Trochę wstyd się chwalić. Z drugiej strony jak inaczej pokazać innym wagę, tego co robimy. Czasem, gdy nie czujemy, że to co robimy jest ważne wypalamy się i przestajemy to robić. Czasem uważamy za ważne coś, co nic nie zmienia. Bycie ważnym wymaga odpowiedniego środowiska, ale tez nastawienia psychicznego. Nie da się bycia ważnym wymusić, ani uzyskać bez wysiłku.

Chciałbym Ci powiedzieć, że to, co robisz jest ważne, jednak to nie będzie ważne. Trzeba to słyszeć od siebie i ludzi, z którymi pracujemy. 

Mam tez kilka refleksji o tym jak powodować, żeby ludzie, z którymi pracujemy poczuli, że widzimy wagę tego, co robią.

Zapraszam na setny film na tym kanale i zachęcam do udostępniania!

Rozczarowanie przychodzi po zaczarowaniu. to smutek po utracie wyobrażenia. Po weryfikacji tego, czego się spodziewaliśmy z tym, co dostaliśmy. Nie jest to uczucie przyjemne, ale z pewnością ważne, bo może postawić nas w sytuacji, w której trzeba aktywnie zadziałać, by spełniły się nasze wyobrażenia lub by wystrzegać się sytuacji, miejsc i osób, które regularnie rozczarowanie w nas budzą.

Na oko wydawałoby się, że lepiej nie robić problemów. Jednak jeśli przyjmiemy taką strategię okazuje się, że tak się nie da. To znaczy nie istnieje bezproblemowe życie, a już na pewno nie ma bezproblemowej edukacji. Stąd dzisiejsza refleksja nie jest o unikaniu problemów, a raczej o tym jak je tworzyć i po co.Mam wrażenie, że problematyzowanie wiedzy (które zaproponował Rafał Węgrzyn  @najemny_intelektualista, z którym razem tworzymy Psychologię dla psychologów) to podstawa twórczości i jedna z dróg do budowania wartościowych relacji

Link do rozmowy w radiu LUZ: https://open.spotify.com/episode/6tW9T4G7onMiCcKTFmNklC?si=ab6465711a304128

Mi to chyba o to chodziło ostatnio, tylko jakoś nie poczułem wyraźnie, że to to. Podmiotowe traktowanie osób w edukacji zaczyna się od tego, żeby wiedzieć, co ja chcę zrobić. Tylko wtedy mogę zapytać o zgodę. I to pytanie o zgodę nie może być ozdobnikiem. To musi być faktyczna interakcja stawiająca nas na równi. Często jest to nienaturalne, dziwne, uciążliwe. Natomiast bez tego nawet najważniejsza i najatrakcyjniejsza wiedza, aktywność jest przymusem.

Przeżycie duchowe w szkole nie jest rzeczą łatwą. Nie ma ich (na szczęście) w podstawie programowej. Jednak może właśnie to powoduje ich brak, jakieś takie przekonanie, że nie ma na nie miejsca pośród „materiału do przerobienia”. Jestem przekonany, że młodzi ludzie doświadczają szkoły na poziomie duchowym i mają w niej duchowe przeżycia. Nie jest wpisane w zadanie szkoły doprowadzenie młodych ludzi do zakochania, ale jednak często to właśnie w jej murach zadurzamy się po raz pierwszy. Moja dzisiejsza refleksja ma zachęcić uczących i uczących się do spojrzenia na siebie w szkole z perspektywy duchowej, na dostrzeżenie, że często bliżej takim przeżyciom do fizyki, matematyki, W-Fu czy biologii niż lekcji religii. Mam też przekonanie, że psychologia zajmuje się właśnie takimi duchowymi przeżyciami. Jednak nie będę nikogo przekonywał, że tak jest.

Kiedy przeżywamy duchowe rzeczy:

Doświadczeniami duchowymi są też przeciwieństwa powyższych:

Jak uczyć:

Nie mam wytrwałości by tłumaczyć swoje wielokrotnie zmienne standardy. Od różnych ludzi oczekuję innych rzeczy. Ani to nie sprawiedliwe, ani nienormalne. Często powoduje natomiast, że się złoszczę, unoszę i nawet bywam trudny w kontakcie. Nie mam litości dla osób, które nie dbają o relacje z ludźmi, krzywdzą i stosują przemoc. Jednocześnie częściej się powstrzymuję od działania niż faktycznie działam. Też się za to nie lubię, bo oddala mnie to od wielu osób. Ale z drugiej strony może z tymi właśnie nie powinienem być blisko?

Dałem się namówić Łukaszowi Skowronowi na odcinek o budowaniu relacji z osobami uczącymi się przedmiotów ścisłych. Oczywiście dałem się też ponieść wspomnieniom zawartym w moich notatkach z czasów, kiedy uczyłem informatyki. Dziś pewnie poradziłbym sobie inaczej z problemem budowania relacji, bo wtedy nie dałem rady. Dzisiejsze nagranie jest raczej przestrogą, propozycją czego nie robić niż instrukcją, chociaż z trzy propozycje gotowe do użycia podaję.

Och jak trudno było nagrać ten odcinek. Ale udało się. Refleksja dzisiejsza jest o dawaniu sobie dobra na przyszłość, o umieszczaniu pozytywnych myśli i energii na drodze nadchodzącej wędrówki. Zatem nie jest to refleksja naukowa, ani nawet pseudonaukowa. Jest to moje doświadczenie, które mówi, że powtarzalność wymaga zadbania o miejsca mocy.

Gdyby w przyszłości jednak nie udało mi się umieścić odcinka w poniedziałek o 21.00 to informacja będzie na instagramie @maciejjonek

Nowy kanał, o którym mówię rusza we czwartek (i tu errata) w południe. Dostępny tu:

https://open.spotify.com/show/1O7a5F63zTXKbls7itWtUN

Umiejętność dostrzegania w rzeczywistości tego, co się powtarza pomaga nie zaczynać wszystkiego, zawsze od zera. Jednak nie przychodzi sama, wymaga ćwiczenia i często dużego wysiłku. Jednak osoby, które ją opanowały często zwracają uwagę jak bardzo inaczej postąpili by za pierwszym razem, gdyby wiedzieli, że to nie jest ostatni raz. 

Jest w nas mechanizm hamujący. Gdyby go nie było wylecielibyśmy w kosmos przy pierwszej rzeczy, która by nas poruszyła. Czasem jednak działa na naszą niekorzyść. Uruchamia serię działań, które odrywają nas o rzeczywistości. Powrót do niej wymaga świadomego działania i dużego wysiłku. Jest to oczywiście kwestia dyskretne i wymagająca refleksji.