در صورتی که ما از مسیر منفی به روان و فرد نگاه کنیم، اینجا احتمالا بیشتر بر روی «آشفتگی»، «خشم»، «ترس»، و «تنهایی» متمرکز می شویم. اما مسیر مثبت که شاید روشن ترین لقبِ آن را «روانشناسی مثبت نگر» به خود اختصاص داده باشد، بر این عقیده است که لزومی ندارد ما به تیرگی ها بیش از روشنی ها بها دهیم. لزومی ندارد که همواره یک نگاه آسیب شناسانه داشته باشیم و به دنبال «مشکل» و «مرض» و «بیماری» برویم. نگاه کردن به «نقاط قوت»، دیدنِ «شهامت» فرد، توجه کردن به «آینده نگری» و «خردمندی اش»، متمرکز شدن بر روی امیال «سازنده» و اهداف «مثبت» یک فرد می تواند اگر نه بیشتر، درست به همان اندازه که توجه کردن به ویژگی های «بیمارگون» فرد می تواند اثر بخش باشد، سبب بهبود کیفیت زندگی شود.