Şekilsiz varoluşuna en içten, ve özünden niyetlerle şekil verebilirsin. Her şeyin anlamının varsaydığın gibi orada olmadığını gördüğünde, bunu, bu boşluk gibi gözüken şekilsiz varoluşu sen kalbinden geçen gerçeklikle anlamlaştırabilirsin. Bu boşluk, başkasının gerçekliğini kendininmiş gibi kabul etmeyi bırakıp, kendi gerçekliğini yaratabileceğin özgürlük aslında. Bugüne kadar neye inandıysak onu büyüttük ve besledik. Neyi büyütmek istiyorsun hayatında, ve dünyada? Korkuyu mu sevgiyi mi? Bu boşluğu sen nasıl şekillendirmek istiyorsun? Özgürsün artık. Bu dönem kendi üzerinizde çalışmak ve kendinizi daha yakından tanımak ve daha bilinçli bir şekilde yaşamak istiyorsanız Şubat ayında Farkındalık Atölyeleri serisi vereceğim. Bilgi almak için [email protected] adresine yazabilirsiniz. Sevgiyle...

Boşlukta olma hissini ilk defa yaşıyorsak hayatın alt üst olduğunu, her şeyin anlamsızlaştığını ve içinin boşaldığını düşünüp hissediyor olabiliriz. Aslında bu boşluk hissi uyanışın başı. Hiçbir şeyin zaten kendi içinde anlamı olmadığına uyanış. Ve aslında biz neye ne anlam veriyorsak o onu taşıyor. Hayatın içindeki bu boşluk hissi de aslında yaşamın bizim dışımızda bir şey olmadığını anlamamıza bir uyanış. Biz neyi yaşamak istiyorsak bu şekilsiz boşluktan onu yaratabiliriz. Hayat ne gösterecek diye beklemektense, ben hayata ne göstermek istiyorum diyerek yaşamak istediğini yarat bu boşluktan. Bu boşluk her şeyin potansiyelini taşıyor. Sevgiyle yarat. Sevgiyle kal.

Bu dönemde varoluşun yeni bir yerden anlamlı olarak tekrar oluşmadan önceki boşluk hissini yaşıyor olabilirsin. Eskinin var olmadığı, yeninin de daha yaratılmadığı, hiçlik gibi gözüken ve aslında olmak istediğin her şeyin potansiyelini taşıyan bir boşluk. Şu an bulunduğun yeri, yolunu, yönünü, niyetini yeniden değerlendirme zamanı. Sevgiden, sevgiyle.

Büyük resme bakalım. Geçtiğimiz sene yaşadıklarımız içinde kaybolmaktansa büyük resme bakalım ve bu sene boyunca fark ettiklerimizi, öğrendiklerimizi görelim. Niyet eden için bu sene şifaya çok alan tuttu. Ve şifalandığımız yerden kendimizi tam ve bütün hissettiğimizi fark ediyor olabiliriz. İç sesimizi daha net duyabiliyor, ruhumuzun çağrısına kulak verebiliyor olabiliriz. Hayallerimizin varlığına uyandık. Şimdi bu süreç içerisinde hayallerine olan inancını kuvvetlendir. Hayali gerçekleştirecek olan ona inancındır. Değişim dönüşüm hayatın en naturel halinde var. Niyet, istek ve vizyonun olduğunda değişimine bilinçli bir şekilde yön veren olabiliyorsun. Niyetin gücü devam etme isteği ve dayanıklılığı veriyor. Kendi iç sesine ve özüne uyandığında kendi gerçekliğini yaratabiliyor ve yaşayabiliyorsun. Kendine uyandığın bu sene, şifalanmaya niyet edip, gölgelerinle yüzleştiysen, bilinçle ve farkındalıkla sana ait olmayan düşünce kalıplarını, duyguları, öğretileri bırakabildiysen, kim olduğunu hatırladığın bu yerden var olma, ve seninle hizzalı olan varoluşu çağırma zamanı. Uygulama zamanı. Sevgiyle kalın.

Neye inanıyorsak onu yaşıyoruz. Her halde ve durumda hala seçim mevcut ve var. Durumların içinde yaşadığın hisler duruma özgü değil de, senin içindeki tanıdık duyguları uyandırmış olabilir mi? O duygular, durumları yorumlamanı şekillendirmiş olabilir mi? Kendini seçimsiz zannetmen öyle hayata bakmaya alışmış olduğundan olabilir mi? Farkındalıkla yaşadıkça her durum içindeki seçimlerimizi de görebiliriz. Kendi hayatımızın karar merciği biziz. Kendi gerçekliğimizin yaratıcısı biziz. Dışımızda zannettiğimiz her şey iç dünyamızın dışarıya yansıması. Hayatını değiştirmek istiyorsan, inancını değiştir. Sevgiyle kalın.

Kendimizi hep bir yerlere, bir şeylere, birlerine göre tanımlıyoruz, farkında olarak ya da olmayarak. Etrafımızdakiler tarafından da onlara göre ya da onların üzerinden tanımlanıyoruz da. Ve biz de bunu kabul ediyor, kendi tanımımız olarak alıyoruz. Halbuki bu bizim bir skalaya göre sıralanmamıza, bir şeylerle karşılaştırılarak ona “göre” nerede durduğumuza işaret ediyor. Gerçek anlamda, objektif bir varoluşumuzu tanımlamıyor ve göstermiyor. Bu bizi özgünlüğümüzden uzaklaştırıp hepimizi aynı benzer değerler ve kavramlar üzerinden değerlendirmeye itiyor. Kendimizi de buradan görmeye ve algılamaya başlıyoruz. Halbuki bu kavramların hepsi kurgu. Bu kurgu kavramlar bizi kendi gerçekliğimizden uzaklaştırabiliyor. Kendi özgün varoluşumuzdan uzaklaştırıyor. Birilerine göre veya onlar üzerinden bakarak kendimizi veya etrafı anlamaya ve tanımlamaya çalışmayı bırakırsak hepimizin varoluşunun özgün bir varoluş olduğunu görebilir ve kendi varoluşumuza bu tanımlamaların kısıtlaması olmadan izin verebiliriz. Kendi özgün varoluşuna izin ver. Sevgiyle kalın...

İçindeki his ve ses hep istediğin varoluşa seni götürüyor. Eskiyi bıraktın ve yeni için yola çıktın. Ve artık bırakmış olduğun eski de yok. Geriye dönüş yok artık. Yeniyi de daha tam yaratmamış olabiliriz. Eskinin olmadığını bilmek bir hüzün yaratırken, yeniyi de daha yaratmamışken yorulmuş hissediyor olabiliriz. Artık yeniden doğuşa geçiyoruz. Artık son adımlar içimizdeki sese kulak verince belirecek. İçimizdeki sese kulak verip takip ettikçe belki de hep istediğimiz varoluşa yaklaştığımızı hissedeceğiz. Bizimle hizzalı olanlar, kendi gerçekliğimiz, ruhumuza en yakın varoluşu yaratacak. Sevgiyle bu adımları atalım. Kendi yeni varoluşumuza sevgiyle yol alalım. Sevgiyle kalın.

Yaşadığımız duygular ve ihtiyaçlar bize ait. O duyguların ve ihtiyaçların sorumluluğunu başkasına vermek, başkaları bize öyle hissettiriyormuş gibi bunu dile getirmek o sorumluluktan kaçmak oluyor. Olan olaylar ve durumlar karşısında belli duygularımız ortaya çıkıyorsa, bu duyguların aslında uzun süredir bizimle beraber olduğunu fark etmemiz, durumun sadece bunu ortaya çıkartmış olduğunu görmemiz, bu hislerin ve düşüncelerin aslında durum veya kişi yüzünden yaratılmadığını ve aslında bize ait olduğunu fark etmemizi sağlar. Bu farkındalığa vardıktan sonra bize ait olan bu duygu ve ihtiyaçları dönüştürme sorumluluğu ve gücü de bize düşüyor. Durumlar, olaylar, insanlar ve ilişkiler içimizde hali hazırda bizimle büyümüş duyguları ve bakış açılarımızı ortaya çıkartıyor olabilirler. Özellikle de bu duygular ve ihtiyaçlar tanıdıksa. Bu duygu ve ihtiyaçların bize ait olduğunu anlamak bunları dönüştürme sorumluluğunu da almamızı sağlıyor. Sağlıklı ve etkin iletişim ve ilişkiler için kendimizi ve iç dünyamızı tanımak ve iç dünyamızın sorumluluğunu almak adeta çok kıymetli bir anahtar. Bu içsel çalışmalar istediğimiz hayatı ve ilişkileri inşaa edecek ve yaşayacak kişi olabilmemiz yolunda değerli. Bu içsel çalışmaları yaparken kendinize sevgiden ve şefkatle yaklaşın. Sevgiyle kalın

Acı ve korku bizi bir tehditten korumak için varlar. Ancak küçüklükten gelen travmalarımız tetiklendiğinde, gerçek bir tehdit olmayan yerde de varsayılan bir tehdit üzerinden korku ve acı yaşayacağımızı zannedip ona tepki veriyor olabiliriz. Bu bizi hem ‘an’da olandan uzaklaştırdığı gibi hem de olmayan ama varsayılan bir şeye tepki vermeye iter. Artık içimizdeki çocuk kendini korumak için korkudan var olur ve varsayılan bir tehditten bizi korumak adına içimizdeki korkunun bizi yönetmesine izin veririz. Artık seçimsiz ve tepkiselizdir. Halbuki olan olaya orantısız bir tepki verdiğimiz veya içimizde orantısız bir duygu durumu yaşadığımız her durum içimizdeki çocuğun taşıdığı bir travmaya ışık tutuyor ve şifa olanağı yaratıyor. İçimizdeki çocuğu şifalandırmak bugünkü yetişkin bize düşüyor. Onun varsaydığı her tehditin aslında olmadığını ona göstermek, taşıdığı acı ve korkuları artık taşımaya ihtiyacı olmadığını ona göstermek yetişkin bize düşüyor. Tehdit olmadığını anladığımızda taşıdığımız korkuya ve acıya gerek kalmıyor. Bu ağırlıkları bıraktığımızda sevgiye ve anlayışa yer açılıyor. Travma yaratmış bir olayı farklı bir duyguyla tanımlayabildiğimiz ve hatırlayabildiğimiz zaman da şifalanma yaşıyoruz. Bu dönem bu içsel şifalanma çalışması için hepimize olanak veriyor. Hepimiz bol içsel çalışmalı günler dilerim. Sevgiyle kalın.

Bu dönem varoluşumuzun en derinindeki temel taşlarımızla yüzleştiğimiz bir dönem olabilir. Ve bu temel taşlar zamanında almış olduğumuz yaralar, travmalar ve zorluklar ile oluşmuşsa çok derindeki yaralarımızla bizi yüzleştiriyor olabilir. En derindeki bu yaralarımızla yüzleştiğimiz bu dönem duygularımız da çok yoğun olabilir. Daha hassas, daha kırılgan hissedebiliriz. Aslında hayatı algılayışımız ve yaşayımızdaki bu temel taşları oldukları gibi görebilmek ve canımızı acıtan yaralarımızla kalmak bir güçlülüktür. Bu temel taş diye oturttuğumuz bakış açılarının aslında bir duruma, konuma, olguya ve insana özel ve ait olduğunu bugün artık durduğumuz yerden görebiliriz. Bunu anlayarak hayatımızı üzerine inşa ettiğimiz taş veya taşları o duruma has diyerek ait olduğu yere ve kenara koyabiliriz. Varoluşumuzun ve hayatımızın temeline, bugünkü farkındalığımız ve bilincimizle, bugün yaratmak istediğimiz gerçekliğin temel taşlarını seçerek koyabiliriz. Kendi kaderimizin yazarı olabiliriz. Sevgiyle kalın.