Łagodność to trochę postawa, a trochę cecha. Nasi uczący zdają się lubić współpracę z osobami, które delikatnie stawiają zadani, tolerują spóźnienia i rozumieją różne okoliczności. Jednocześnie spodziewają się po łagodności pobłażliwości. Czasem dziwi ich, że nie było presji a i tak są wymagania. W końcu myślę, że z łagodności niedaleko do porzucenia. A w dodatku łagodny uczący musi mieć dużo siły by działać niedyrektywnie, czasem nawet obserwując trudy i porażki uczących się.

Dawanie kojarzy się z nauczycielstwem, ale bycie krwiodawcą podobnie jak bycie wampirem to przesada. Poszukiwanie złotego środka umożliwiły mi sobotnie zajęcia i dość niesamowite uczucie, które miałem po nich.

Energia i młodość. To przynoszą do sytuacji edukacyjnej nasi uczący się. Czasem sami, czasem pod wpływem naszych działań. Mam wraże nie, że często karmimy się nimi i to ogranicza naszą (i ich) samodzielność. Ważne jest dla mnie, żeby nie zjadać moich uczących się a raczej dawać im moją energię i już nie młodość, ale doświadczenie.

Uciszanie nauczyciela to ważna umiejętność. Żeby się ochronić przed jego / jej radością z mówienia. Jednocześnie uciszanie nauczyciela to przede wszystkim zadanie nauczyciela. Widzę to coraz bardziej, że nasza rola pozwala nam zająć pozycję kogoś, kto powinien mówić dużo. Dziś refleksja o tym, jak się przed tym chronić i sugestia dlaczego.

Refleksja moralna to w mojej pracy codzienność. Jednak zwykle nie mam bodźca aby pomyśleć o niej w kontekście szkolnym. Zwykle mówi się w nim o metodach, relacji, wartościach. Jednak czytając „The righteous mind” naszła mnie refleksja o roli krzywdy w edukacji moralnej. Rozważam problem wspólnoty moralnej zbudowanej na krzywdzie oraz możliwe wykluczenie z niej osób, które nie doświadczyły tych samych krzywd. Myślę o tym w kontekście wychowania jako rodzic, nauczyciel i nauczyciel akademicki. Każda z tych ról to inne spojrzenie, ale mam wrażenie, że ta nieskończona refleksja może być przydatna tym, którzy pracują profesjonalnie z ludźmi.  

Haidt, J. (2012). The righteous mind: Why good people are divided by politics and religion (1st ed). Pantheon Books.  

#edukacja #moralność #psychologia

Gotowym do zajęć jest się wtedy, gdy się zaczną. Może to nie jest komfortowe, ale chyba to jedyna dobra odpowiedź, którą mam. W dzisiejszym filmie opowiadam o tym, co robię, żeby się przygotować do prowadzenia zajęć. Co z tego jest faktycznie niepotrzebne i czy można w ogóle być gotowym przed zajęciami. Oczywiście jak zwykle najważniejsze mówię na samym końcu

Refleksja, jak piosenka - dobra na wszystko. Postanowiłem się nie uładzać i nie wygładzać argumentacji do tej wypowiedzi. To pewnie znaczy, że będę chciał do niej wrócić. Edukacja włączająca mnie złości. Jednocześnie wyprowadzają mnie ci, których wyprowadza z równowagi. Próbując się poskładać nagrywam materiał, żeby pokazać tobie jak to robię i do czego dochodzę w tym układaniu sobie nie zgody na dyskusje około-edukacyjne.

Doświadczyłem ostatnio uczciwej pracy. Takiej relacji podczas warsztatu, jakiej sam chciałbym doświadczyć. Dzielę się tym doświadczeniem, bo nie wiem jeszcze co z niego wyniknie, może być, że nic, a nie chciałbym, żeby zostało zapomniane.

Podejście behawiorystycznie zwykle źle mi się kojarzy, ale nie mogę zaprzeczyć, że jest skuteczne. Podejście humanistyczne jest bliższe memu sercu i chyba naturze ludzkiej też, ale z jego skutecznością jest różnie. Kontynuuję refleksje po „Creating cultures of thinking” i dalej szukam sposobu na prowadzenie zajęć, które będą jednocześnie otwarte i konkretne.  

Ritchhart, R. (2015). Creating cultures of thinking: The 8 forces we must master to truly transform our schools. Jossey-Bass & Pfeiffer Imprints, Wiley.  

Muzykę, którą słychać w odcinku przygotował Michał Kawa

Ritchhart, R. (2015). Creating cultures of thinking: The 8 forces we must master to truly transform our schools. Jossey-Bass & Pfeiffer Imprints, Wiley.

Zastanawia mnie behawiorystyczne podejście do uczenia. Można nim wiele osiągnąć, jednak skuteczność chyba nie jest moim najważniejszym celem. Po spotkaniu z książką Ritchharta mam dużą niepewność, może moje humanistyczne podejście pozostawia uczących się bez wsparcia w postaci reguł? A może właśnie ta otwartość pozwala zmagać się uczącym się na własnych zasadach...  

Muzyka: Michał Kawa