Rafał Węgrzyn - psycholog i filozof, w swoich działaniach naukowych zajmuje się utopiami, psychologicznym, kulturowym i literackim aspektem tych zjawisk. Poza tym specjalizuje się w projektowaniu doświadczeń użytkowników, głównie odbiorców usług internetowych.  Utopie to temat, który powraca po lipcowej rozmowie z Urszulą Jasieńską. W rozmowie z Rafałem przyglądamy się temu jak utopie powstają, jaka jest ich funkcja dla nauczycieli - światotwórców. Generalnie filozofujemy, jednak nie jest to rozmowa oddalona od rzeczywistości. Uważam, że na początku roku szkolnego warto wyposażyć się w krytyczne spojrzenie na "świetne pomysły" i rozwiązania zaczynające się od słów "gdyby tylko... to edukacja byłaby dobra"

Jakim prawem my oceniamy ludzi. My nauczyciele. Czy jesteśmy wyjęci spod ogólnych reguł, czy raczej jest to element pewnej kultury, która jeszcze powstaje?  

Prawie ostatnia część rozmowy z Urszulą Jasieńską (instagram: @ulauczy), osobą odpowiedzialną za hashtag #takuczę, która buduje w internecie sPokój nauczycielski, miejsce do wymiany realnych refleksji na temat pracy nauczyciela. Poza siecią uczy w programie IB PYP, pracuje z uczniami nad projektami, które w ramach tego programu kończą się wystawami.

Utopia edukacyjna to zjawisko rzadko ruszane. Mamy je, żyjemy z nimi, karmimy i bronimy się nimi. Pewnie jak każda forma wyobrażania sobie świata idealnego ma w sobie coś złowrogiego, dystopicznego, ale ma w sobie tez możliwość wskazania tego, co należałoby zmienić. zastanawiamy się po co to robić i czy w ogóle karmić w sobie utopie.  

Druga z trzech (a właściwie czterech) część rozmowy z Urszulą Jasieńską (instagram: @ulauczy), osobą odpowiedzialną za hashtag #takuczę, która buduje w internecie sPokój nauczycielski, miejsce do wymiany realnych refleksji na temat pracy nauczyciela. Poza siecią uczy w programie IB PYP, pracuje z uczniami nad projektami, które w ramach tego programu kończą się wystawami.

Pierwsza z trzech część rozmowy z Urszulą Jasieńską (instagram: @ulauczy), osobą odpowiedzialną za hashtag #takuczę, która buduje w internecie sPokój nauczycielski, miejsce do wymiany realnych refleksji na temat pracy nauczyciela. Poza siecią uczy w programie IB PYP, pracuje z uczniami nad projektami, które w ramach tego programu kończą się wystawami.  Rozmawiamy o tym, jak nauczyciele się uczą. Tak na prawdę. Powoli, sukcesywnie, ale nie z nastawieniem na sukces. Szukamy przyczyn rozwoju zawodowego i faktycznych korzyści, które z niego płyną.

Często zdarza nam się żegnać z wyobrażeniem o czymś w naszej edukacyjnej drodze. Z wizją spokojnego zaliczenia, bezproblemowej realizacji przedmiotu. Poganiamy smutek, staramy się zabrać do pracy. Jednak powoduje to, że nie mamy czasu na docenienie tego, co mogło być, tego co już się nie stanie, ale przez chwilę z nami było

Korzystamy z obrzydzenia. Staramy się obrzydzać to, co zdaje nam się być obrzydliwe, niepożądane, szkodliwe.Jednocześnie nasi uczący się starają się obrzydzić nam przeszkadzanie im, przekraczanie ich granic. Jednak efekt jest trochę inny niż zakładamy i często bardzo nas to dziwi. A nie powinno

Radość zdaje się być uniwersalnie uznawana za dobrą, a przynajmniej pozytywną, przyjemną emocję. Jednak dziś gdy zastanawiam się jaka jest jej rola w edukacji na pierwszym planie pojawia się dość niebezpieczne zjawisko. Mam wrażenie, że to, czym faktycznie warto cieszyć się w edukacji umyka uwadze. Cieszymy się z rzeczy mało istotnych i nie podejmujemy wysiłku tłumaczenia tego, co w uczeniu faktycznie radosne.

Zdziwienie to nie tylko motor do uczenia się. Ma swoje kluczowe znaczenie w nabieraniu dystansu. W dzisiejszym filmie z serii emocje w edukacji o tym jak się dziwić, jak nie trwać w dziwieniu i co robić, żeby być gotowym na ciągle nowe zdziwienia.

Trochę sama z siebie rozpoczęła się seria filmów o emocjach w edukacji. Nie jest to oczywiście podręcznik, a raczej krytyczne spojrzenie na to jak w pewnych edukacyjnych sytuacjach obsługujemy osoby przeżywające konkretne emocje. Dziś o gniewie i tym, co za nim idzie. Bo założenie, że jest to zawsze agresja jest co najmniej niesprawiedliwe.

Edukacja bez strachu nie istnieje. Jednak chroniczne wystawienie na strach powoduje w nas subtelne (trudne do zauważenia) zmiany. Poza tym ten strach dotyczy wszystkich, więc trudno dostrzec jak to jest jak go nie ma, bo każdy go ma. Nie ma punktu odniesienia. Jednak jest pewna zasada związana ze strachem, która pozwala dostrzec kiedy się boimy i wysyła nas na poszukiwanie źródła