Męczy mnie przekonanie, że system edukacji jest tak strasznie ważny, że tak wiele zmienia. Mam wrażenie, że problem polega na odległości między systemem a tym, co dzieje się podczas zajęć. Dziś kilka refleksji o systemie i mojej z nim otwartej relacji

Praca z ludźmi wymaga różnych podejść. Jedno z nich pochodzi od Campbella, który dopatruje się w naszych życiach drogi bohatera, która pojawia się w wielu tekstach kultury. Jednak warto zwrócić uwagę, że dla osób, które spotykamy nie jesteśmy bohaterami.

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku.

Dziś opowiem o czymś, co właściwie mogłoby wpaść do kategorii "drama". O tym, jak z teorii przechodzimy do osobistego przeżywania przez odgrywanie scen.

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku.

Dziś opowiem o mantrach, czyli takich słowach, które powtarzam na każdych zajęciach i dzięki nim potrafię wrócić do tematu, zaplanować strukturę zajęć i organizować schematy myślenia uczącym się

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku.

Dziś opowiem o szkielecie, czyli takim podejściu do planowania zajęć, które próbuję połączyć wszystkie treści w jedną całość.

Wiązanie osób uczących się z tematem a nie ze sobą to jedno z najważniejszych problemw, z jakimi zmagam się w mojej pracy. Ludzie lubią moje zajęcia, czy mnie? Gdzie jest granica przesadnego zabiegania o uznanie? Skąd to zabieganie wynika? Jak nie dać się osamotnieniu. Dziś trochę o tym, bo często o tym myślę, a ostatnio miałem nowe doświadczenia.

Dziś powstrzymałem się przed mówieniem. Myślałem do tej pory, że nie ma tematów, na które nie chcę się wypowiadać. A okazało się, że męskość, a zwłaszcza męskość w edukacji to dla mnie temat, którego nie chcę poruszać w otwartym internecie. Często powstrzymuję się przed publikowaniem rzeczy, mój instagram jest przede wszystkim zbiorem pustych miejsc i niepowiedzeń. Natomiast odkrycie, że nagrałem coś i nie jest mi dobrze z tym było dziś przełomowe. NIe wiem co z tego wyniknie i jak poodejmować takie tematy, ale dziś wpadłem na taką formę. Zobaczymy co nowego pojawi się w procesie…

Często zastanawiam się nad tym jak pytać osoby o ich opinie tak, żeby usłyszeć coś, czego da się później użyć. Jak nie dać się zwieść „pozytywnemu feedbackowi”, jak ochronić się przed błędami poznawczymi. Z jednej strony mam przekonanie, że do opinii trzeba podchodzić z szacunkiem i brać je takimi jakie są. Z drugiej strony wiem, że czasem brakuje nam języka, kontekstu i dystansu potrzebnych aby się porozumieć. Stąd grzebię w opiniach i szukam w nich kolejnych den. Ostatnio miałem okazję posłuchać jak inni interpretują opinie uczestników swoich zajęć. Dziś kilka refleksji po tych wysłuchaniach.

Prba listopadowa to moment, kiedy weryfikujemy inspiracje i pomysły. Zostaje tylko to, co jesteśmy w stanie skutecznie robić, mimo niesprzyjających okoliczności, pogody, przyziębień i niechęci. Czasem oznacza to powtarzanie treści, „ważnych rzeczy”, „odcinanie kuponów” lub po prostu zajęcia mniej aktywnej pozycji i przekazania zadań uczącym się. To ważna próba, bo pokazuje to, co w naszym warsztacie stałe i dostępne nawet wtedy gdy jest trudno.

Podstawową rolą nauczyciela jest wskazywanie tego, co ma znaczenie, a co nie. Jednak im starsi są nasi uczący się tym trudniej jest działać dyrektywnie. Trzeba przejść do wskazywania tego, co ważne może być i czym lub kim czyni mnie uznawanie za ważne właśnie tego.