Büyük resme bakalım. Geçtiğimiz sene yaşadıklarımız içinde kaybolmaktansa büyük resme bakalım ve bu sene boyunca fark ettiklerimizi, öğrendiklerimizi görelim. Niyet eden için bu sene şifaya çok alan tuttu. Ve şifalandığımız yerden kendimizi tam ve bütün hissettiğimizi fark ediyor olabiliriz. İç sesimizi daha net duyabiliyor, ruhumuzun çağrısına kulak verebiliyor olabiliriz. Hayallerimizin varlığına uyandık. Şimdi bu süreç içerisinde hayallerine olan inancını kuvvetlendir. Hayali gerçekleştirecek olan ona inancındır. Değişim dönüşüm hayatın en naturel halinde var. Niyet, istek ve vizyonun olduğunda değişimine bilinçli bir şekilde yön veren olabiliyorsun. Niyetin gücü devam etme isteği ve dayanıklılığı veriyor. Kendi iç sesine ve özüne uyandığında kendi gerçekliğini yaratabiliyor ve yaşayabiliyorsun. Kendine uyandığın bu sene, şifalanmaya niyet edip, gölgelerinle yüzleştiysen, bilinçle ve farkındalıkla sana ait olmayan düşünce kalıplarını, duyguları, öğretileri bırakabildiysen, kim olduğunu hatırladığın bu yerden var olma, ve seninle hizzalı olan varoluşu çağırma zamanı. Uygulama zamanı. Sevgiyle kalın.

Neye inanıyorsak onu yaşıyoruz. Her halde ve durumda hala seçim mevcut ve var. Durumların içinde yaşadığın hisler duruma özgü değil de, senin içindeki tanıdık duyguları uyandırmış olabilir mi? O duygular, durumları yorumlamanı şekillendirmiş olabilir mi? Kendini seçimsiz zannetmen öyle hayata bakmaya alışmış olduğundan olabilir mi? Farkındalıkla yaşadıkça her durum içindeki seçimlerimizi de görebiliriz. Kendi hayatımızın karar merciği biziz. Kendi gerçekliğimizin yaratıcısı biziz. Dışımızda zannettiğimiz her şey iç dünyamızın dışarıya yansıması. Hayatını değiştirmek istiyorsan, inancını değiştir. Sevgiyle kalın.

Kendimizi hep bir yerlere, bir şeylere, birlerine göre tanımlıyoruz, farkında olarak ya da olmayarak. Etrafımızdakiler tarafından da onlara göre ya da onların üzerinden tanımlanıyoruz da. Ve biz de bunu kabul ediyor, kendi tanımımız olarak alıyoruz. Halbuki bu bizim bir skalaya göre sıralanmamıza, bir şeylerle karşılaştırılarak ona “göre” nerede durduğumuza işaret ediyor. Gerçek anlamda, objektif bir varoluşumuzu tanımlamıyor ve göstermiyor. Bu bizi özgünlüğümüzden uzaklaştırıp hepimizi aynı benzer değerler ve kavramlar üzerinden değerlendirmeye itiyor. Kendimizi de buradan görmeye ve algılamaya başlıyoruz. Halbuki bu kavramların hepsi kurgu. Bu kurgu kavramlar bizi kendi gerçekliğimizden uzaklaştırabiliyor. Kendi özgün varoluşumuzdan uzaklaştırıyor. Birilerine göre veya onlar üzerinden bakarak kendimizi veya etrafı anlamaya ve tanımlamaya çalışmayı bırakırsak hepimizin varoluşunun özgün bir varoluş olduğunu görebilir ve kendi varoluşumuza bu tanımlamaların kısıtlaması olmadan izin verebiliriz. Kendi özgün varoluşuna izin ver. Sevgiyle kalın...

İçindeki his ve ses hep istediğin varoluşa seni götürüyor. Eskiyi bıraktın ve yeni için yola çıktın. Ve artık bırakmış olduğun eski de yok. Geriye dönüş yok artık. Yeniyi de daha tam yaratmamış olabiliriz. Eskinin olmadığını bilmek bir hüzün yaratırken, yeniyi de daha yaratmamışken yorulmuş hissediyor olabiliriz. Artık yeniden doğuşa geçiyoruz. Artık son adımlar içimizdeki sese kulak verince belirecek. İçimizdeki sese kulak verip takip ettikçe belki de hep istediğimiz varoluşa yaklaştığımızı hissedeceğiz. Bizimle hizzalı olanlar, kendi gerçekliğimiz, ruhumuza en yakın varoluşu yaratacak. Sevgiyle bu adımları atalım. Kendi yeni varoluşumuza sevgiyle yol alalım. Sevgiyle kalın.

Yaşadığımız duygular ve ihtiyaçlar bize ait. O duyguların ve ihtiyaçların sorumluluğunu başkasına vermek, başkaları bize öyle hissettiriyormuş gibi bunu dile getirmek o sorumluluktan kaçmak oluyor. Olan olaylar ve durumlar karşısında belli duygularımız ortaya çıkıyorsa, bu duyguların aslında uzun süredir bizimle beraber olduğunu fark etmemiz, durumun sadece bunu ortaya çıkartmış olduğunu görmemiz, bu hislerin ve düşüncelerin aslında durum veya kişi yüzünden yaratılmadığını ve aslında bize ait olduğunu fark etmemizi sağlar. Bu farkındalığa vardıktan sonra bize ait olan bu duygu ve ihtiyaçları dönüştürme sorumluluğu ve gücü de bize düşüyor. Durumlar, olaylar, insanlar ve ilişkiler içimizde hali hazırda bizimle büyümüş duyguları ve bakış açılarımızı ortaya çıkartıyor olabilirler. Özellikle de bu duygular ve ihtiyaçlar tanıdıksa. Bu duygu ve ihtiyaçların bize ait olduğunu anlamak bunları dönüştürme sorumluluğunu da almamızı sağlıyor. Sağlıklı ve etkin iletişim ve ilişkiler için kendimizi ve iç dünyamızı tanımak ve iç dünyamızın sorumluluğunu almak adeta çok kıymetli bir anahtar. Bu içsel çalışmalar istediğimiz hayatı ve ilişkileri inşaa edecek ve yaşayacak kişi olabilmemiz yolunda değerli. Bu içsel çalışmaları yaparken kendinize sevgiden ve şefkatle yaklaşın. Sevgiyle kalın

Acı ve korku bizi bir tehditten korumak için varlar. Ancak küçüklükten gelen travmalarımız tetiklendiğinde, gerçek bir tehdit olmayan yerde de varsayılan bir tehdit üzerinden korku ve acı yaşayacağımızı zannedip ona tepki veriyor olabiliriz. Bu bizi hem ‘an’da olandan uzaklaştırdığı gibi hem de olmayan ama varsayılan bir şeye tepki vermeye iter. Artık içimizdeki çocuk kendini korumak için korkudan var olur ve varsayılan bir tehditten bizi korumak adına içimizdeki korkunun bizi yönetmesine izin veririz. Artık seçimsiz ve tepkiselizdir. Halbuki olan olaya orantısız bir tepki verdiğimiz veya içimizde orantısız bir duygu durumu yaşadığımız her durum içimizdeki çocuğun taşıdığı bir travmaya ışık tutuyor ve şifa olanağı yaratıyor. İçimizdeki çocuğu şifalandırmak bugünkü yetişkin bize düşüyor. Onun varsaydığı her tehditin aslında olmadığını ona göstermek, taşıdığı acı ve korkuları artık taşımaya ihtiyacı olmadığını ona göstermek yetişkin bize düşüyor. Tehdit olmadığını anladığımızda taşıdığımız korkuya ve acıya gerek kalmıyor. Bu ağırlıkları bıraktığımızda sevgiye ve anlayışa yer açılıyor. Travma yaratmış bir olayı farklı bir duyguyla tanımlayabildiğimiz ve hatırlayabildiğimiz zaman da şifalanma yaşıyoruz. Bu dönem bu içsel şifalanma çalışması için hepimize olanak veriyor. Hepimiz bol içsel çalışmalı günler dilerim. Sevgiyle kalın.

Bu dönem varoluşumuzun en derinindeki temel taşlarımızla yüzleştiğimiz bir dönem olabilir. Ve bu temel taşlar zamanında almış olduğumuz yaralar, travmalar ve zorluklar ile oluşmuşsa çok derindeki yaralarımızla bizi yüzleştiriyor olabilir. En derindeki bu yaralarımızla yüzleştiğimiz bu dönem duygularımız da çok yoğun olabilir. Daha hassas, daha kırılgan hissedebiliriz. Aslında hayatı algılayışımız ve yaşayımızdaki bu temel taşları oldukları gibi görebilmek ve canımızı acıtan yaralarımızla kalmak bir güçlülüktür. Bu temel taş diye oturttuğumuz bakış açılarının aslında bir duruma, konuma, olguya ve insana özel ve ait olduğunu bugün artık durduğumuz yerden görebiliriz. Bunu anlayarak hayatımızı üzerine inşa ettiğimiz taş veya taşları o duruma has diyerek ait olduğu yere ve kenara koyabiliriz. Varoluşumuzun ve hayatımızın temeline, bugünkü farkındalığımız ve bilincimizle, bugün yaratmak istediğimiz gerçekliğin temel taşlarını seçerek koyabiliriz. Kendi kaderimizin yazarı olabiliriz. Sevgiyle kalın.

Anlamak için mi iletişim kuruyoruz anlaşmak için mi? Anlaşabilmek için ilk önce anlamak lazım. Kendimizi, kendi algımızı, niye öyle algıladığımızı, algıladığımızı niye öyle anlamlandırdığımızı. Bir başkasıyla anlaşma isteğimiz/ihtiyacımız yüksek olduğunda anlamak yerine anlaşmaya çalışarak konuşuyoruz. Ve iki farklı gibi olan bakış açısında olan insan kendilerini ve birbirlerini anlamaya çalışmadan anlaşmaya çalışırsa çarpışan arabalar gibi birbirlerine toslayıp durabilirler. Anlaşmak bir noktada buluşmak gibidir. Bir konuyla ilgili ortak bir yere varmak. Bir gerçekliği biriyle paylaşmak. Buna hepimizin özlemi var. Buna giden yol ise anlamaktan geçer. Önce kendimizi, durumu ve iletişim içinde olduğumuz kişiyi. Ancak o şekilde önce kendimizle sonra çevremizle doygun, verimli ve etkin iletişim kurabiliriz. Ve buluşabiliriz. Kasım ayında Gestalt bakış açısını temel alarak hazırladığım 4 modülden oluşan online üzerinden Farkındalık atölyeleri yapacağım. İlgileniyorsanız bana yazabilirsiniz. Anlamaya açık kalırsak kendimiz için de başkaları için de varolacak güvenli alanı yaratabiliriz. Sevgi de bu güvenli alanda büyür :) sevgiyle kalın...

Acı çekmek gerekli midir? Sevgiden hareket etmeyi öğrenene kadar belki de gereklidir. Bazen zor gelen seçimleri canımızın yanabileceği en son noktaya kadar bekler ve öyle yaparız. Özellikle de yapmak istediklerimiz oturmuş ve kabul görmüş sistemin dışında kalacak kararlar ve seçimlerse. Çoğu zaman sistemin içinde varolabileceğimiz kadar var olmayı deneriz. Bu süreçte kendimizi belki de bize iyi gelmeyen bazı seçimlere izin verirken buluruz. Ruhumuz acı çeker ve daha fazla buna dayanamadığımızda ancak bizimle hizzalı olana doğru adım atabiliriz. Ta ki sevgiden hareket edene kadar. Sevgiyi yaşarken sevgiden hareket ettikçe bu acıyı beklememize gerek kalmaz. Emeklerimiz, seçimlerimiz, uğraşlarımız sevgimizin ifadesidir. Kendimize olan sevginin, etrafımıza, doğaya, canlılara olan sevgimizin ifadesi. Ve artık canımızın son raddeye kadar acımasını beklemeden kendimize olan sevgimizden adım atabilir miyiz? Bir önceki ses kaydının sonunda bahsettiğim konu hakkında burada konuştum. Dilerseniz onu da dinlemenizi öneririm. Sevgiden yol alın. Sevgiyle kalın.

Sahne ışığının altındasın. Kendinin ve varoluşunla sunduğunun değerini fark et. Kendini ortaya koy. Bunu yaparken geçmiş inançların ve en temel duyguların yüzeye çıkabilir ve şüphe, tereddüt ve endişe yaşayabilirsin. Bu duygu ve inançların bugüne ait olmadığını fark et. Bir ziyaretçi gibi gelsinler ve onları değiştirmeye çalışmadan kal, izle. Bugün artık bu duygu ve inançlarla eskisi gibi rezone etmediğini fark edebilirsin. Öyle olduğunda artık bu duyguların da senin üzerinde bir yaptırım gücü kalmamış oluyor. Kendin olabilmek ve kendi yolunda kendini var edebilmek bu eski inançların da eriyip gitmesiyle pekişiyor. Kendi sahnenin ışığında parlamak ve shadow-work yapmak el ele gidiyor. Bunları yaparken sevgiden sevgiyle hareket et. Yol göstericin her zaman kalbin olsun. Sevgiyle kal