O odpowiedzialności zbiorowej nigdy nie myślałem tak głęboko. Spotkanie z dr Franklem pokazało mi jak dziś zdarza się mi / nam traktować ludzi jak części zbiorowości, a nie samostanowiące o sobie jednostki. Mam też od razu pomysł na to co zyskujemy, gdy uda nam się wyrwać z myślenia zbiorowego.

Jesień to doskonały czas na kryzys. Tym razem poważnie się zastanawiam nad moim podejściem do uczenia i poznawania świata w oparciu o dowody. Spotkałem się ponownie z logoterapią. Chyba wreszcie gotowy, żeby zobaczyć, o co w niej chodzi, a nie jak powstała.

Dziękuję za spotkanie kołu Evo-Devo DSW, Kasi Nowackiej i dr Joannie Mysiakowskiej. Alex Vesley pokazał mi jak można patrzeć na świat i te okulary nie chcą mi zejść z nosa. Może już zostaną

Frankl, V. E. (2009). Człowiek w poszukiwaniu sensu (A. Wolnicka, Tłum.; Wydanie I zmienione). Wydawnictwo Czarna Owca.

Viktor E. Frankl. (2023). Życie z sensem. Autobiografia. MANDO.

Mam ogromną trudność w traktowaniu osób uczących jak tych, którzy się uczą. Inną mam do nich cierpliwość, inne oczekiwania, inne standardy. To dość ograniczające. Próba wyjścia z tego ograniczenia wymaga uznania człowieczeństwa i podmiotowości nauczyciela. Nawet jeśli on sam tego nie chce, nie dopuszcza. Nawet jeśli zniechęca i odpycha. Zmiany w edukacji nie można nakazać, wprowadzić dekretu i czekać na lepsze. Zmianę i rozwój, którego jest narzędziem trzeba pielęgnować. A zaczyna się to od zobaczenia w kimś i pozwolenia na dostrzeżenie w sobie podmiotowości i człowieczeństwa.

Refleksja pewnie oczywista i wszystkim znana. Wydaje mi się jednak, że jest sens aby do niej wracać. Zwłaszcza, że coraz poważniej mówi się o coraz poważniejszych problemach psychicznych nie tylko młodych ludzi, a coraz mniej o tym, co można z nimi zrobić. Cedowanie wszystkiego na nielicznych i czasem niepotrzebnie angażowanych psychiatrów dziecięcych czyni nas niezdolnymi do potrzebnych i ważnych działań. Często wystarczy zatrzymać się i posłuchać. Tylko i aż tyle.

Co nie zbuduję, to się posypie. Czasem się otwieram na nowe, czasem jestem w zamku pewności i krytyki. Strażnikiem i pogorzelcem za razem. I jak tak na to patrzę przez ostatnie kilka lat, to widzę, że to czemuś służy. Czyni mnie wiarygodnym i elastycznym. Mimo że są ciągle takie rzeczy, które powodują, że się zamykam i szydzę...

O motywacji można wiele mówić. Wiele z tego co się o niej mówi jest proste i nie sprawdza się w praktyce. Wiele przekonań o motywacji pochodzi od parapsychologów zajmujących się sprzedażą. Często doświadczamy frustracji, bo to, co ma działać nie działa, a otaczają nas opowieści ludzi, którzy od wschody słońca do późnych godzin nocnych zdają się buchać energią - zamykają listy. zadań, medytują, piszą dzienniki i oddają swój czas potrzebującym. Opowiadam dziś o tym, dlaczego motywacja to bardziej problem literacki, nie poddający się prostym rozwiązaniom i jak robić rzeczy, gdy motywacji nie ma.

Zapraszam też na konferencję. Więcej tu:

https://konferencjadlanauczycieli.pl

Click bait. Jenak postanowiłem zostawić, bo może trafię z pokrzepieniem do osób, które po pierwszym tygodniu toną. Jest OK. Albo inaczej - lepiej nie będzie. Warto posłuchać uczących się. Nie wykluczać ich i nie stosować uniwersalnych kluczy. A jeśli znajdziesz scenariusz to postaraj się go rozmontować i stworzyć na nowo

O rozpoczęciach kilka zdań. O tym, jakie mi się marzą, po co są i jak się na nie uodpornić. Refleksja za komentarzem Łukasza ( @prometeusze  )

podcast Setha Godina: https://open.spotify.com/episode/3sBLD1om6dO7t5d2OTcDBz?si=1c260bf0e55a485b

Przestrzeń to nie tylko pustka. Nie wystarczy zamilknąć, żeby stworzyć odpowiednie warunki. Owszem, czasem porzucenie działa. Założenie, że jak się nie będzie przeszkadzać, to już się pomaga. Jednak dla mnie to podejście dość przypadkowe i mało profesjonalne. Projektowanie przestrzeni to wiele refleksji o samodzielności, skuteczności i potrzebach.

Dawanie sobie prawa to działanie logicznie perwersyjne. Podstępnie powoduje, że przestajemy patrzeć na nasze potrzeby, a skupiamy się na przemocowym mocowaniu się z rzeczywistością. Mam wrażenie, że dużo tracimy koncentrując się na tym, co się nam należy. Budzi we mnie to stwierdzenie wiele agresji, ale może niepotrzebnie