانند نفس خویش محبت کن. در واقع محبت خدا از کودکی به آنان آموخته شود - چون تنها محبت خدا در سراسر کتاب مقدس دیده می‌شود. این محبت در مسیح به اوج خود می‌رسد و از آنجا به زندگی و قلوب ما سرازیر می‌شود.

چقدر خوب است که کودکان مسئولیت پذیری را بفهمند و یاد بگیرند. مسئولیت پذیری به چی معنا استه؟ مسئولیت پذیری به معنای این است که ما وظیفه خود را خوب بشناسیم و خوب انجام بدهیم. وظیفه خود را به گردن دیگرا نباید بی اندازیم و بخاطر انجام داندش تنبلی هم نکنیم. شب پیش از خواب کتاب‌های خود را در بکس خود بگزاریم تا فردای آن سرگرادن نشویم. و کوشش کنیم که وقت به بستر خود برای خواب برویم تا صبح وقت تر از خواب بیدار شویم و با اعصاب آرام صبحانه خود را بخوریم و به طرف مکتب برویم.

ایمان قوی، فقط درباره‌ی دانستن حقایق نیست، بلکه درباره‌ی عمل به آن‌هاست. وقتی ایمان خود را با عمل ترکیب می‌‌‌کنیم، آن وقت ایمان ما مثل یک درخت کهن‌سال با ریشه‌های عمیق می‌‌‌شود که حتی در برابر طوفان‌های کلان هم ثابت می‌‌‌ماند. پس، بیایید در این مسیر، با قدم‌های کوچک اما محکم، به سمت یک زنده‌گی ایمانی و پر از هدف حرکت کنیم. ایمان به خداوند، به ما یک نقشه راه می‌‌‌دهد که ما را در طوفان‌ها هدایت می‌‌‌کند. این ایمان فقط یک باور خشک و خالی نیست، بلکه یک رابطه زنده و پویا با خداوند است. این رابطه به ما کمک می‌‌‌کند تا در لحظات ناامیدی، به جای اینکه از هم بپاشیم، از وعده‌های او قوت بگیریم.

برخی می‌پرسند که اگر این مطالب شما درست است چرا هر کسی شفا نمی یابد؟ پاسخ این سوال به بهترین نحو با سوالی دیگر مشخص می‌شود: چرا همۀ مردم تولد دوباره نمی یابند؟ همه تولد دوباره نمی یابند زیرا آنها یا انجیل را نشنیده اند و یا آن را باور نکرده اند و بنابراین هر فردی باید شفای خود را با ایمان خود نسبت دهد. بسیاری از مردم هنوز این حقیقت فوق العاده که مسیح مریضی‌های ما را از بین می‌برد نشنیده اند؛ آنهایی هم که شنیده‌اند، آن را نپذیرفته اند. نگرش پدر، خداوند، دربارۀ بیماری به وضوح توسط خدمت عیسی مسیح، آشکار می‌شود. نگرش مسیح چه بود؟ او یکبار هم کسی را که برای شفا نزدش رفته بود، ناامید نکرد. لنگ مادرزاد چیزی از پولس شنید و ایمانی را در قلب او به وجود آورد که باعث شفای او شد. دلیل امروز تعداد از شنونده‌ها و انسان‌ها که زیادی شفا نمی یابند، بی ایمانی شان می‌باشد.