ROBBERT’S PODCAST

Koinonia Live! was audio maar wordt video! Maar dit is de audioversie. 

Dit keer een vijftal vragen die trouwe luisteraars gesteld hebben:

#1 Is de paus de leider van het wereldchristendom? ook voor Protestanten?

#2 Wanneer is het geoorloofd je eigen kerk te verlaten?

#3 Was de eerste gemeente net zo verdeeld als de kerken nu zijn? En hoe staat de Bijbel tegenover die verdeeldheid?

#4 Wat is cultuurchristendom?

Preek over 1 Tim. 3:16 - 4:2.

De nieuwe uitzending van Koinonia Bijbelstudie Live! is beschikbaar vanaf aanstaande vrijdag, 22 november 2019. Voor leden van Slack is de opname onmiddellijk al te beluisteren.De discussie is weer opgelaaid, nu buiten de PKN die daar vele jaren geleden last van had. Mogen vrouwen in het ambt - ouderling en predikant - staan? Bijbelvaste christenen kennen de zwijgteksten, maar ook in de Confessionele Vereniging gaan nu stemmen op om daar vooral relativerend mee om te gaan. Volgende week een verslag van de bijeenkomst van het CV in Nunspeet over deze vraag met ds. Van Veluw.Wat is het Bijbelse antwoord? En wat gebeurt er wanneer we zeggen dat de Bijbel niet het laatste woord heeft? Is Paulus dan in elk opzicht verouderd? Vooruitlopend op de CV vergadering alvast een radicale kanttekening bij een treurig debat.

En dan: ontdekkingen in de HSV studiebijbel. Wat zeggen de kanttekeningen bij 1 Kor. 12-14, wanneer het over de gaven van de Geest gaat? Sporen van Charismania zijn dan overal te vinden. Een klinisch onderzoek.

Vanwege de lengte afgewisseld met enkele muzikale bijdragen.

Verkondiging in de Hervormde Gemeente Bergschenhoek, op 17 november 2019.

Wie is Jezus? (En niet: wie is Jezus volgens jouw mening.) Wij hebben dezelfde verwarring in onze kerken als destijds in Kolosse. Beseffen we wel dat uit Hem en door Hem en voor Hem en tot Hem alle dingen zijn geschapen? 

Wie zijn wij? Weten we nog waarom we verzoening nodig hebben (gehad)? Dat wij vervreemd waren van het leven van God en vijandig gezind waren en leefden in de zonden? En hoe ver het werk van de verzoening reikt? Dat het de hele schepping omvat en dat het Gods doel was om ons heilig, smetteloos en onberispelijk voor Zich te stellen? 

Wat heeft God voor ons in de verzoening gedaan? Jezus kwam en droeg onze zonden in "het lichaam van Zijn vlees" en heeft zo vrede gebracht. Zo zijn we van vijanden tot kinderen van God geworden. Staan we daar nog bij stil?

Wat wordt er in een tijd van theologische chaos van ons gevraagd? Steeds iets nieuws bedenken om het evangelie voor de wereld aantrekkelijk te maken? Moeten we meegaan in de spektakelkerk die nu in opkomst is? 

Dit zijn de vragen waar de tekst ons een antwoord op aanreikt. Met als kern: vast te blijven houden aan het eenmaal aan de heiligen overgeleverde geloof (Judas 4).

Kritische beschouwing van een artikel van Willem Ouweneel over de vervulling met de Heilige Geest.

----more----

Willem Ouweneel:

Sommige christenen hoor je wel eens zeggen dat die zogenaamde vervulling met de Heilige Geest, en vooral de ‘vreemde’ dingen die daarbij kunnen gebeuren, alleen voor extreme lieden is; ‘gewone’, ‘gezonde’ christenen hebben daar geen behoefte aan en hebben dat ook niet nodig.

Dat zijn inderdaad de Christenen tot wie ik me voel aangetrokken. Evenwichtig, vervuld met Gods Woord zonder te zoeken naar bijzondere ervaringen of het spektakel van een kerk vol met mensen die schreeuwen, vallen, brabbelen, maar evenwichtige Christenen die het Woord horen, innerlijk ervoor buigen en op die wijze de kracht van de heilige Geest ervaren. Die “sommige” Christenen waren vroeger de ware discipelen omdat ze niet met zichzelf, maar met de Heer bezig waren. Die mensen ken ik nog vanuit mijn jeugd. Willem Ouweneel was er een van. Vreemd hoe dat lopen kan.

Laat me daarom een paar grote Godsmannen noemen die bepaald niet ‘extremistisch’ waren (of zijn), maar die deze ervaringen gekend hebben en/of het belang ervan hebben onderstreept.Billy Graham, die zelf de vervulling met de Geest ervoer, schreef: ‘De grootste nood van de huidige natie is dat mannen en vrouwen die Jezus belijden vervuld worden door de Heilige Geest.’

Billy Graham? De aalmoezenier van de Amerikaanse presidenten? Die het evangelie uiteindelijk zo verzwakte, dat iedereen naar de hemel ging, of je nu moslim, Boedist of wat dan ook waren want God is liefde? Die Billy Graham?

John Piper schreef: ‘Waar we naar moeten streven (…) is dat God zijn Geest zo totaal op ons uitstort dat we gevuld worden met vreugde, overwinning over zonde hebben en vrijmoedigheid hebben om te getuigen. (…) Hoe het ook gebeurt, onze eerste ervaring van de volheid van de Geest is slechts het begin van een levenslange worsteling om gevuld te blijven met de Geest.’

Maar John Piper spreekt voortdurend over de Geestesgaven op een manier die suggereert dat hij tracht redelijk te blijven. Vooral het gevaarlijke idee van de zalving die kan worden overgebracht van de een op de ander, wordt door hem regelmatig gekritiseerd. Zeker, Piper is geen cessationist, maar de vervulling met de heilige Geest die hij hier beschrijft is een heel eind verwijderd van de Benny Hinn-achtige chaos die het evangelie versmald tot het zoeken naar spektakel en genezing.

De Chinese evangelist broeder Yun, die zolang in Chinese gevangenissen heeft doorgebracht, beschreef uitvoerig hoe hij door simpel gebed de vervulling met de Heilige Geest ontving.

Als je in een gevangenis zit vanwege je geloof, kan ik me voorstellen dat de Heere God jou een bijzondere bescherming biedt. Maar dat betekent geenszins dat je daaraan mag merken dat een eenvoudig gebed voor doorsnee Christenen al de weg opent naar deze bijzondere ervaringen.

Nu zou je bijna kunnen gaan denken dat de Geestesvervulling in het bijzonder bestemd is voor zulke geweldige dienstknechten van God.

Nee, maar ik denk wel dat wat we hier zouden kunnen omschrijven als Geestesvervulling op zijn best een uitzondering is. En dat het woord Geestesvervulling bovendien geheel en al wordt misbruikt. (Het staat eerder gelijk aan vervuld zijn met het Woord van Christus, vol zijn van liefde voor Hem etc.) Vol zijn van de Heilige Geest heeft niets te maken met verschijnselen die lijken op dronkenschap, verlies van controle over geest en lichaam, ekstase van welke aard dan ook, kortom al die zaken die door de Toronto blessing in de evangelische beweging zijn binnengedrongen.

Je vergeet dan dat door deze mannen vele duizenden gewone, anonieme christenen precies diezelfde vervulling met de Geest hebben ervaren.

Vergeet ik dat, of geloof ik daar niks van? Dit is weer de typische gratuite bewering die zo vaak in de continuationistische teksten optreedt. Een boude bewering. Je kunt verschijnselen waarnemen en er dan een theologisch etiket op plakken – maar dat zegt helemaal niks uiteindelijk. “Precies dezelfde”? Wie kan dan zodanig het innerlijk van een mens waarnemen om die bewering te kunnen doen? En wat zou er uiterlijk voor verschil zijn met mensen die door onreine Geesten worden bezeten? Herinner je dat de vrouw met een waarzeggende geest voortdurend uitriep: “Deze mensen zijn dienstknechten van de Allerhoogste, die ons een weg naar de zaligheid verkondigen.” Vervuld met de Heilige geest? Met de Geest van profetie? Of een leugengeest die door Paulus moest worden uitgedreven? Paulus zag er door heen!

En daarbij traden vaak ook fysieke verschijnselen op, zoals trillen, schudden en vallen in de Geest, plus extatische tongentaal en profetie.

Dat vallen in de Geest, trillen en schudden hoort kerkhistorisch bij de vroege Quakers. Tongentaal en profetie worden beschouwd als onderdeel van de geestesgaven in het Nieuwe testament. Het geheel wordt sinds de Toronto blessing overal gevonden. Ouweneel suggereert dat je zoiets gewoon kunt constateren. Die fysieke verschijnselen horen erbij. In het NT is een dergelijk vallen en schudden ook aanwezig, zeker. In deze tekst bij voorbeeld: “hij…heeft veel te lijden, want dikwijls valt hij in het vuur en dikwijls in het water.” Dit is de tekst over de maanzieke jongen en Jezus drijft bij hem een demon uit (Mat. 17:15, 18). Stel je voort een demonische bezetenheid wordt theologisch goedgekeurd? Stel je voor dat Jezus zou hebben gezegd: laat hem begaan, want de Heilige Geest heeft hem vervuld?”

Bij alle grote opwekkingen in de kerkgeschiedenis van de laatste drie eeuwen traden dat soort verschijnselen op.

Dat is waar. Zodra de revival begonnen was vanuit Gods Woord (in de trant van Nehemia 8) kwam er een spektakel show bij, om de echte opwekking in diskrediet te brengen en de aandacht af te leiden van Christus die het doelwit van de opwekking had moeten zijn.

Niet dat ze ooit een doel op zichzelf mogen worden – het zijn maar bijverschijnselen (zie mijn boekje Vallen in de Geest) – maar ze horen er wel onverbrekelijk bij.

Het zijn echter niet alleen maar bijverschijnselen, het zijn symptomen van iets anders dan de vervulling met de Geest van Christus. Ik hoorde op een conferentie Ouweneel ooit de vraag stellen: “Wat is toch dat Zijne, waaruit de Heilige Geest het nemen zal?” In no time waren we diep gebogen in aanbidding voor alles wat in de Heer Jezus aanwezig was. In woorden werd gezegd wie Hij is, voor de Vader, voor ons, in Zichzelf. Door die woorden werd ons hart geraakt. Onze liefde voor Hem opgewekt. Stel je voor dat in plaats daarvan de Heilige Geest ons had overvallen, in de stijl van de charismatische golf? Ouweneel was woordeloos ter aarde gestort, zijn vrouw was gaan schudden, naast mij zouden eerbiedwaardige oude broeders zijn gaan brabbelen in de taal van de engelen.

En ik? Ik zou naar huis zijn gegaan om er nooit meer terug te komen.

Lange uitzending op Spreaker over het boek van E. Nannen over de charismatische theologie en de Reformatie. 

Is Gods geschreven Woord genoegzaam (sola scriptura)?- genoegzaam voor evangelisatie- genoegzaam voor een herleving

Is “het evangelie Gods over Zijn Zoon” genoegzaam (solus Christus)? “Het evangelie van God over Zijn Zoon” en de Reformatie

Is geloof in de drie-enige God en Zijn geschreven Woord genoeg (sola fide)? 

Is Gods genade in Jezus Christus genoeg (sola gratia)?

Liefde tot God uit zich in de gehoorzaamheid aan Zijn geboden. (1 Joh. 5:3 zegt dat bij voorbeeld.) Die gehoorzaamheid heeft ook betrekking op de afweer van alle vormen van afgoderij, de juiste eredienst, de concentratie op de Heer Jezus die de ware Tempel van God is. We lazen Deuteronomium 12:1-11.

Preek in de grote Kerk van Lisse op 20  oktober 2019.

Koinonia Live! van 18-10-2019.

Tweede deel van een tweeluik over het begrip liefde van God, gebaseerd op een lezing van Don Carson: "The Difficult Doctrine of the Love of God."

In deze tweede aflevering spreken we over de vijf verkeerde constructies die het gevolg zijn van een eenzijdige toepassing van één van de vormen van Gods liefde op de definitie van Gods liefde zonder meer.

1) De bijzondere liefde tussen de vader en de Zoon volgens Joh. 5:20 wordt tot een dermate hoge maatstaf van perfectie, dat het verlossing, vergeving, oordeel en straf volkomen uitsluit.

2) De voorzienige liefde van de Schepper tot Zijn schepping volgens Mattheus 6, maakt van Gods liefde een kracht die het universum doortrekt zonder onderscheid - God zou dan moreel niets met ons te maken hebben.

3) De verlossende liefde van God voor de wereld volgens Joh. 3:16 leid tot het Arminianisme, waarin de soevereiniteit van God wordt uitgesloten. De leer van de alverzoening wordt daardoor ook mogelijk omdat Gods liefde voor allen wordt gelijkgesteld aan Gods bijzondere reddende liefde.

4) De bijzondere, reddende liefde van God voor Zijn uitverkorenen volgens Deut. 7:8 en Ef. 5:25, kan worden overdreven zodat God expliciet de niet-uitverkorenen haat. Dat leidt tot een hypercalvinisme waarin God de zondaars naar de hel brengen wil.

5) De liefde van God voor Zijn eigen volk onder voorwaarde van hun gehoorzaamheid volgens Ex. 20:6, kan worden overdreven tot een moralisme waarin God alleen maar morele perfectie eist. 

Wanneer we deze vormen van liefde samen zien als een vijfvoudige definitie van Gods liefde, zien we pas wat in de Bijbel Gods liefde eigenlijk betekent.