Diagnozujemy szybko i to, co znamy. Wdrażamy działania błyskawicznie. Tylko problem jest taki, że często pozbawiamy osoby uczące się szansy na samodzielne podjęcie problemu, zmierzenie się, przemyślenie i znalezienie przestrzeni do współpracy, czegoś, do czego możemy im się przydać. Czynimy z nich pasażerów w ich własnej podróży

Ile osób wykonuje swój zawód pod wpływem efektu utopionych kosztów? Trudno jest podejmować temat zmiany kierunku lub blokady w drodze do akademickiego celu. Trudno, bo to prywatne, czasem bolesne, a czasem kompletnie zmienia relację. Przestaje być profesjonalna i zaczyna być osobista. Dzisiejsza refleksja trochę o trudzie bycia uczciwym

Pytanie jet trudne gdy nie znamy na nie odpowiedzi. Gdy trzeba coś w sobie poruszyć, znaleźć. Zatem pytanie o to jak się czujesz wcale nie musi być proste. Jeśli nie pytamy, to ludzie nie ćwiczą umiejętności bycia w kontakcie z ty, co czują. A komu ta umiejętność nie jest potrzebna?

W zeszłym roku uratował mnie standard. W tym roku uratował mnie inny i pewnie w następnym semestrze też będzie nowy. Opowiadam o tym jak zmieniać swój standard w edukacji, jak od pytań tak/nie przechodzić do głębszych, bardziej precyzyjnych. To droga na lata i nie mam problemu z tym, że nie skończyłem jej po pierwszym kroku.

Jak psycholog społeczny mówi, że trzeba na sprawy spojrzeć z perspektywy społecznej to nie powinno nikogo dziwić. Ta stronniczość aż bije. Może jednak moja perspektywa na mierzenie edukacji pozwoli zobaczyć niezagospodarowaną w dyskursie przestrzeń. Okolicę, w której przyłożenie szkiełka i oka da bardziej funkcjonalne wyniki niż bezduszna PISA i maturka. A może nie. Zdecyduj.

Nie da się mówić o czymś bez ramy pojęciowej. Bez zestawu punktów odniesienia. Dlatego jakość kształcenia to dla mnie zwykle taka trochę samochwałka, trochę wzajemnych uprzejmości i potwierdzania relacji. Brakuje mi w rozmowie o edukacji doświadczonych uczących, idiograficznego podejścia i jakiegoś upewnienia, że to, co mówię sobie na koniec semestru ma jakiś kontakt z rzeczywistością.

Ty - rozpędzona lokomotywa wiedzy, motywacji, postaw i chęci wpadasz na zajęcia, a tam pustki. Kilka osób, które dziarsko są i przytłaczająca pustka wolnych krzeseł. Co wtedy? Odwołać? Przełożyć? Mścić się? Mi się ostatnio okazało, że to czas na godzinę wychowawczą.

Jak to zrobić, skoro nie ma czasu. Albo lepiej: gdyby na przeprowadzenie przedmioty było 10 sekund to na czym się skupić? Inaczej, jeśli określać skuteczność przeprowadzonych zajęć, to co powie o niej najwięcej. Odpowiedzią dla mnie na teraz jest postawa. To ją można najszybciej zakomunikować, to jej wytworzenie świadczy dla mnie o skuteczności uczenia. I oczywiście nie chodzi mi o kształcenie jednakowo myślących ludzi (czyli o treść postawy), a raczej o głębokość i stanowczość postaw.

Ależ by było jakby ktoś przyszedł i powiedział robi się tak i tak. A nie czekaj. Ludzie tak robią. To dlaczego im nie wierzymy? Dlaczego próbujemy ciągle od zera i po swojemu? Czasem brakuje nam wskazówek, a czasem otwarcie nimi gardzimy. Czasem wolność bez ograniczeń męczy, a czasem inspiruje. Jak zwykle stoję za tym, żeby trzymać dwie sprzeczne myśli w głowie.

Najgorzej, jak ktoś chce za pierwszym razem zrobić porządnie. Najgorzej, bo to rozpoczyna dialog wewnętrzny, który często powoduje, że wychodzimy z niego dość nastawieni do dyskusji. Zacietrzewiamy się, bo słuchając głosów w swojej głowie często słyszymy kontrargumenty dla naszych doskonałych pomysłów. Ta silna reakcja pewnie wynika z tego, że nasze pomysły traktujemy jak element tożsamości. Kimś nas czyni to jak i czego uczymy. To nadaje charakter nam, instytucji i dziedzinie.