ROBBERT’S PODCAST

Eerste deel van een nawoord bij de serie "theologische autobiografie." In dit deel probeer ik uit te leggen hoe ik er toe gekomen ben om mijn geloof te laten bepalen door het Jodendom zowel van het Oude Testament, als dat van de Rabbijnse overlevering. Ik heb eerder gezegd dat ik mij niet langer een christen wilde noemen, omdat ik van mening was dat er zoiets mogelijk zou zijn als een Messiaans Jodendom. Maar na een uitvoerige studie van dat Messiaanse Jodendom moet ik die poging opgeven. Ik wil geen christelijk fundamentalisme in de vermomming van een soort zelf ontworpen Jodendom. Wat ik dan wel ben? Dat is het onderwerp van het tweede deel van dit Nawoord.

De reis die ik heb beschreven, was niet makkelijk en soms heel pijnlijk. Er is geen zachte manier om dit te vertellen. Voor mij was het pijnlijk en ik weet zeker dat ik veel mensen hiermee pijn gedaan heb. Het Jodendom is uniek tussen de religies van deze wereld. Kon ik nog een christen zijn in het licht van alles wat ik leerde begrijpen van het Jodendom? Het is vooral de leer van de Triniteit, de verwerping van de Thora en de verkondiging van de Opstanding van Jezus geweest, die voor mij wegvielen als onderbouwing van het christelijk geloof.

Betekent dit dan, dat er geen waarheid en geen waarde aan het christelijk geloof toekomen? Ik denk dat je het zo niet kunt stellen. Het is door het christendom geweest, dat de volkeren van deze wereld de God van Israël in beginsel hebben leren kennen – maar alleen in het Jodendom is de kennis van de God van Israël zuiver en onverminderd met het heidendom aanwezig. Tot aan het moment van de (weder–)komst van de Messias zullen we zonder volstrekte zekerheid onze weg moeten vinden. Hopelijk in onderling respect voor de geloofsweg die mensen, en ik dus, hebben moeten gaan.

Naar aanleiding van de uitzending van afgelopen woensdag weer vragen van Tanja en Henneke.

In de uitzending van afgelopen woensdag 19 juli heb ik twee verschillende definities van "antijudaïsme" door elkaar gehaald. De eerste luidt: het (heftige) verzet tegen Israël en de praktijk van het jodendom. De tweede is: de verwerping van de centrale geloofsinhoud van het jodendom. Beide lijken op elkaar, maar het maakt toch voldoende verschil.

Ik zei eerst: het vroege christendom begint zich in de loop van de 2e eeuw GT af te zetten tegen het jodendom. Het wil de eigen identiteit bepalen als een oppositie tot het jodendom. In zoverre is de kerk antijudaïstisch en dat groeit langzaam verder uit tot een antisemitisme: een diepe haat tegenover alles wat joods is of als zodanig beschouwd wordt.

De tweede betekenis kan echter niet zonder meer aan de kerk worden togesschreven: het OT als openbaring van God, de idee van de Messias en het komende Vrederijk e.d. zijn fundamenteel joodse geloofspunten. Als de kerk in deze betekenis van het woord antijudaïstisch zou zijn, zou ze ook het de eigen geloofsinhoud opheffen.

Inleiding op een serie van studies die vanaf aanstaande woensdag 12 juli (aanvang 19.30) wekelijks wordt gegeven in live uitzendingen op YouTube in het kader van "Tikkoen Beit Ahavat ha-Torah", een bediening van Robbert Veen (Anna Paulowna). Bij deze studies zal het boek van James D.G. Dunn "The Partings of the Ways" onze leidraad zijn. 

Die uitzending vind je hier:

Tikkoen Beit Ahavat ha-Torah on YouTube

De titel betekent: herstel van het huis van de liefde voor de Torah, een liefde voor de Torah die joden en niet-joden zou moeten samenbrengen.

Bespreking van Genesis 1:26 - ”laat ons mensen maken”- vanuit het perspectief van de Rabbijnse traditie.

Torah lezen met Rasjie

Audioversie van de blogposts over Hosea 12:1-6, die je hier kunt vinden:

 

https://koinoniabijbelstudie.nl

Het leek de definitieve oplossing te zijn. De traditionele interpretatie van de uitdrukking "werken van de wet" betekende dat Paulus zich tegen de Torah als geheel had verzet. Christenen waren immers niet langer onder de wet, maar vrij van de wet. Toen kwam het Nieuwe Perspectief op Paulus duidelijk maken dat met deze uitdrukking alleen maar de specifieke geboden en verboden werden bedoeld, die de aparte status van Israël, haar onderscheid tot de volkeren, moesten waarborgen. De "werken van de wet" verwijzen dan naar de besnijdenis, de dieetwetten, de sabbat en de andere joodse feestdagen. Zelfs nog in dit Nieuwe Perspectief lijkt Paulus als een christen te spreken, die al gebroken had met het Joodse religieuze "systeem". Maar wat nu als met de "werken van de wet" niet de Torah als geheel volgens de standaard interpretatie, maar ook niet de bijzondere aan Israël opgelegde geboden en verboden worden bedoeld?

https://koinoniabijbelstudie.nl/zonder-besnijdenis-toch-trouw-aan-de-torah-commentaar-op-nanos/bijbelstudie/

Door het boek Prediker heen staan een aantal passages waarin God nadrukkelijk een rol speelt. Zijn die teksten ingevoegd zodat het hele boek in de canon kon worden opgenomen? Of maken ze een integraal bestanddeel uit van de tekst?

We zijn weer terug! Henneke en ik spreken over onderwerpen rondom Kerk en Schrift.

Vandaag spraken we met elkaar over het effect van de pandemie op het kerkbezoek.

Een deel van de uitzending is gewijd aan Hebreeën 10:22-24.