Stanąłem ostatnio przed filozoficznym pytaniem. Sam je na siebie ściągnąłem, bo zacząłem uczyć historii myśli psychologicznej. A ta, jak zresztą każda myśl ma swoje miejsce w filozofii. Pytanie brzmiało: „Po co nam to?”. I poruszyło mnie to jak bardzo jestem na nie nieprzygotowany. Dla mnie jest to tak oczywiste, że nawet się nad tym nie zastanowiłem. A teraz snuję refleksję o roli uczenia się historii myśli dla uprawiania myślenia. Praca psychologa to przecież nic innego jak racjonalne i krytyczne myślenie. Do tego oczywiście są umiejętności komunikacyjne, ale przede wszystkim psycholog myśli. W filmie opowiadam czym jest historia myśli dla mnie, po co się nią interesuję i dlaczego chcę nią interesować innych.  

Tarnas, R. (2002). Dzieje umysłowości zachodniej: Idee, które ukształtowały nasz światopogląd. Zysk i S-ka.

Wiedza, zwłaszcza ta, o tym jak powstaje wiedza pozwala nam w pełni korzystać z wolności, z możliwości wybierania tego w co wierzę, co uznaję za prawdopodobne. Dwa podejścia do współczesnej edukacji są dla mnie punktem wyjścia do refleksji nad tym jak przyjmować i opierać się nowej wiedzy, interpretacji i polemice

Po rozmowie z Kubą Dubikiem, który tworzy Bank talentów uderzyło mnie to jak istotne i rewolucyjne nawet może być otwieranie klas. Pokazywanie relacji uczącego się z uczącym, narzędzi, atmosfery i może gdzieś efektów, ale to nie jest najważniejsze. To chyba ten sam pomysł co #takuczę Uli Jasieńskiej, ale jakoś na nowo to do minie dotarło i pokazało mi gdzie jest faktyczna zmiana w edukacji, a gdzie pustosłowie i fasadowość

Refleksja na temat motywacji na przełomie semestrów pozuje mi, że często zabieramy się za rzeczy z nadmiernym rozmachem, mamy tyle sił, że nasze zamiary tego nie wytrzymują. Myślę, że trzeba z uwaga planować "content drip" tak, by nie trzeba było na koniec walczyć z drapieżnikami. Myślę też, że dotyczy to w równym stopniu uczących i uczących się.

Relacja to taki temat, który rozrósł się trochę ponad proporcje. Często dbamy o relacje zamiast robienia tego, po co ta relacja powstała. Dziś kilka refleksji o profesjonalizmie, granicach, ujawnianiu siebie, konfliktach i wyborze tego, co tworzy relację skoncentrowaną na wiedzy i doświadczaniu.

Ostatnio staram się powrócić do tego, co zostawiłem przed przerwą świąteczną. Okazuje się, że poza zostawieniem sobie celów do podjęcia nie przekazałem sobie energii, motywacji które miałem. Teraz kiedy staram się znaleźć nowe wpadłem na potrzebę notowania nie tylko tego, co jest do zrobienia, ale też planowanie tego, jak mi z tym może być. Ponadto zobaczyłem jak kształcenie takiej umiejętności może się przydać w dbaniu o zdrowie psychiczne

Czasem tak jest, że uważny i doświadczony człowiek spojrzy na nas, na to, co robimy i jacy jesteśmy i wypowie zdanie, za którym od razu pójdzie powinność. „Ty potrafisz / widzisz / rozumiesz … i musisz coś z tym zrobić.” Udało mi się spotkać kogoś takiego. I zastanawiam się na ile możliwe jest bycie kimś takim dla moich uczących się.

Stając przed zaskakującym zadaniem zatrzymania się na święta zdałem sobie sprawę z tego jak wielką maszyną jest warsztat pracy nauczyciela. Jak przez lata powstawał i jak wiele ma elementów. Jednocześnie widzę, że ciągnie mnie do działania często nawet nie zastanawiając się, czy ja mam ochotę. Pomaga w uczeniu wtedy, kiedy w środku nie mam energii, ale robi to nawet wtedy gdy chcę wyhamować. Zobaczyłem tez 3 perspektywy życia z maszyną tworzącą edukację. Dzielę się tą perspektywą w ostatnim w tym roku filmie. Mam nadzieję, że zobaczymy się w 2022 roku z nową energią i rozwagą w działaniu.

Zastanawiam się nad tradycjami w edukacji, takimi, których uczymy i takimi, które wspólnie obchodzimy. Zastanawiają mnie zwłaszcza te regionalne i nieoczywiste. Źródłem mojej refleksji jest obchodzona niedawno Barbórka i pytanie, czy moi studenci i ja chcielibyśmy coś w tym temacie poświętować.

Dwoję się i troję, a oni tylko kilka procent zapamiętują. To takie zdanie, które chodzi mi gdzieś po głowie i postanowiłem posnuć tę metaforę mnożenia i dzielenia, zastanowić się nad tym ile mnie powinno być w prowadzonych zajęciach. Oczywiście nie dochodzę do jednego rozwiązania, ale zapraszam na wspólny spacer.