Tożsamość w uczeniu się to ważne zjawisko. Wszyscy o niej mówią, uważają ją za wartość, a jednak mi refleksja o tożsamości i uczeniu pojawiła się niedawno. Budowanie tożsamości to ryzyko. Często większe niż byśmy chcieli podjąć. W efekcie nasi uczący się będą odrzucać elementy swojego ja jeśli uznają, że nie wytworzyli ich sami

Stara piosenka The Killers stawia absurdalne pytanie. Właściwie nie wiadomo jak zabrać się za myślenie o odpowiedzi. Ja ostatnio też miałem problem z podejściem do mojego gadulstwa. Z jednej strony taki jestem. Po co zmieniać? Z drugiej wiem jak wiele mogę zrobić gdy nic nie mówię. Rozważam uczenie się milczenia i milczenia w różnych okolicznościach inaczej.

Och jak ja nie lubię sukcesów. Nie lubię sprowadzania wysiłków osób do jednej oceny na końcu. Anulowania starań tylko dlatego, że nie doprowadziły do efektu, który ktoś apriorycznie założył. Mam wrażenie, że pozbycie się sukcesu z myślenia ludzi zajmujących się edukacją dla więcej niż pozbycie się zadań domowych i matury.

Ja sobie drwię z metod. Czasem bardziej czasem mniej, ale jednak mam wrażenie, że słuchając mnie można się zniechęcić do stosowania "sprawdzonych" narzędzi. Jednak to nie jest tak, że ja metod nie stosuję. Dziś opowiem o dość archaicznym sposobie przekazywania wiedzy i ilustrowania jej. Mam nadzieję, że ta refleksja przyniesie trochę otuchy i rozluźnienia.

Jak zajęcia są przygotowane, to ja o nich nie myślę. Wydaje mi się, że jesteśmy w takim dziwnym, dwoistym podejściu, gdzie dobry nauczyciel jednocześnie jest doskonale przygotowany do zajęć a jednocześnie nie poświęca na to czasu. Poza tym nie do końca wiadomo po co my mamy być tak wspaniale gotowi. Kto z tego korzysta? Może wcale nie ci, których uczymy.

Co czytasz, oglądasz i w ogle przyjmujesz z internetu na temat naszego zawodu? Czy to krzepi. Czy przyjmując to, krzepisz tego, kto nadaje? Jak na to odpowiadasz i czy te odpowiedzi krzepią? Zastanawiam się nad tym będąc trochę przegłodzonym. Zdystansowanym i wstrzemięliwym w konsumpcji nauczycielskiego internetu. Może niepotrzebnie.

Ja mam niechęć do metod. Od zawsze czułem, że jest w nich coś nieuczciwego. Jakiś redukcjonistyczny skrót. Dziś widzę, że metoda musi wynikać z relacji. Takiej na serio. Bo sama wymiana: „Chcecie?”, „Chcemy!” to nie jest praca nad metodą. Opór, złość i wstyd, które pojawiają się gdy mamy dobre intencje i metody bez relacji często umykają naszej uwadze. Nurzamy się w zadowoleniu, grupujemy i inspirujemy nie widząc, że nasi uczący się odpływają od nas. No i ten system fiński…

Z tym krytycznym myśleniem to nie jest tak oczywista sprawa jak bym chciał. Uczenie go wymaga dużego luzu i nie brania rzeczy do siebie. Trudno czasem nie podzielić się opinią. Trudno pozostać w procesie krytycznego myślenia i nie przeskakiwać do konkluzji. Jednak ostatni semestr pokazał, że to się udaje, a to co mówią uczący się wskazuje na to, że trochę się udało

Gdzie się kończy nasza praca a zaczyna ich. Czemu przekraczamy te granice i co się wtedy może stać?

Rademacher, T. (2017). It won’t be easy: an exceedingly honest (and slightly unprofessional) love letter to teaching. University of Minnesota Press.

Ostatnie nagranie o tym, że nie potrzebuję systemu pojawiło się zanim wyjaśniłem swoje stanowisko względem niego. Mam wrażenie, że często posługuję się skrótami i figurami retorycznymi, które powodują, że muszę się z nich potem wykopywać. Dlatego dziś moja opinia i stosunek pokazany od podstaw. Od Najważniejszej rzeczy w edukacji.

Mam nadzieję, że dyskusje na tym kanale będą trwały. Dzięki wszystkim, którzy napisali tu, na instagramie i porozmawiali ze mną twarzą w twarz. 

W nagraniu mówię o efekcie psychologicznym polegającym na dzieleniu się informacjami znanymi wszystkim, tu źródło: 

Stasser, G., & Titus, W. (1985). Pooling of unshared information in group decision making: Biased information sampling during discussion. Journal of Personality and Social Psychology, 48(6), 1467–1478. https://doi.org/10.1037/0022-3514.48.6.1467