Sen buraya kendini deneyimlemeye geldin. Sis kalkıyor ve sen bu gerçeğe uyanıyorsun. Kendini, hem bu hayatındaki hem geçmiş hayatlarındaki tüm becerilerin yeteneklerin ve sana özgü olanlarla görüyorsun. Kendini gördüğün yerden bu varoluşu kabul edip iç sesine güveniyorsun. Bu güven her şeyin temeli. Bu güveni kendine duyduğun yerden tüm seçimlerin, kararların, adımların ve yaratımların senin özerkliğinden oluşuyor. Ve sen kendi yaratımını, yani kendini yaratımların üzerinden bu fiziksel düzlemde deneyimlemeye başlıyorsun. Sen buraya fiziksel düzlemde kendini deneyimlemeye geldin. Sevgiyle.

Bazı konularda fazla ısrar etmeyi, illa kendimizin başta istemiş olduğumuz gibi olmasında zorlamayı bırak.

Bu zorlama genelde kontrol etmeye çalışmaktan geliyor. Belli bir şekilde kendini ve hayatını var etmeyi biliyorsan o yönde, o şekilde, o yöntemlerle devam etmek istersin. Aslında şu noktada bu ısrarı ve düzgün tutmaya çalışmayı bırak. Dağılacak bir şey varsa dağılsın. 

Kurmuş olduğun planları hala kendine ve hayatına dayatmaya çalışmayı bırak. Onlar hala olanı olduğu gibi, senin bildiğin ve tanıdığın gibi tutma çabası.

 

Ve aynı şekilde tutmaya çalışmak aslında bildiklerini ve bilmediklerini de aynı tutmak demek. Korkularını da aynı tutmak demek. Dağılmasına izin versen belki her şeyin, biraz nefes almasına izin versen varoluşunun, şu an dağılan parçalarla aslında tutunmaya çalıştıkların arasında bugüne kadarki korkuların ve endişelerin olduğunu da fark edeceksin. Sana hizmet etmeyen her şey de aslında hala tutmaya çalıştıkların arasında. Sana öğretilen ve aktarılan ve buralardan oluşan varoluşunu bıraktığın yerde oluşan his boşluk gibi gelse de aslında alan. Yeniye alan. Aslında senin buraya gelme nedenini var etmek, oradan var olman için alan. Avucunu açıp olanı bırakabil ki yeniye yer açılsın. En derin istek ve hayallerin bir sanat eseri gibi bu alanı doldursun. Sevgiyle

Suçluluk duygusu ve utanç duygusu içimize işletiliyor adeta daha hayatımızın başında. Ve biz utanç duyulacak varlıklarmışız, suçluluk duyması gereken varoluşlarmışız gibi inandırılıyoruz. Ve bu bize inandırılan şeyi içselleştirdiğimiz yerden, kendi doğamızın bu olduğuna inandırıldığımız yerden kendimize karşı bir mücadeleyle yaşıyoruz hayatı. Halbuki kabul etsek... izin versek... izin versek ihtiyaç ve istekleri olan varlıklar olduğumuzu. Kabul etsek bu ihtiyaçların doğal olduğunu ve kendimize izin versek bu ihtiyaçları gidermeye... başka türlü yaşamak mümkün olabilir. Hem kendimize hem etrafımızdakilere daha anlayışlı, daha sevgiden bir varoluş mümkün. Sevgiyle.

Gözünün gördüğünden fazlası olduğuna açıldığında bilincin, sistemin seni ne kadar hikayenin bir parçası olarak tutmaya çalışmak üzerine kurulmuş olduğuna uyanabilirsin. Her hikayenin bir baş kahramanı ve bir de o baş kahramana karşıt gibi gözüken/gösterilen antagonist karakter(ler)i var. Baş kahramanın kim olduğu hikayeyi kimin anlattığına göre de değişir. Bütün karakterler hikayenin varolması için gereklidir ve hikaye bu karakterlerin etkileşimlerden yazılır. Hikayeyi oluşturan bu etkileşimlerdir. Hikayeyi yazan enerji aynıdır. Hikayede kaldığın sürece aynı enerji ile dürtülüyor, yönlendiriliyor, hikayenin parçası olmaya devam ediyoruz. Gözle görülenden fazlası olduğuna uyandığın yerden, hikayeden çıkabilirsin. Burada artık düşünme, karar verme, değerlendirme ve muhakeme sana kalıyor. Taraf diye bir şey yok. Tam anlamıyla özerklik. Ve yaratım bu özerklikten doğan bir varoluş. Şefkatle. Sevgiyle.

Öyle bir dönemki hayat tüm rutinlerini, pratiklerini, başa çıkma yöntemlerini işlevsiz ve geçersiz kılıyor olabilir. Sen zorlayıp ısrar ettikçe daha da farklı şekillerde seni bunları bırakmaya davet ediyor olabilir. Ta ki sen aktif bir şekilde teslim olana kadar. Yaşamın sana dokunmasına ve sana dokunduğu yerden seni dönüştürmesine izin verene kadar. Kenara koy kendin diye bildiklerini; yöntemlerini, alet edevat çantanı, seni sen yaptığını düşündüğün pratiklerini. Bunlarla kendini tanımladığın yerden aslında hala yaşamın sana dokunmasına izin vermiyor oluyorsun. Bunları bıraktığın yerde hala var olduğunu göreceksin. Bu varoluşun neye benzediğini daha tam bilmiyor olabilirsin. Bırak, yaşamın sana dokunduğu yerden dönüş, ve yeniden bir varoluşa alan aç. Sen artık yaşamının senin içinden doğumuna şahit olacaksın. Bildiğin varoluşu bırakarak, bildiğin şekilde yaşamayı, sevmeyi, anlamayı, anlamlandırmayı bırak. Aktif teslimiyete geç. Dönüşümüne tanık ol. Sevgiyle.

Hakikat değişmez, gerçeklik değişir. Farklı gerçekliklerin varolduğunu görerek, bilerek, hissederek yaşıyoruz. Yeni bir varoluşu biz yaratacağız, biz doğuracağız. Biz yaydan çıkmaya hazır oklarız. Artık odağınızı netleştirin ve şüphe duymadan kendinizden yeniyi doğurun. Hedefiniz yaşamak istediğiniz hayatı yaratmak olsun. Sevgiyle.

Etrafımızdakilere en çok vermeğe çalıştığımız genelde bizim en çok ihtiyacımız olan şey oluyor. Yokluğunun ne demek olduğunu bildiğimizden belki de, sevdiklerimiz yakınlarımız o yokluğu o acıyı yaşamasınlar diye kendi içimizdeki yokluk hissini ve acıyı giderecek olanı vermeğe çalışıyoruz etrafımızdakilere. Ama bunu verirken ya da sunarken, sunduklarımızı kendimize de sunmuyorsak ve kabul etmiyorsak hiç dolmayan bir boşluk ve acıyla kalıyoruz. Döngü bizim de kendi sunduklarımızı kabul etmemizle şifalanır. Sevgiyle.

Momentum kazanıyor hayat. Fiziksel gözümüzle gördüklerimiz yanıltıcı. İçsel bilginle bak. Çıplak gözünle dışında diye gördüklerinin hislerini yaratacağına, içerden kendinle nasıl hissettiğinden dışarıya bak. Bu sende heyecan da yaratıyor olabilir, gerginlik veya anxiety de. Gördüğün karanlık çok büyük bir gölge; ondan çok daha büyük ve parlak olan bir ışığın gölgesi. Bu gölgeyi olanın tamamı sanmak yerine, bu gölgeyi düşüren o parlak ışığın varlığını içerden dışarıya bakarak görebilirsin. Sana dönen tüm parçalarının seni bütünlüğe götürdüğü yerde kendi gücünü kucakla. İçindeki alevi ve kıvılcımı dışında da göreceksin. Sevgiyle kalın.

Bu günlerde bedenimizde ve enerjimizde bir elektrik akımı geçiyormuş gibi hissedebiliriz. Bu elektrik akımı enerjisinin kalp çakramızda toplandığını ve kalp bölgemizin hep aktif olduğunu hissedebiliriz. Aynı zamanda yaşam enerjimizin içimizden bir alev yükselirmiş gibi yükseldiğini hissediyor olabiliriz. Kendimize, kendi yaşam enerjimize, yaşam ve yaratım gücümüze uyanıyoruz ve biz ona uyandıkça bu güç içimizde yükseliyor. Sadece o da değil, kolektif ve atalarımızdan gelen gücümüze de uyanıyoruz. Dönüşüm ve yeniden doğum enerjisi bu. Ve hepimizi kalpten kalbe bağ kurmaya davet ediyor. Kendimiz ve birbirimiz için en temel yaşam şeklimiz olan özgürlüğe bize götürecek olan kolektif farkındalık kendi gücümüze uyandığımız yerden olacaktır. Biz sandığımızdan ve inandırıldığımızdan çok daha fazlasıyız. Özgürsün. Sevmeye ve sevilmeye. Koşulsuz. Sevgiyle kal

Hayatında, geçmişte yaşanılmış durumların benzerlerini veya hatta aynılarını bu dönemde yaşarken kendi bulabilir, hatta deja-vu yaşıyormuşsun gibi adeta hissedebilirsin. Bu, geçmişi bu ana getiren olaylarda, bugünkü yetişkin sen, durumu olduğu gibi görebildikçe, çocukken ve gençliğinde yaşanan olayların ne olduğunu, neden seni etkilediğini, nasıl etkilediğini, bugüne kadar gelmiş olan kendine dair, ilişkilere dair, hayata dair inançlarının nasıl ve neden oluştuğunu netlik ve açıklıkla görebilir, belki de anlayamamış olduğun ve yalnız hissettiğin gerçekliğine yetişkin halin şahit oluyor olabilir. Bu şahitlikte olanı biteni ve nedenleri gördükçe seni şekillendirmiş olan yaşanmışlıkları ortada açıklıkla gördükçe oluşmuş inanç, bakış açıları ve varoluş şekillerinin seni tanımlamadığını, sana bu oynanan oyunda herkesin kendi rolünü devam ettirebilmesi için sana verilmiş olduğunu bir anda görebilirsin. Sen artık farklı bir yerden varoldukça bu oyundaki rolü üstlenmedikçe, senden beklenen replikleri tekrar etmedikçe sana atfedilen rol, beklenti, ve tanım daha da kendini gösterebilir. Bugünkü yetişkin halin çocukken yaşadığın herşeye şahit olduğu yerde, artık yaşanmışlıklarında yalnız hissetmezsin. Görülmüşsündür. Duyulmuşsundur. Bunun bir başkası olmasını beklerken, yetişkin senin sana şahit olması değildi belki beklediğin. Ama sana ne olmadığını, artık bu inanç ve bakış açıları ve tanımları taşımak zorunda olmadığını gösterir. Geçmişte yaşanmış travmalar, problemler ve yaralar, anlaşılmadıkça, görülmedikçe, anlamlanamadıkça aslında sen parça parça oralarda, o durumlarda, o ilişkilerde, kalmış oluyorsun. Oradaki o yaşanmışlıkla hala boğuşan, uğraşan bir parça sen kalmış oluyor tüm bu olaylarda. Bunları bugünün gözüyle gördükçe, anladıkça, içinde çözümledikçe, orayla uğraşan sen, parçan, enerjin yeniden açığa çıkıyor. Özgür kalıyor. Sana, bütüne geri geliyor. Bu geçmişte takılı, tıkılı kalmış enerjilerin sana, bütüne döndükçe, gerçek gücünü uyanmaya, hissetmeye başlayacaksın. Sevgiyle kal, bütünlükle kal.