Acı ve korku bizi bir tehditten korumak için varlar. Ancak küçüklükten gelen travmalarımız tetiklendiğinde, gerçek bir tehdit olmayan yerde de varsayılan bir tehdit üzerinden korku ve acı yaşayacağımızı zannedip ona tepki veriyor olabiliriz. Bu bizi hem ‘an’da olandan uzaklaştırdığı gibi hem de olmayan ama varsayılan bir şeye tepki vermeye iter. Artık içimizdeki çocuk kendini korumak için korkudan var olur ve varsayılan bir tehditten bizi korumak adına içimizdeki korkunun bizi yönetmesine izin veririz. Artık seçimsiz ve tepkiselizdir. Halbuki olan olaya orantısız bir tepki verdiğimiz veya içimizde orantısız bir duygu durumu yaşadığımız her durum içimizdeki çocuğun taşıdığı bir travmaya ışık tutuyor ve şifa olanağı yaratıyor. İçimizdeki çocuğu şifalandırmak bugünkü yetişkin bize düşüyor. Onun varsaydığı her tehditin aslında olmadığını ona göstermek, taşıdığı acı ve korkuları artık taşımaya ihtiyacı olmadığını ona göstermek yetişkin bize düşüyor. Tehdit olmadığını anladığımızda taşıdığımız korkuya ve acıya gerek kalmıyor. Bu ağırlıkları bıraktığımızda sevgiye ve anlayışa yer açılıyor. Travma yaratmış bir olayı farklı bir duyguyla tanımlayabildiğimiz ve hatırlayabildiğimiz zaman da şifalanma yaşıyoruz. Bu dönem bu içsel şifalanma çalışması için hepimize olanak veriyor. Hepimiz bol içsel çalışmalı günler dilerim. Sevgiyle kalın.

Bu dönem varoluşumuzun en derinindeki temel taşlarımızla yüzleştiğimiz bir dönem olabilir. Ve bu temel taşlar zamanında almış olduğumuz yaralar, travmalar ve zorluklar ile oluşmuşsa çok derindeki yaralarımızla bizi yüzleştiriyor olabilir. En derindeki bu yaralarımızla yüzleştiğimiz bu dönem duygularımız da çok yoğun olabilir. Daha hassas, daha kırılgan hissedebiliriz. Aslında hayatı algılayışımız ve yaşayımızdaki bu temel taşları oldukları gibi görebilmek ve canımızı acıtan yaralarımızla kalmak bir güçlülüktür. Bu temel taş diye oturttuğumuz bakış açılarının aslında bir duruma, konuma, olguya ve insana özel ve ait olduğunu bugün artık durduğumuz yerden görebiliriz. Bunu anlayarak hayatımızı üzerine inşa ettiğimiz taş veya taşları o duruma has diyerek ait olduğu yere ve kenara koyabiliriz. Varoluşumuzun ve hayatımızın temeline, bugünkü farkındalığımız ve bilincimizle, bugün yaratmak istediğimiz gerçekliğin temel taşlarını seçerek koyabiliriz. Kendi kaderimizin yazarı olabiliriz. Sevgiyle kalın.

Anlamak için mi iletişim kuruyoruz anlaşmak için mi? Anlaşabilmek için ilk önce anlamak lazım. Kendimizi, kendi algımızı, niye öyle algıladığımızı, algıladığımızı niye öyle anlamlandırdığımızı. Bir başkasıyla anlaşma isteğimiz/ihtiyacımız yüksek olduğunda anlamak yerine anlaşmaya çalışarak konuşuyoruz. Ve iki farklı gibi olan bakış açısında olan insan kendilerini ve birbirlerini anlamaya çalışmadan anlaşmaya çalışırsa çarpışan arabalar gibi birbirlerine toslayıp durabilirler. Anlaşmak bir noktada buluşmak gibidir. Bir konuyla ilgili ortak bir yere varmak. Bir gerçekliği biriyle paylaşmak. Buna hepimizin özlemi var. Buna giden yol ise anlamaktan geçer. Önce kendimizi, durumu ve iletişim içinde olduğumuz kişiyi. Ancak o şekilde önce kendimizle sonra çevremizle doygun, verimli ve etkin iletişim kurabiliriz. Ve buluşabiliriz. Kasım ayında Gestalt bakış açısını temel alarak hazırladığım 4 modülden oluşan online üzerinden Farkındalık atölyeleri yapacağım. İlgileniyorsanız bana yazabilirsiniz. Anlamaya açık kalırsak kendimiz için de başkaları için de varolacak güvenli alanı yaratabiliriz. Sevgi de bu güvenli alanda büyür :) sevgiyle kalın...

Acı çekmek gerekli midir? Sevgiden hareket etmeyi öğrenene kadar belki de gereklidir. Bazen zor gelen seçimleri canımızın yanabileceği en son noktaya kadar bekler ve öyle yaparız. Özellikle de yapmak istediklerimiz oturmuş ve kabul görmüş sistemin dışında kalacak kararlar ve seçimlerse. Çoğu zaman sistemin içinde varolabileceğimiz kadar var olmayı deneriz. Bu süreçte kendimizi belki de bize iyi gelmeyen bazı seçimlere izin verirken buluruz. Ruhumuz acı çeker ve daha fazla buna dayanamadığımızda ancak bizimle hizzalı olana doğru adım atabiliriz. Ta ki sevgiden hareket edene kadar. Sevgiyi yaşarken sevgiden hareket ettikçe bu acıyı beklememize gerek kalmaz. Emeklerimiz, seçimlerimiz, uğraşlarımız sevgimizin ifadesidir. Kendimize olan sevginin, etrafımıza, doğaya, canlılara olan sevgimizin ifadesi. Ve artık canımızın son raddeye kadar acımasını beklemeden kendimize olan sevgimizden adım atabilir miyiz? Bir önceki ses kaydının sonunda bahsettiğim konu hakkında burada konuştum. Dilerseniz onu da dinlemenizi öneririm. Sevgiden yol alın. Sevgiyle kalın.

Sahne ışığının altındasın. Kendinin ve varoluşunla sunduğunun değerini fark et. Kendini ortaya koy. Bunu yaparken geçmiş inançların ve en temel duyguların yüzeye çıkabilir ve şüphe, tereddüt ve endişe yaşayabilirsin. Bu duygu ve inançların bugüne ait olmadığını fark et. Bir ziyaretçi gibi gelsinler ve onları değiştirmeye çalışmadan kal, izle. Bugün artık bu duygu ve inançlarla eskisi gibi rezone etmediğini fark edebilirsin. Öyle olduğunda artık bu duyguların da senin üzerinde bir yaptırım gücü kalmamış oluyor. Kendin olabilmek ve kendi yolunda kendini var edebilmek bu eski inançların da eriyip gitmesiyle pekişiyor. Kendi sahnenin ışığında parlamak ve shadow-work yapmak el ele gidiyor. Bunları yaparken sevgiden sevgiyle hareket et. Yol göstericin her zaman kalbin olsun. Sevgiyle kal

Bilmek ve inanmak. Kendi gerçekliğimize giden yol kendimizden geçer. Living is an inside job. Kendi sorularınızın cevapları yine sizde ve kimse sizin sorularınızı cevaplayamaz. Başkasının cevaplarını alarak yaşamak başkasının gerçekliğine inanarak yaşamak olur. O, başkasının yolunu kendi yolun sanarak yürümek olur. Halbuki sizi kendinize, evrene, ilahiye yakınlaştıracak olan kendi gerçekliğinizde yürümek. O da kendi iç bilgeliğinizin gösterdiği yolda yürümekle olur. Başkasının bilgisi sizin olmayabilir. Kendi gerçekliğiniz için, evrenle olan bağınızı kurmak için dışarıya değil içeriye bakın. Dışarısı, kendi sorularınıza ilham olsun, sorularınızın cevabı değil. Sevgiyle kalın

Bir şeyi bir yerden tanımladığımız yerde “diğeri”ni yaratıyor. Bir tanımlama olduğu her yerde tanımın dışında kalan oluyor. Ayrışma oluyor. Öteki oluyor. Varoluş tek ve birdir. Ayrışma yok. Tanım yok. Varoluşta tanımlama yok. Tanımın olduğu yerde, ayrıştırma olduğu yerde şiddet vardır. Birinden, bir durumdan, belli bir amaç için bir şey almaya çalışmak, farkında olarak ya da olmayarak, manipulasyon ve şiddettir. Tanımın olduğu her yerde ona ‘göre’ hareket ederiz. Herhangi bir şeye göre hareket etmek, bir şeyi oldurmak için hareket etmek olur. Bu da aslında bir durumdan veya birinden bir şey almaya çalışmaktır. Bir durumdan veya birinden bir şey almaya çalışmak şiddettir. Şidder hiç düşünmediğimiz yerlerde gizli olabilir. Tanım hepimizin bir olduğunu unuttuğumuz yerde başlıyor. Sevgiyi unuttuğumuz, sevgi olduğumuzu unuttuğumuz yerde başlıyor. Sevgiyle kal...

Bir formdayken tanımsızlığı deneyimlemek.

Yarattığımızı yaşıyoruz. En azından bu benim gerçekliğim. Bazılarımız ise yaşamı kendi dışında bir şey sanabilirsin.

Algı, kişinin gerçekliğini yaratır. Gerçekliğini yarattığın yerin tohumu nedir? Nereden beslenip büyüyor algın, bakış açın, gerçekliğin? En derinde ne var? Bazılarımız algımızın paylaşılması gerektiğini düşünüp baskı yapar, başkalarının da bizim yaptığımız seçimleri yapmasını, bizim gördüğümüz gibi görmesini bekler ve ister hatta yerinde yapması için zorlarız. Başka türlü bir bakış açısı olduğunu görmek, başka türlü algılanabileceğini görmek bazılarına ilham ve ışık olurken, bazılarını da tetikler, ve rahatsız edebilir. O zaman bu farklılığı tehdit gibi görebilir. Bu farklılığı sunana da tehdit olarak bakabilir. Peki neye tehdit? Kendi algısından kurduğu hayatın gerçek ve tek varolma şekli olduğu düşüncesine. Bunun temelinde oturan korkudur. Nefret, şiddet korku tohumunsan çıkar ve büyür. Senin tohumun nedir? Algın nereden besleniyor? Sevgiden mi korkudan mı? Sevgiyle kalın

Çoğu zaman sevgi sanıyoruz değişik duyguları. Halbuki sevgi bir duygu değil ki. Bizi iyi hissettiren bir duygu yaşıyoruz, bir ihtiyacımız karşılanıyor veya bir korkumuzun giderildiğini düşünüyoruz ve sevmek diyoruz bağımlılığa, ya da heyecana, ya da özleme. Halbuki sevgi bizim olduğumuz şey. Self-love pratiği de insan formunda olduğumuz bu yerde onun formdaki halini yaşamak, düşüncelerimiz, davranışlarımız, yaptıklarımızla. Sevgiyi sevilende görmek sevmekten geçer... Sevgiyi sevgiden tüm kalplere taşıyabilmek sevgi olmaktan geçer... Sevgiyle kalın