Rozwój to podstępna sprawa. Z jednej strony trwa ciągle, ale potrafi przeskoczyć z etapu na etap w moment. Jedno doświadczenie może unieść nas ponad dotychczasowe możliwości. A czasem doświadczamy nieustannie i nic się nie zmienia. Zachęcam by w ciszy i cieple, w otoczeniu serdeczności bliskich poświęcić kilka chwil na pytanie o następny krok w twoim rozwoju.

Uczenie statystyki nie czyni ze mnie matematyka. Nie czyni mnie też pełnoprawnym uczestnikiem dyskusji o kompetencjach matematycznych Polaków. Jednak dzięki temu, że w matematyce (jak w życiu) jestem na prowincji to mam wrażenie, że widzę pewne sprawy z ciekawej perspektywy. Mam wrażenie, że matematyka i przedmioty ścisłe są nośnikami kompleksów i strachów wtłaczanych do systemu. Mam wrażenie, że co, którzy się uczą boją się, bo czują strach tych, którzy ich uczą.

Co ma wspólnego grawitacja i indywidualizacja w edukacji? Wydaje mi się, że wiele. Są i były zanim zaczęliśmy się nimi zajmować. Wydaje mi się też, że jesteśmy w dość dużym zamieszaniu wiedzowo-doświadczeniowym, gdzieś jest neuro, gdzieś doświadczenie, gdzieś regulacje i wymogi. W tym wszystkim szukam swojego miejsca. Opowiadam 2 doświadczeniach, które doprowadziły mnie do tej refleksji i dlaczego tyle jest we mnie w emocji przy tym temacie

Zmienia się ta edukacja, czy nie? Może zmienia się to, czego nie widać. Może zmienia się w sposób nudny, niespektakularny. Może energia potrzebna do zmiany idzie w próżnię. A może w końcu nie zmienia się, bo Ty się nie zmieniasz? Mam wrażenie, że mówienie na ludzi, albo w nich o zmianie nic nie zmienia. Neuronowinki zastąpiły rozmowę o faktycznych dzianiach, a ciągłe szkolenia i inspiracje nie utrzymują się w naszej praktyce dłużej niż przez parę westchnień

Nosimy ze sobą nastroje. Wypełniamy nimi przestrzenie, w których pracujemy. Są tacy, którym z łatwością przychodzi wnoszenie słońca do klasy lub zachmurzanie sali ćwiczeniowej. Nie jest to cecha osoby. To umiejętność. Jedna z tych, których posiadanie nie jest oczywiste. Dlatego dziś opowiadam o tym, po co ją kształcić i co powoduje jej brak.

A dla studentów psychologii ciekawostka - cytowanie piosenki w stylu APA7:

Crowded House, Froom, M. (1991). Weather with you. na Woodface, Capitol Records

Nie przepadamy za sytuacją, gdy ktoś stawia nam granice. Przestajemy lubić takie osoby. I niby logicznie. Ale dlaczego? Dlatego, że nie chcemy granic? A może dlatego, że osoba stawiająca granice skupia się na sobie i na granicy, a nie na nas. Może wolelibyśmy kogoś, kto zabrania i przytula od kogoś, kto nie zabrania, albo zabrania i kropka.

Z agresją w szkole trochę jak ze sztuczną inteligencją. Nie wypada się dziwić, że jest. Wystarczy się oburzyć i powiedzieć, że zagraża. Nie trzeba jej rozumieć, a na pewno nie da się jej zatrzymać. Jednak da się ustalić skąd pochodzi agresja, bo ze sztuczną inteligencją to nie wiem...Agresja pojawi się wtedy, gdy napięcie będzie większe niż możliwości osoby do poradzenia sobie z nim. Dojdzie do eksplozji. Wtedy pozostaje nam tylko dbać o bezpieczeństwo. Agresywne zachowania uczniów, to nie jest nasza wina. Natomiast jesteśmy odpowiedzialni za warunki, w jakich się uczą.

Patrzenie na elementy naszej pracy pozwala nam doskonalić warsztat. Jednak im bardziej przyglądam się poszczególnym klocuszkom, z których zbudowany jest mój wewnętrzny system edukacji przestaję widzieć budowlę. Szukam doskonałości na poziomie molekularnym i czasem mam wrażenie, że ją osiągam. I potem jestem zadowolony i się rozpraszam. A potem przychodzą uczący się i nie patrzą na molekuły mojego warsztatu, tylko na wszystko z dystansu. Widzą całość, która mi znika z oczu przy cyzelowaniu.

Patrzenie na elementy powoduje, że piętrzą się one i nie dają się poukładać. Natomiast jeśli widzimy całość (żeby nie powiedzieć sens) dokładanie elementów umacnia budowlę, ale nie jej nie zmienia w coś innego.