Sevgiden varolmak ve sevgiden varolarak ilişkiler yaşamak ihtiyaçtan değil seçimden bir varoluş ve beraberlik getirir. Bugüne kadar bize öğretilenleri ve yaşadığımız ilişkileri nereden yaşadığımıza bakmak, ihtiyaç ile sevgiyi ayrıştırmak üzerine konuştum. Burada konuştuklarımın içeriği daha önce yaptığım kayıtların üzerine inşa ediyor. Dinlemediyseniz şu kayıtları da dinlemenizi öneririm: “Sevgi bir duydu değildir. Sevgi var oluşun ta kendisidir” , “Nehir yatağının dolup taşması gibi ilk başta kendini doldur” ve “Gücü ilk başta kendi içinizde arayın ve bulun; sevgi içimizi doldurup taşırır”. Hepsi birbirine bağlanıyor ve birbirinin üzerine inşa ediyor. Sevgiyle kalın.

Bu ses kaydında biraz kendimden ve bu ses kayıtlarının nasıl başladığından, yolumda kendimi ifade etmekle ilgili yaşadıklarımdan, rahatlık alanımızın dışına çıkmaktan, ve iç sesimizle bağ kurduğumuz yerden kalp niyetiyle hareket edince hayatın bizi bizimle hizzalı olan yere nasıl taşıdığından bahsettim. Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim. Bana şifa oldunuz. Birbirimize şifa olduğumuz günler diliyorum. Sevgiyle ve sağlıcakla kalın.

Sosyal bir varlık olan bizler için bağ kurmak, ilişki kurmak temel bir ihtiyaç. Her daim etrafımızdaki her şeyle farkında olsak da olmasak da ilişki ve temas içindeyiz. Etkin, doygun ilişki kurmak için ise ilk başta kendimizle bağ kurmamız gerekir. Gerçek bağ anda kurulur. An’da kalamadığımız zaman aslında kendimizle bağ kurmaktan uzaklaşıyoruz. Kaçtığımız şey kendimiz oluyoruz. Kendimizle bağ kuramadığımız zaman da etrafımızla doyurucu, samimi kalpten kalbe bir bağ kuramıyoruz. Ve en temel ihtiyaçlarımızdan birinden kendimizi mahrum bırakıyoruz. Kendimizi tanımamız, özümüzle bağ kurmamız, kendimizi anlamamız hem kendimizle doygun bir bağ kurmak için hem de kendimizle bağ kurduğumuz yerden doygun, etkin sevgiden etrafımızla bağ kurabilmemiz için önemli. Peki biz kimiz? Bu dönem maç arası gibi. Değerlendirme yapmaya davet ediliyoruz. Kendimizi görmeye, kendimizle bağ kurmaya, bağ kurduğumuz yerden yeniden bir varoluş yaratmaya, hayatımıza bu farkındalıkla bakmaya ve bu farkındalıkla kendimizle hizzalı bir yaşamı yaratmaya va çağırmaya davet ediliyoruz. Önem verdiğimiz şeylerin hakikaten önemli olup olmadığına, gerçekten nelerin gerekli olduğuna, temelimizde nelerin olduğuna bakmaya çağrılıyoruz. İlk ve en öncelikli bağ kendimizle kurduğumuz bağdır. Huzur ve şükür bu bağı kurduğumuzda ve buradan varolmayı seçtiğimizde mümkün.

Sevgiden, kalpten, ve kendi içimizde bütünlüğümüzü bulduğumuz yerden birbirmizle ve bütünle birleşelim.

Tüm açıklığıyla, çiğ, işlenmemiş haliyle düşüncelerimi ve hislerimi, bakış açımı paylaştım bu ses kaydında.

Bu dönem biraz karanlıktayız. Gölgelerimizdeyiz. Ve bu çoğumuza zor geliyor. Sancılı geliyor. Dönemin bizden istediği ise durup bakabilmek. Kaçmadan kalabilmek. İleriye gitmeden önce arkamızı tanımak ve kendimize katmak. İçimizdekilerle kalabilmek. Karanlıkta kalabilmek. Sadece karanlıkta görebildiğimiz şeyler var. Onları görebilmek. Gecenin göstermek istedikleri var. Onları da görmek. Sadece gece görülen güzellikler var. Bunu da fark etmek. Karanlıkta parlayan yıldızlarınızı görmeye davet ediyorum sizi. Sevgiyle kalın

Artık doğum zamanı. Kendi üzerimizde çalıştık, okuduk, pratik yaptık, hazırlandık. Artık gözle görülür bir şekilde, bu fiziksel dünyaya kendimizi hazırladığımız yerden bir doğum yapma, ürettiğimizi ortaya çıkarma ve ortaya koyma zamanı. Ve sizden bir ittirme gücü istiyor. Bu ‘yeni’ kendini kendine doğmayacak. Ve bu dönem yorulmuş olabilirsiniz. Sancılar ve hazırlıklar sizi çok yormuş olabilir. Ya da “Ne gerek var, benim yaptıklarıma gerçekten ihtiyaç var mı, yeterli miyim?” diye soruyor olabilirsiniz. Hepimize ihtiyaç var. Ve yalnız değilsiniz. Karşılaştırma ve mükemmeliyetçi bakış açısından sıyrılarak deneyimi yaşamaya getir farkındalığını. Yaratıcılığına izin ver. Bakıp ilham aldığın kişiler de zamanında bu soruları, zorlukları yaşamış olabilir. Ve yüzleşip ortaya çıktılar. Sen de bir başkası için o ilham, o güç olabilirsin. Işığınız bol olsun. Sevgiyle kalın

Geçtiğimiz Aslan’daki dolunay bize yoğun hisler yaşatmış olabilir. Bu dolunay artık sahnedeki yerimizi almamızı istiyor. Kendini bildiğin, anladığın, tanıdığın yerden, özünle bağ kurduğun, sevgiden var olduğun bu yerden artık toplum içinde de yerini al diyor. Saklanmayı bırak artık. Kolektife hizmetin kendini ortaya koyarak olacak. Sen ancak saklanmayı bıraktıkça sana ulaşmak isteyen insanlar sana ulaşabilecek. “En iyisi miyim?” sorusunu bırak. Sen sensin. Tek olman beklenen sen olman. Senden bir tane daha yok, ve senin sen olman, var olduğun yerden kendini ortaya koyman başkalarına ışık olacak. Artık kendini tanıdığın, özünle bağ kurduğun yerden burada olma amacını gerçekleştirme zamanı. Kolektife hizmetine geçme zamanı. Sevgiyle kalın. Işıkla kalın

Kabul etmek, sevgiyle kabul etmek olanı olduğu haliyle, bugünkü haliyle sevmektir. Belki de gördüğün potansiyelin hiç olamayacağını bilerek kabul etmek. Kabul olduğunda geçmişi de taşımayı bırakabiliyoruz. Ne geçmişi tekrar tekrar sarıp keşke senaryolarını oynama ihtiyacımız oluyor. Ne de geleceği belli bir şekilde oldurmak, belli bir sonuç elde etmek için bükmek evirip çevirmek ihtiyacımız oluyor. Ne geçmiş için ne gelecek için ‘keşke’lerimiz kalıyor.

Kabul, bizim anda kalarak anı yaşamamızı, olanı olduğu gibi görebilmemizi ve aslında kendimize daha şefkatli olabilmemizi ve sevgiden hareket edebilmemizi sağlıyor.

Şimdi şu anda olanı sevgiyle kabul etmek, geçmiş ve gelecek ‘keşke’lerinden bizi kurtaracak ve andan var olmamıza yardımcı olacaktır.

En büyük özgürlük kendimiz olmak. Kendimiz olmayı seçelim, yeri geldiğinde en zor seçim bu olsa da. En büyük lüks özümüzden yaşamak. Kendi iç sesimize sadık, ruhumuza, özümüze sadık, yolumuzda olmak en özgürleştirici seçim.