Bu dönem biraz karanlıktayız. Gölgelerimizdeyiz. Ve bu çoğumuza zor geliyor. Sancılı geliyor. Dönemin bizden istediği ise durup bakabilmek. Kaçmadan kalabilmek. İleriye gitmeden önce arkamızı tanımak ve kendimize katmak. İçimizdekilerle kalabilmek. Karanlıkta kalabilmek. Sadece karanlıkta görebildiğimiz şeyler var. Onları görebilmek. Gecenin göstermek istedikleri var. Onları da görmek. Sadece gece görülen güzellikler var. Bunu da fark etmek. Karanlıkta parlayan yıldızlarınızı görmeye davet ediyorum sizi. Sevgiyle kalın

Artık doğum zamanı. Kendi üzerimizde çalıştık, okuduk, pratik yaptık, hazırlandık. Artık gözle görülür bir şekilde, bu fiziksel dünyaya kendimizi hazırladığımız yerden bir doğum yapma, ürettiğimizi ortaya çıkarma ve ortaya koyma zamanı. Ve sizden bir ittirme gücü istiyor. Bu ‘yeni’ kendini kendine doğmayacak. Ve bu dönem yorulmuş olabilirsiniz. Sancılar ve hazırlıklar sizi çok yormuş olabilir. Ya da “Ne gerek var, benim yaptıklarıma gerçekten ihtiyaç var mı, yeterli miyim?” diye soruyor olabilirsiniz. Hepimize ihtiyaç var. Ve yalnız değilsiniz. Karşılaştırma ve mükemmeliyetçi bakış açısından sıyrılarak deneyimi yaşamaya getir farkındalığını. Yaratıcılığına izin ver. Bakıp ilham aldığın kişiler de zamanında bu soruları, zorlukları yaşamış olabilir. Ve yüzleşip ortaya çıktılar. Sen de bir başkası için o ilham, o güç olabilirsin. Işığınız bol olsun. Sevgiyle kalın

Geçtiğimiz Aslan’daki dolunay bize yoğun hisler yaşatmış olabilir. Bu dolunay artık sahnedeki yerimizi almamızı istiyor. Kendini bildiğin, anladığın, tanıdığın yerden, özünle bağ kurduğun, sevgiden var olduğun bu yerden artık toplum içinde de yerini al diyor. Saklanmayı bırak artık. Kolektife hizmetin kendini ortaya koyarak olacak. Sen ancak saklanmayı bıraktıkça sana ulaşmak isteyen insanlar sana ulaşabilecek. “En iyisi miyim?” sorusunu bırak. Sen sensin. Tek olman beklenen sen olman. Senden bir tane daha yok, ve senin sen olman, var olduğun yerden kendini ortaya koyman başkalarına ışık olacak. Artık kendini tanıdığın, özünle bağ kurduğun yerden burada olma amacını gerçekleştirme zamanı. Kolektife hizmetine geçme zamanı. Sevgiyle kalın. Işıkla kalın

Kabul etmek, sevgiyle kabul etmek olanı olduğu haliyle, bugünkü haliyle sevmektir. Belki de gördüğün potansiyelin hiç olamayacağını bilerek kabul etmek. Kabul olduğunda geçmişi de taşımayı bırakabiliyoruz. Ne geçmişi tekrar tekrar sarıp keşke senaryolarını oynama ihtiyacımız oluyor. Ne de geleceği belli bir şekilde oldurmak, belli bir sonuç elde etmek için bükmek evirip çevirmek ihtiyacımız oluyor. Ne geçmiş için ne gelecek için ‘keşke’lerimiz kalıyor.

Kabul, bizim anda kalarak anı yaşamamızı, olanı olduğu gibi görebilmemizi ve aslında kendimize daha şefkatli olabilmemizi ve sevgiden hareket edebilmemizi sağlıyor.

Şimdi şu anda olanı sevgiyle kabul etmek, geçmiş ve gelecek ‘keşke’lerinden bizi kurtaracak ve andan var olmamıza yardımcı olacaktır.

En büyük özgürlük kendimiz olmak. Kendimiz olmayı seçelim, yeri geldiğinde en zor seçim bu olsa da. En büyük lüks özümüzden yaşamak. Kendi iç sesimize sadık, ruhumuza, özümüze sadık, yolumuzda olmak en özgürleştirici seçim.

Acılarınızı rütbe gibi kalbinizin üzerinde taşımayı, yaşanmışlıkları omuzlarınızda yük gibi taşımayı bırakın. Siz kendi hikayelerinizin ana fikrini aldıktan sonra posasını taşımaya devam ederek bu gününüzü, geleceğinizi ağırlaştırmayın. Yaşadıklarınızdan dönüştüğünüz yerden var oluyorsunuz zaten. Hikayelerin ana fikirleri sizlerle yaşıyor zaten. Hikayeleri taşımayı bırakın ki bugünkü var oluşunuza alan açılsın. Acının sizi dönüştürdüğü yerden var oluyorsunuz zaten. Acıyı taşımayı bırak ki neşeye alan açılsın. Hepimiz kendimize çocukluğumuzdan beri bir şahit arıyoruz. Yaptıklarımız, yaşadıklarımız görülsün istiyoruz. Sevinçlerimize, üzüntülerimize, yaşanmışlıklarımıza şahit arıyoruz. Bu görülme ve tanıklık ihtiyacı yüzünden geçmişimizi kendimizle taşımaya devam ediyoruz. Ne kadar “yeni bir yerden var olmak istiyorum” desek de eskinin biri tarafından tanınması ihtiyacı, eskiyi ve eski ‘biz’i her daim taşımaya ve kendimizi oradan tanımlamaya devam etmemize neden oluyor. Çünkü kendimizi oradan tanımlamazsak bize bakanlar geçmiş yaşadıklarımızı, savaşlarımızı yaralarımızı nasıl görecekler? Ama o zaman kendimizi o geçmişteki bizden yaşamaya ve tanımlamaya devam etmek demektir bu. Bir tanık arayışı bizi geçmişteki biz olarak kalmaya zorluyor bu durumda. Bu durumda kendimizi geçmiş hikayelerimizden ve yaşanmışlıklarımızdan tanımlıyoruz ve onları her daim taşıyoruz çünkü yaşamımıza bir şahit arıyoruz. Halbuki evren şahidin. Tüm yaşanmışlıklarınıza evren şahidiniz olsun. Başka şahide ihtiyacınız yok. Bırak dönüştüğün yerden var ol. Değişime hazırsan eskinin görülmesini bekleme artık. Dönüştüğün yerden yeni seni koy ortaya. Özgürleştir kendini geçmişinden, geçmiş tanımlarından, hikayelerinden. Varoluşun dayanılmaz hafifliği seni bekliyor. Sevgiyle kalın

Değişim her zaman zor. Eskiyi bırakmak. Olanı, olmuş olanı, var olanı bırakmak, değiştirmek her zaman zor. Ve buna niyet etsek bile, o olandan uzaklaştığımız ama daha yeniyi de yaratmamış olduğumuz alanda kendimizi boşlukta hissedebiliriz. Orası korkutucu, rahatsız edici gelebilir. Çünkü kim olduğumuzu bilmediğimiz bir yer. Eski biz değiliz ama daha yeni de oluşmadı. Aslında o boşluk en büyük potansiyeli taşıyor. Olmak istediğin seni, yaratmak istediğin hayatı yaşayabilecek seni oluşturmak için en büyük potansiyel orası. Olduğunu sandığın seni bıraktığın yer, yeniye yer açtığın, fırsat verdiğin yer. O boşluk korkutucu olduğu için, var olana tutunmak çoğu insanın seçimi oluyor. Bu illa dışımızdaki bir şeylerin değişimi olmak zorunda da değil. Kendi içimizde yeni bir yerden var olmaya karar vermek de aynı şey. Kendimiz için daha farklı hayallerimiz varsa, onu yaratacak ve yaşayacak bizi var etmek için eski bizi bırakmak gerekiyor. O niyet olduğunda var oluşumuz adeta lego parçaları gibi parçalara ayrılıyor ve tekrardan bugün anlamlı olacak şekilde bir araya geliyor. İnsana bir mecazi ölüm gibi gelebiliyor. Bir nevi de öyle. Döngü ise yeni bir yerden doğarak devam ediyor ama. Biz yeni bir yerden doğuyoruz. İçsel olarak veya hayatınızda bunu yaşıyor olabilirsiniz. Ruhunuza kulak verin. O bu niyeti ve adımınızı bekliyordu. Her şey hayrınız için. İç sesinizi duyacak içgörüyü, duyduğunuzu anlayacak bilgeliği, anladığınızı kabul edecek gücü, kabul ettiğiniz yerden adım aracak cesareti dilerim. Sevgiyle kalın.

Bu dönem yaşadığımız yoğun duygular bizi yüreğimize taşıyor. Duyduğumuz haberler, kayıplar, olaylar, korkular, acılar bizi kalbimizle bağ kurmaya götürüyor. Acının ittirme gücü var. Sevgiden yol almayı öğrenene kadar insan, on adım attıran acı oluyor. Acı bu dönemde bizim hayatımızda ele alınması gereken konulara, durumlara, ilişkilere ışık tutuyor olabilir. Kalbimizin uzun süredir çağırdığı yöne doğru gidebilmemiz için ittirme gücünü veriyor olabilir. Acı çekmek gerekli olmayana kadar gereklidir: harekete geçmek ve özümüzle hizzalı yerden var olmak için. Bu dönem yaşadığınız acı duyguları varsa bunlara izin verin, içinde kalın ama içinde kaybolmayın. Acıyla kendinizi tanımlamasan acının nereye dokunduğuna bakın. Size aslında sevgiye doğru bir çağrı olacaktır bu. Özünüze, kendinize, sonsuz, limitsiz varoluşunuza. Sevgiden var olmaya bir çağrı. Sevgiyle kalın. Işıkla kalın.

Artık gerçekler ortada. Işıklar açıldı. O kadar parlak ki ışıklar, bazılarımızın gözlerini rahatsız edebilir. Bu aydınlıkla ortaya çıkan gerçekler de şimdiye kadar karanlıkta kalmış olmayı seçenler için rahatsızlık verici olabilir. Hatta şok etkisi yaratabilir. Aslında olanı olduğu gibi görmek bizi özgürleştirecek bu ilk şok etkisinden sonra. Sadece dışarısını değil kendi içimizi de tüm çıplaklığıyla göreceğiz bu dönem. En derin inançlarımız, işleyişlerimiz, varoluşumu oturttuğumuz değerlerimizi de olduğu gibi göreceğiz. Kendimizi olduğumuz yerden ifade etmek ve dile getirmek isteyebiliriz. Kendi gerçekliğimizi konuşmak ve paylaşmak isteyebiliriz. Bu bizi bizimle benzer düşünen insanlarla karşılaştırabilir ve hatta işbirliğine götürebilir. Dünyada gördüklerimiz ve şahit olduklarımız bize acı verirken aslında ne kadar değer verdiğimizi de hatırlatacaktır. Bizi kalbimize taşıyacak sevgiyi yaşatacaktır. Gördüklerimiz bizi belki üzüp rahatsız edecek ancak bizim gibi hissedenleri buluşturacaktır. Ve birlikte sevgiden hareket etmeğe adım atabiliriz. Ayrıca kendi iç sesimizle bağ kurduğumuz yerden yapma ve yaratma zamanı geldi. Kendi zihnimizle kendi eleştirilerimizle kendimize engel olmayı bırakalım. Mükemmel olmayı beklemeden içimizle hizzalı yerden, çekim duyduğumuz yerden yaratalım. Bugüne kadar edindiğimiz bilgiler, beceriler ve birikimlerle en iyi niyetle, ve yapabildiğimizin en iyisi ile yaratıma geçelim. Sizin yaptıklarınızın kaç kişiye katkısı olacağını, yardımı olacağını bilemezsiniz. Yapmaya hizzalı hissediyorsanız sevgiyle adımlarınızı yere basa basa atarak yolunuzu yapın ve yaratın. Sevgiyle kalın, ışıkla kalın

Bu dönem enerjileriyle ilgili konuştum. Çiçek gibi açma ve uçma zamanı. Kendimiz olma, kendimizi gerçekleştirme zamanı. Ve eğer bu bugüne kadar bulunduğunuz yerde değildiyze rahat ettiğiniz bu alanın dışına çıkma zamanı. Şifa bu rahat ettiğiniz alanın dışında çünkü içinde olsaydı çoktan şifalanmış olurduk. Şifa, kendimizi var etme, aradığımız özlem duyduğumuz her şey bu rahat alanımızın dışında. Bu sene bizi artık orayı keşfetmeye ve şifalanarak özümüzün tüm potansiyelini ortaya koymaya çağırıyor. Bunu yaparken kendimizle yeniden tanışacağız. Kendimize ve bütüne sevgiyi çalıştırmaya devam ederek burasa kalmak önemli. Rahatsızlığın olduğu yerde şifalanma olanağı var. Bunu görmeye ve her rahatsızlık olan yerin şifalanacak çatlağın yerini gösterdiğiniz anlarsak kabul ve sevgide kalabilir ve sevgiden hareket edebiliriz. Bununla ilgili çalışmaları da bu dönem hepimize ilişkilerimiz aracılığıyla sunuyor. Hepimiz bir ve tekiz. Bütünü anlayarak ve bütünün parçası olarak kendimizi şifalandırarak bütünü şifalandırmaya gidebiliriz.