Bu ses kaydını neredeyse iki ay önce kaydetmiştim. Bir türlü yayınlayamadım. Şimdiymiş zamanı.

Görülmemek, etrafa ve arkaya kaynamak çok içgüdüsel, hayatta kalma isteğimizden, hedef olmaktan çekinmekten kaynaklanıyor olabilir. Ama doğal yaşamda hayvanlar bile gerçek anlamda bir bağ kurmak istediklerinde görülme ve görüldüğü için de yem olma riskini bile göze alarak kendilerini bütün ihtişamlarıyla ortaya koyuyorlar. Biz de gerçek anlamda bağ kurmak istiyorsak, görülmek, duyulmak istiyorsak tüm renklerimizle kendimizi ortaya koymamız gerekiyor.

İlk önce bizim görülmekle barışmamız lazım. Bizim görülmeye değer olduğumuza inanıp kendimizi ortaya koyma cesaretini kendi içimizde bulmamız lazım. Görülmek ve duyulmak istemek cesaret istiyor. Bu saklanarak olmuyor, etrafa bakıp herkesmiş gibi yaparak olmuyor. Ancak görüldüğümüz yerden anlamlı ve doyurucu bağ kurulabiliyor ve o da “Ben buyum” diyebilmeyi gerektiriyor. Kendimizi tüm renklerimizle, ihtişamımızla ortaya koymak bize düşüyor.

Her gün sen ol. Görülmek ve görüşmek üzere. Sevgiyle kalın…

Orta yol bulucam diye, uyumu korumak için, uyumsuzluk çıkartmamak için kendinden vazgeçen davranışlar yaptıysan, özveri veya fedakarlık adı altında kendi varoluşundan vazgeçtiysen, kısıtladıysan, ara yol bulacağım derken kendini sadece kendinle yaşayıp ilişkilerde yok olduysan, bunu bırakmaya davet ediyor enerjiler ve bunu yaptığın tüm zamanlar için kendini ve yapmak zorunda hissettiğin tüm ilişkileri de affet. Kendini dile getirmek, zor konuşmaları göze almak demek olabilir.

Kendin için, varoluşun için yer var. Yerini alabilirsin. Herkesin kendine ait has özgü ışığı birlikte parlayabilir, hepimiz kendimiz olarak birlikte var olabiliriz. Senin sen olarak var olman uyumu bozmak değil aslında. Ben de varım diyorsun ve benim varoluşuma da yer var. Ve bunu dile getirebileceksin. Ezmeden, kızmadan, saldırmadan. Ve kendin olduğun yerden sadece küçük gruplarda değil, toplumda yer isteyeceksin. Sevgiyle...

Şu an dünyada 3D’den ve 5D’den varoluş var. İki farklı düzlem. 3D varoluşunda tek tip bir varoluşa doğru gidildiğini görebiliriz. Aynı gözükme, aynı konuşma; inanç ve düşünceler de bile aynılığa doğru bir teşvik. 5D varoluşunda herkes kendi farklılığıyla ortaya çıkıyor ve bu farklılıklar kutlanıyor. Adeta herkesin kendi özerkliğini ilan edip, sahip çıktığı bir varoluş. Hala herkesin birbiriyle bütünü oluşturduğu ancak kendi kendine de bir tam ve bütün olduğu, ve kendine özgü bir teklikle varolduğunu gördüğü, fark ettiği, bunu kucakladığı ve bunun kutlandığı bir varoluş. Burada, dışarıya bakarak veya fiziksel düzleme bakarak anlayamayız kim olduğumuzu. Kimse kimsenin aynısı değil. Ancak içeri bakarak anlayabiliriz varoluşumuzun ne olduğunu, ne barındırdığını, nasıl bir enerjiden varolup, yaşayıp yarattığımızı. Sen neyin tohumusun, bir sen bilebilirsin. Her nasıl yaşıyorsan yaşa bu enerjiye şekil oluyor ve oluşturuyorsun. Peki bu varoluş enerjisi nedir? Gözlerini kapa, kalp gözünle bak. Cevabı sende. Önümüzdeki 5 hafta boyunca her pazartesi akşamı zoom üzerinden UK saatiyle 19:00’de bir saatlik söyleşiler yapacağım. İlgileniyorsanız bana yazabilirsiniz. Sevgiler

Hepimiz birer tohumuz. Neyin tohumu olduğumuzu hatırlayalım. Sevgiyle kalın.

Spiritüel boyutta hissettiğimiz bütünlüğü insan olarak hissetmek yüksek farkındalık, odak, çalışma, emek ve en çok da sevgi gerektiriyor. Kendine, ilişkilerine, olmuş olana, yaratacağın hayata sevgi. Kendine olan sevgin ancak seni bu çalışmayı yapmaya götürür ve burada bu emeği vermeğe motive eder. Meditasyonda veya başka spiritüel çalışmalarda hissettiğin bütünlük, tam olma, huzur ve rahatlığı günlük hayatta da bulmak ve yaşamak için travmalarımızı ve yaralarımızı ve bunlardan oluşan davranış, alışkanlık ve inançlarımızı fark etmek, ve çözümlemek faydalı olacaktır. Bütüne yolculuk daima tam olan özüne, içeriye doğru bir yolculuk olsa da, özün ve gün içinde var olan halin birbiriyle hizzalı oldukça ışığın daha rahat, filtresiz parlayacak ve dünyadaki varoluşun kendi için yer ve alan bulabilir oluyor. Shadow work yapmak karanlıklarla çalışmak değil, karanlığı aydınlığa çıkarmak. Yaranı fark etmek, ve artık oradan tetiklenmeden varoluşuna alan vermek, kendini var edebilmek. Samimi, yakın, içten, kalpten, kendine sahip çıkabildiğin yerden ışığını saklamaya gerek duymadan. Sevgiden. Sevgiyle.

Kendimizi şifalandırma yolunda, bütüne yolculukta yaşadığımız travmalarla yolda düşürdüğümüz, kaybettiğimiz parçalarımızı topluyoruz. Bu bütün olma yolunda yürürken kendimize sahip çıkmaya başlıyor olabiliriz. Ve bu süreçte duygularımız kendimize sahip çıkmamızı sağlıyorlar. Duygularımız kendimizi yapılandırmamızda, bizimle hizzalı olanları ve olmayanları anlamamızda yardımcı oluyorlar. Duygularımızın bize fark ettirdikleriyle kendimizi ifade ettiğimizde aslında kendimize sahip çıkıyor oluyoruz. Duygularımızın kendilerini fark ettirdikleri yerde, o durumda, konumda kendini ortaya koyma yolunda ifade edildiklerinde yapıcı olabilirler. En kötü diye adlandırılan duygular bile aslında kötü değil yapıcı olabiliyorlar. Halbuki çoğu zaman etrafımızda duygudan davranmak diye gördüğümüz, gözlemlediğimiz şey kişilerin yaralarının ve travmalarının tetiklendiği yerden can havliyle çırpınışları, yardım çağrıları, çaresizlikleri oluyor. Ve yaralarımızdan, travmalarımızdan tetiklendiğimiz yerden reaksiyon verdiğimizde hem duyulmuyoruz hem de can acıtıcı olabiliz. Yapıcı değil zarar verici olabiliyor. Ama o davranış aslında zaten duygunun ifadesi değil, kişinin taşıdığı yaranın, travmanın, acının onu tetikleyen bir durumda orantısız bir şekilde dışa vurumu oluyor. Kendini tanıdıkça, travmalarından değil, kendine verdiğinden değerden ve sevgiden kendini ifade edebilirsin. Ve burada ifade edilen duygular hem kendine olan sevgini ve değerini hem de ilişkilerini yapılandırabilir. Sevgiden, sevgiyle...

Yaşadığımız ve taşıdığımız yaralar bizle başlamadı. Bunlar bize jenerasyonlarla aktarıldı. İçimizdeki travma ve yaraları, dikkatli bakarsak, bizi büyütenlerde görebiliriz. Bizim hakkımızda, bizimle ilgili inandırıldığımız hikayeler de etrafımızdakilerin kendileri ile ilgili inanmış oldukları hikayelerinin uzantısı olduğunu da görebiliriz. Biz şifalanırken sadece bugün burası, sadece biz şifalanmıyoruz. Geçmişimiz, atalarımız, jenerasyonlar şifalanıyor. Bulunduğumuz noktadan geçmiş ve gelecek şifalanıyor. Ruhun yolu şifa yolu. Sevgiyle...

Her travma, yara ile bir enerji bastırılıyor. Ruhumuzun bir parçası adeta kopuyor. Fragmante oluyoruz. Geçtiğimiz sene ve özellikle geçtiğimiz ay çok derinden travmalarımız tetiklenmiş, ortaya çıkmış olabilir. Buraya bugünkü bilincimiz ve içimizdeki şifa enerjisiyle yaklaştıysak oralarda bastırılmış ve sıkışmış kalmış varoluşsal enerjilerimiz ortaya çıkmış olabilir. Bazılarımız için bu tamamen enerjisel bile gerçekleşmiş olabilir. Varoluş enerjimizin bu kadar yoğun ortaya çıkması uzun vadede iyi olsa da kısa vadede bizi sarsmış, disoriente etmiş olabilir. Kendimizi bu dönem destekleyecek ve yaşam enerjimizi yükseltecek aktiviteler, konuşmalar ve ilişkiler bize yardımcı olacaktır. Bunlar bugüne kadar ki seçimlerinizden farklı gözükebilir. Artık eskiyle rezone etmediğinizi hissedebilirsiniz. İçinizden gelen yeniliklere kulak verin. Sevgiyle kalın

Bugüne kadar sana seninle ilgili anlatılan, yansıtılan hikayelerle büyüdün. Ve çoğu zaman bu seninle ilgili sana yansıtılanlar, hikayeler başkalarının seni görme ve yorumlama şekliydi. Onların seninle ilgili inançları ve varsayımlarıydı. Tam anlamıyla gerçekler değillerdi. Yaşamının bir noktasında o hikayelerden farklı da varolabileceğini anlayabiliyorsun. Farklı bir varoluş. Ama eski hikayelere o kadar inanmışız ki onları bırakıp yenilerini yazmıyoruz. Onların arkasına ekliyoruz yeni farkınsalığımızı ve varoluşumuzu. Ve o zaman aslında yeni hikaye hep bir öncekinin üstüne yazıldığından onu da birlikte taşımaya devam ediyor. O zaman tam anlamıyla yeni bir hikaye yazmış olmuyoruz. Eskiyi değiştirme çaba ve mücadelesi içinde oluyoruz. Yeni eskiyi değiştirme mücadelesi veren bir biz oluyor. Bize yansıtılan biz gerçek anlamda “biz” değildik. Bir başkasının bizim hakkımızdaki inancıydı. Gerçeklik değildi. Bir hikayeydi o kişinin yazıp kendini ve sonra da seni inandırdığı. Onu değiştirmeye çalışarak yeniyi yazamazsın. Yeniyi yazmak için eskiyi bırakmak lazım. Elinden düşürür gibi bırak. Sessiz, sakin, usulca değil. Hala korumaya çalışır gibi değil. Bilerek, bilinçli düşürür gibi bırak bu hikayeleri. Bırak. Drop it. Sen olmayan her şeyi bırak. Sevgiyle...

Saklandığın yerden çık. Olduğun gibi çık. Saçını başını düzeltmeye çalışmadan, bir şeyleri değiştirmeye çalışmadan, kendini kabul göreceğine inandığın bir şekle sokmaya çalışmadan, kendini parçalara ayırıp bazılarını beğenmediğin için göz önünden uzak tutmaya çalışmadan. Kendinden de saklanmaya çalışmadan kendini ortaya koy. Hayatta fark etmeden vazgeçtiğin hayallerin hala seni bekliyorlar. Onları yapma isteğin ve arzun da. Sen ise hala bazı yanlarını orataya koymaya çekindiğinden, bazı temel güvensizliklerin ve inançlarınla nasıl yüzleşeceğini bilmediğinden idare edebileceğin kadar değişimi yaptın kendinde ve hayatında, ve geri kalanını hala saklamaya çalışıyorsun. Olduğun yer sana yeteri kadar keyif, neşe ve güven verdiği için bu yeter diyorsun. Niye kendinden vazgeçiyorsun? Hayallerinden vazgeçiyorsun? Seni geri tutan tüm güvensizliklerin ve inançsızlıklarınla masaya otur ve yüzleş. Tüm hayallerini tekrar kendine ifade et, ve tüm hayallerini gerçekleştirecek seni, yaşam enerjini ortaya koy. Sen yaraların, travmaların, bunlardan oluşan inanç kalıpların değilsin. Sen kendine ifade etmekten çekindiğin, istediğin hayal ettiğin tüm güzelliklersin. Bunu yaratmak kolay gelmeyebilir, bugüne kadarkinden daha fazla inanç, sabır, emek gerektirebilir. Bir yandan da bu süreç hayalinin yolu olduğundan bir o kadar tatmin edici, olgunlaştırıcı ve güzel olabilir. Saklandığın yerden çık. Sen buna değersin. Sevgiyle...