Bezpieczeństwo w edukacji to nie jest oczywista sprawa. Często trzeba je porzucić, by można było dokonać zmian, nauczyć się wiedzy, opanować umiejętności. Jednak by być w tak niebezpiecznej sytuacji potrzebne jest zaufanie i uważne patrzenie na swoje potrzeby.

Można wiedzieć, ze się nie uda zanim się nie uda. Często jednak ładujemy zasoby w projekty, bo komuś obiecaliśmy, bo źle nam będzie ze sobą jeśli nie dowieziemy. Ponadto często w naszych głowach to, kim jesteśmy łączy się z tym, co robimy. To szkodliwe i utrudniające nam myślenie z perspektywy przyszłości  

Dzisiejsze nagranie jest elementem trzyodcinkowej serii, w której rozwijam to, co powiedziałem podczas panelu „Projektowanie przyszłości” w ramach Łódź Design Festival.  

Zobacz wystąpienia panelistów i dyskusję po nich: https://youtu.be/ZRAOUEviRNQ

Motywacja zewnętrzna nie ma dobrej prasy. Raczej jesteśmy nakłaniani do tego, by czerpać motywy do własnych działań od siebie. To ma dawać niezależność. Jednak dla mnie w budowaniu przyszłości kluczowe jest by potrafić oprzeć się na tym, co płynie z relacji z osobami, które robią coś zbliżonego do tego, co my.

Dzisiejsze nagranie jest elementem trzyodcinkowej serii, w której rozwijam to, co powiedziałem podczas panelu „Projektowanie przyszłości” w ramach Łódź Design Festival.  

Zobacz wystąpienia panelistów i dyskusję po nich: https://youtu.be/ZRAOUEviRNQ

Meta to nie koniec. Tak w sporcie jak w edukacji i w życiu w ogóle osiągnięcie celów nie powinno się wiązać z tym, że opadamy z sił i nie stać nas na kolejne działania. Sustainable education to koncepcja w której mierzymy siły nie tylko na zamiary, ale przede wszystkim na ciągłe i trwałe zaangażowanie. świadomość zasobów pozwala nam tak zabierać się za zadania by pozostać w ruchu.  

Dzisiejsze nagranie jest elementem trzyodcinkowej serii, w której rozwijam to, co powiedziałem podczas panelu „Projektowanie przyszłości” w ramach Łódź Design Festival.  

Zobacz wystąpienia panelistów i dyskusję po nich: https://youtu.be/ZRAOUEviRNQ

Łatwo nam przychodzi bagatelizowanie siebie. Trochę dlatego, że inni to robią. Trochę dlatego, że jesteś my osamotnieni w ocenie wagi, tego, co mówimy. Mam wrażenie, że ważnym zadaniem dla tworzenia edukacji, która dotrwa do przyszłości jest otwarte i częste dyskutowanie naszych doświadczeń. Tak, żeby proces uczenia innych był otwarty i ekscytujący, a nie prywatny i monotonnie męczący

Zbiegły się dwie rzeczy. Po pierwsze wróciliśmy ze zdalnego. Spotykam się ze studentami w budynku. Po drugie mam wrażenie, że osiadam w miejscu, gdzie aktualnie uczę. W tych okolicznościach złapałem się na tym, że nie mam kleju. Nie mam takiego poczucia, że jestem ważny dla studentów, a oni dla mnie. Wiem, że tak jest, ale tego nie czuję. Podobnie mam z wagą tematów i przedmiotów. Zastanawiam się z czego to wynika, co z tym robić i jak zwykle „relacja” nie jest wystarczającym prostym rozwiązaniem.

Maj. Przed nami festiwal maturalny. Media na chwilę skupią się na edukacji. Tu kilka refleksji o maturze, jej roli i potencjale.

Presja publikacji i wykazywania niekończącego się pasma sukcesów jest dla uczących taką codziennością, że wizja zrobienia czegoś do szuflady brzmi jak propozycja wyprowadzenia się na biegun północny. Gdzieś jest w nas wspierana systemowo potrzeba robienia, a czasem markowania rzeczy, które są pożyteczne, skuteczne i spektakularne. Dziś chciałbym się podzielić ulgą, która przychodzi z robienia rzeczy, które mają prawo nie ujrzeć światła dziennego. Ponadto dostrzegam w nich okazję do nauczenia się dość ważnej rzeczy o sobie i swoim warsztacie.

Rozważania o nierozumieniu prowadzą mnie do refleksji o byciu sobą, świadomym decydowaniu o swojej wiedzy, ale też o tym, czego nie zgłębiamy, nie podejmujemy.

Poczucie sprawstwa i samo sprawstwo to nie to samo. Jednak dojście do istoty różnicy nie jest tak oczywiste. Dla mnie kluczowe jest znalezienie sposobu na umożliwianie działań zamiast udawania ich. Zadanie to jest niewdzięczne, jednak daje więcej siły niż prowadzenie uczących się sprawdzoną drogą