Metodyczne wątpienie jest sposobem na redzianie sobie jednocześnie z przekonaniem, że już się wie i z obawą, że ciągle wie się za mało

Kilka refleksji o upraszczaniu myślenia, uwalnianiu się od pojęć i szukaniu języka tych, o których mówimy a nie tych, którzy o nich mówią.

Poruszać, bawić i uczyć. Tylko znów - gdzie jest środek między nimi. Co się dzieje gdy przesadzimy z poruszaniem (tak jak ja ostatnio) albo co się stanie gdy nabierzemy zbyt wiele dystansu?

Kilka refleksji z kanapy o zmęczeniu i o jego funkcji w ocenianiu swojej pracy. No bo czy to faktycznie jest tak, że dobra praca to taka, po której jesteśmy zmęczeni? Widzę, że łatwo jest się uwieść i przekonać do działań w oderwaniu od słuchających albo tak przykleić się do słuchających, że uzależnia się ich od siebie. Koniec końców staję dziś przed przestrzenią, w której pewnie jest złoty środek, ale ja jeszcze nie wiem, gdzie on jest.

Nie ma to jak dobre pierwsze wrażenie. Jednak cała nasza potęga warsztatowa służąca do wywierania go przestaje być adekwatna przy drugim, trzecim wrażeniu, albo wtedy, kiedy trzeba przestać robić wrażenia i zająć się edukacją.

Jestem po pierwszych zajęciach ze studentami w sali. Z trudem powstrzymałem się by nie pożreć ich w całości. Poczułem, że moje miejsce jest z nimi, że dobrze mi przy tablicy. Jednak taki transfer energii zawsze jest dla mnie punktem gdzie staram się zatrzymać, żeby jednak ich nie zjeść, nie wchłonąć wszystkiego co mają.

Pytanie o to dlaczego ludzie robią rzeczy (w tym uczą się) zwykle można sprowadzić do napięcia. Coś dzieje się takiego, że ja chcę iść dalej. Zastanawiam się jakie są takie sposoby budowania napięcia, które są mi bliskie, z których korzystam i z których nie chcę korzystać. No i dlaczego warto się powstrzymać przed odpowiadaniem na własne pytania...

Badając moją niechęć do przygotowań do nowego roku akademickiego dochodzę do wniosku, że jestem w trzech rolach, które potrzebują porozumienia. Mam też głębokie przekonanie, że do tego porozumienia doprowadzą studenci, a raczej bycie z nimi w sytuacji uczenia się.

„To ja ich zapytam i posłucham co powiedzą.” - z taką myślą zaczynałem wiele semestrów i pierwszych zajęć. Wychodzę z nich zawsze zamyślony, jak to się dzieje, że oni nic nie mówią? Pokolenie takie? Może nie ufają, może im nie zależy. Coraz bardziej mam przekonanie, że nie wystarczy zapytać, utworzenie przestrzeni do wypowiedzi wymaga świadomych i stanowczych działań