ROBBERT’S PODCAST

Het laatste hoofdstuk van het boek Openbaring heeft drie delen.

In de eerste vijf verzen vinden we de vierde beschrijving van het hemelse Jeruzalem. Nu gaat het om het leven in de stad: de boom van het leven, de bladeren van de genezing, het zien van Jezus van aangezicht tot aangezicht, en het licht van Gods heerlijkheid dat de zon en de maan geheel vervangt.

In het tweede gedeelte vanaf vers 6 gaat het over de terugkeer van de Heer Jezus. Hij komt spoedig en brengt loon voor Zijn dienstknechten. Het boek eindigt in de verzen 16 tot en met 21 met een laatste oproep tot bekering – laat hij die wil het levenswater nemen om niet – en een vermaning om aan de woorden van deze profetie niet toe te voegen en niet af te nemen. Voor de derde keer in dit hoofdstuk klinken dan de woorden van de Here Jezus: "ja, Ik kom spoedig!" – En de gemeente antwoordt: "amen, kom, Heer Jezus!"

Christenen hebben, anders dan joden en moslims, weinig of geen toegang tot de oerteksten van hun geloof.

Bijna niemand neemt de moeite om de Bijbel te lezen - te bestuderen - in een vertaling, laat staan met de nodige commentaren en in het Hebreeuws en Grieks. Er is nóg een gebrek: dat wij de tradities niet kennen, de gedachten van de Bijbellezers vóór ons die al over de Bijbel nagedacht hebben.

Zo iemand is Augustinus, die we uiteraard niet volgen in zijn hele theologie, maar die ons bij het lezen van zijn teksten wel dwingt om opnieuw na te denken over de Bijelse tekst. Soms geeft dat verrassend nieuwe inzichten.

Deze bespreking - het audiobestand van een video op koinoniabijbelstudie.nl - wil laten zien hoe belangrijk kennis van het Grieks en de grammatika is om een tekst als Johannes 1:1-6 werkelijk te verstaan. En daarnaast wil het aan een enkele passage van Augustinus laten zien hoe belangrijk de kennis van de oude tradities is.

In de joodse benadering van de Schriften hebben we een goed voorbeeld van een andere en betere manier van lezen. De tekst in het Hebreeuws blijft het uitgangspunt; kennis van de grondtaal en de grammatika is cuciaal voor het correcte begrip en dus ook de gehoorzaamheid aan Gods woord. De traditie spreekt mee in de Talmoed, de Midrasj en in de joodse exegese door de eeuwen heen.

Volgens mij is dat voorbeeldig! Maar niet alleen dat wij moeten en mogen leren van de Rabbijnen, zoals ik elders uitvoerig betoogd heb, maar we moeten en mogen ook leren van onze eigen "Talmoed" de rijke traditie van de Apostolische Vaders en van de patristieke literatuur, waarvan Augustinus een uitstekend voorbeeld is.

Zie ook:

https://koinoniabijbelstudie.nl/johannes-11-6-grieks-met-een-nawoord-van-augustinus/

Audio bestand van de bespreking van Openbaring 21:9-27.

Er wordt natuurlijk veel over racisme gesproken in de laatste dagen. Terecht, vind ik, want we hebben dit grote kwaad in onze samenlevingen veel te lang onbesproken gelaten. En het is eigenlijk een schandaal dat we dit kwaad – naast de hebzucht een wortel van alle kwaad – zo lang hebben laten doorwerken. Maar wat is het antwoord op het racisme?

Over het algemeen krijg ik de indruk dat een nieuwe politieke correctheid wordt aangeprezen. Zo reageren blanke Europeanen over het algemeen. Ze willen "kleurenblindheid" als de enige echte oplossing zien.

Maar wat blijkt? Onder de gekuiste taal, ondanks de verzekering van kleurenblindheid, staat de onwil om gedragingen en gewoonten te veranderen om werkelijk geen aanstoot meer te geven. Ja zelfs de onwil om sociale en maatschappelijke instituties te veranderen, zodat mensen met een andere taal, gewoonten, huidskleur et cetera niet worden buitengesloten van datgene waar ze als mens recht op hebben.

Racisme is niet alleen systemisch in onze instituties verankerd, het leeft ook voort onder de politieke correctheid.

Het Bijbelse antwoord ligt in de verzoening zal ik betogen. En niet in de politieke correctheid. En niet in de kleurenblindheid, waarmee ik ook mezelf blind maak voor de nood van degene die is opgegroeid in een context van raciale discriminatie.

Politieke correctheid moet plaatsmaken voor een onbevangen omgang met onze verschillen. We moeten weer worden als dat drie-jarige jongetje dat zonder enige afkeer of minachting, vol trots aan zijn ouders kon zeggen, op de eerste dag van het kinderdagverblijf: "ik heb een nieuw vriendje! En hij is helemaal bruin!"

Het bijzondere visioen van Johannes over de vernieuwing van de wereld vinden we in dit hoofdstuk 21.

Het oude Babylon moet worden weggeveegd, weggedaan om plaats te maken voor dit nieuwe. Geen geleidelijke verbetering van de samenleving totdat wij het Koninkrijk van God tot stand kunnen brengen!

Verkondiging in Ter Apel op zondag 14 juni 2020 in de Baptistengemeente De Ark.

Thema was de tekst uit 2 Timotheus 1:7, "God heeft ons niet gegeven een Geest van bangheid, maar van kracht, liefde en bezonnenheid."

Ook voor predikanten is de tijd van de corona crisis een periode waarin het makkelijk tot verslagenheid en ontmoediging kan komen. Daarom zijn de woorden van Paulus aan het begin van zijn tweede brief juist ook voor ons zo belangrijk.In de eerste plaats moeten we opmerken hoe Paulus de vermaning aan het adres van zijn geliefde kind in de geest, Timotheus, voorbereid heeft. Hij benadrukt zijn gezag als apostel, hij legt het fundament van genade, barmhartigheid en vrede, hij bevestigt het ongeveinsd geloof van Timotheus en herinnert hem daarmee aan zijn geloofsweg.----more----Maar dan blijkt dat Timotheus - zoals het ook ons kan overkomen – aan enthousiasme en vrijmoedigheid heeft ingeboet. Zijn bijzondere gave als leraar in de gemeente moet worden aangewakkerd, het vuur dreigt uit te doven. Paulus moet hem zelfs oproepen om zich niet te schamen voor het getuigenis van de Here Jezus, en te aanvaarden dat verdrukking nu eenmaal het deel is van iedereen die het evangelie verkondigt. Als je beseft, zoals Paulus zegt in vers 9, dat je al voor de tijden van de eeuwen bent voorbestemd tot de genade die in Christus Jezus is, dan kun je daar toch kracht uit putten.Maar het belangrijkste ligt eigenlijk besloten in zevende vers. Onze geestelijke toestand komt niet uit onszelf voort, wordt niet door onszelf bepaald. God geeft ons Zijn Heilige Geest en die is niet bang of lafhartig. Dat is een geest van kracht – het is Gods kracht die in ons werkt door de Geest. Zo lezen we dat ook in Efeze 3: 20. Het is een geest van liefde – het is Gods liefde die in ons hart is uitgestort zegt Romeinen 5:5. Liefde voor broeders en zusters, inclusief diegenen die lastig en weerbarstig zijn.

De kracht om het evangelie te verkondigen in het volle besef van de eigen positie die ons is gegeven, kan er toe leiden dat we te weinig zorg hebben voor de belangen van onze broeders en zusters. Maar als de liefde voor de broeders en zusters overheerst, kan het gebeuren dat we de verantwoordelijkheid tegenover het evangelie te kort doen. Daarom wordt er door Paulus nog een derde "geest" genoemd en dat is de geest van de bezonnenheid. Dat is een houding waarin we nuchter en praktisch afwegen wat het goede is dat we moeten doen en het kwade is dat we moeten nalaten. Te veel kracht verplettert de broeders en zusters. Teveel liefde verwaarloost het evangelie. Het is de praktische wijsheid die we nodig hebben om hierin het evenwicht te vinden.

Deze "geesten" liggen niet besloten in onze natuurlijke vermogens. Op een schaal van 0-10 presteren we uit onszelf misschien maar een 1, of 2 als we heel goed zijn. Maar telkens weer wanneer het nodig is, zal de Heilige Geest ons woorden geven, een houding geven waardoor we kunnen volbrengen wat God voor ons heeft voorbereid. Vermijd je die broeder die altijd zo vervelend is in jouw ogen? Dan legt de Here je woorden van bemoediging in je mond en geeft je een geest van broederlijke liefde in je hart. Zo wil de Here ons leiden. Niet alleen predikanten zoals Timotheus, maar elke gelovige. Want wij allen zijn afhankelijk van de Geest voor de uitoefening van de genadegave die elk van ons geschonken is.

Uitzending van Koinonia Bijbelstudie Live! van 12 juni 2020.

In deze aflevering praten Henneke en ik over het boek van John Piper, getiteld: "Coronacrisis and Christ". In dat boek komt Piper met 6 redenen waarom God het coronavirus heeft "toegelaten". Daarvan bespreken we er vijf.

1. Elke ramp is een afbeelding van de ernst van de zonde

2. Soms is lijden een gericht oordeel van God

3. Het is een voorbereiding op de wederkomst van Christus

4. Het is een oproep tot bekering voor ons allen.

5. Het is ook een oproep tot goede werken en liefdebetoon.