Bu dönem enerjileri bizi çok şüphede bırakmış olabilir. Çok şeyi, yolumuzu, yerimizi, ve hatta yolumuza ve evrene inancımızı sorgulatmış olabilir. Biz bir yola başkoymuşken, elimizden geleni, en iyi niyetle yaparken ve evrenin bizi desteklediğine inanarak ve hissederek tevekkül ile buraya kadar gelmişken, yarı yolda bırakılmış, açıkta ıslak soğuk yalnız bırakılmış, terkedilmiş hissetmiş olabiliriz. Ve bu bizim her şeyi sorgulamamıza neden olmuş olabilir. En derin inançlarımızı. Bir şeyler bizim beklediğimiz, sandığımız umduğumuz yoldan ve şekilden olmuyor olabilir. Bu dönem biz işlerimiz yolunda gitsin diye plan yaparken, evrenin bizim için istediği ise inancımızın büyümesi. İnancımızdan sınanıyoruz. Yolumuza inancımızdan, kendimize inancımızdan, evrene inancımızdan. Halbuki evren bizi bırakmış değil. Uzaktan bir ebeveyn gibi bizi izliyor ve diyor ki “şimdi kendine olan inancını büyütme zamanı ve yolunda gitmiyor sandıklarının da aslında yolunun bir parçası olduğuna olan inancını geliştirme zamanı.” Gelişim, büyüme ve ilerleme linear bir yol değil. Ve gitmek istediğimiz yere her zaman bizim sandığımız yoldan gidilmiyor. Biz hala bizim için nasip olana gidiyoruz, ancak yol sandığımız şekilde gelişmiyor, sandığımız yerden geçmiyor olabilir. Öyle bir sınanma ki kendimizden en temel özümüzden şüphe duymuş olabiliriz. Açıkçası ben duydum. Ve şimdi görüyorum ki evren kalbimizde kalıp, kendimizle hizzalı kalmaya devam etmeye davet ediyor.. Şükürde ve inançta kalmaya çağırıyor evren bizi. Hepimize bol güç ve sabır dilerim. Sevgiyle kalın

Bu dönem, geçen dolunaydan beri çok yoğun enerjiler yaşattı, yaşatıyor. Adeta ölmeden ölmek gibi. Son iki senedir zaten defalarca benzer şeyler yaşarken 2019 bitmeden bize tekrardan olanı çıplaklığıyla göstererek soğuk suyla yüzümüze çarpıyor. Gerçekte olanı öyle gösteriyor ki, gerçeklik üstüne kurulmamış hayallerden yola çıkarak oldurmaya çalıştığımız her şeyi bize gösteriyor. Mutluluğumuzu belli sonuçlara bağlayarak oldurtmaya çalıştığımız şeylere bizi uyandırıyor. Her uyanışta da biraz daha belki canımız acıyor ama aynı zamanda da özgürleşiyoruz. Bu süreçte giden, bizim içimizden giden bir parça oluyor. Adeta kendi ölümümüzü yaşıyoruz ve kendi ölümümüzün yasını tutar bir haldeyiz. Bilin ki, evren bizi yeri geldiğinde kendimizden özgürleştiriyor. Kendimize koyduğumuz kısıtlamalardan ve beklentilerden özgürleştiriyor. Özgürleşmek içimizi boş hissettirebiliyor. Ama boşalan yer yeniye yer açmak için oluyor. Evrenin sunduğu hediyeleri ve bolluğu görebilmemiz için gözümüzü açıyor. Bize bizim için hayırlı olanı verebilmek için elimizde olanı alıyor. Zorlayıcı bir dönem ama ders ağır diye kızmak yerine öğretilerini görüp, hayrına inanıp şükretmeyi deneyelim. İnancın olduğu yerde ancak olana izin veriyoruz. Aksi takdirde kendi isteğimizin olması için suyun aktığı yatağı bile değiştirmeye çalışıyoruz. Zorlamamız, o sonuca, ve o sonucun bize getireceğini inandıklarımıza bağımlılığımızdan. Halbuki evrenin bizim için planı bizim sandığımızdan daha farklı. Olanı bizim istediğimiz şekliyle oldurmak içine manipule etmek yerine sevgiden, en iyi niyetle, bildiklerimizle, elimizden geleni yaparak, yaptıktan sonra olacak olana izin vermek evrenin işleyişine inanmak, bizi kendimiz için hayırlı olanı yaşamaya götürecektir. Bu dönem yaşadıklarımız bize nerede gerçeklikten uzak hayaller kurduğumuzu, nerede bağımlılık çalıştırdığımızı, nereden özgürleşmemiz gerektiğini göstermek için. Ve herkesin sınavını verdiği yer farklı olsa da herkesin deneyimi aynı değerdedir. Birbirimizin geçtiği dönemlere ve sınavlara anlayışlı olalım. Kimsenin bizim istediğimiz gibi olmasını beklemeyelim. Mutluluğumuz bir başkasında veya belli bir sonuçta değil bizim kendimizde mevcut. Şükürde kalın. Sevgiyle kalın

Öz bakım sağlığımızın başında geliyor. Öz bakım en zor pratiklerden biri. Bize ne ailemizde öğretiliyor, ne okulda, ne çevremizde ne başka bi yerde. Öz bakımı bize gösteren rol modellerimiz de olmuyor. Hatta öz bakım yeri geldiğinde etrafımız tarafından da bencillik, veya ben odaklılık diye adlandırılıyor. Öğretilmediği gibi kötülendiği bile oluyor. Ya da öz bakım diye, kendimize ödül diyer verdiğimiz şeyler bilinçsizliğimizden ötürü kendimize zarar verici alışkanlıklar olabiliyor. Öz bakımın önemi genelde sağlığımızı kaybettiğimizde en çok öne çıkıyır. O zaman da dışarda arıyoruz şifayı. Doktorda, şifacı, başka bir uzmanda. Halbuki şifa aslında bizim günlük hayatımızda. Yemek bir şifa. Bitki çayları, baharatlar şifa. Müzik bir şifa. Vücut yağları şifa. Uyku şifa. Sohbet şifa. Meditasyon, yoga şifa. Yürüyüş şifa. Aslında her şey şifa olabilir. Günümüzde bunların hepsi keyif ve eğlence diye tüketilen şeyler. Aslında eski medeniyetlerde hep şifa olarak yapılan ritüeller. Şifayı biz kendimize verebiliriz. Şifa her nefeste var. Her yaptığımız, her kelimemiz, her düşüncemiz şifalı olabilir. Bilincimizi yükselterek, farkındalığımızı yükselterek, kendi sorumluluğumuzu alarak, bedenimizi, bünyemizi, kendimizi tanıyarak, etrafla etkileşimimizin bizim üzerimizdeki etkisini anlayarak biz kendimizi sağlığa, sağlıklı olmaya götürebiliriz. Ve sağlığı, beden, zihin ve duygu durumunun bütününde yaratabiliriz. Ama bilinç az olduğunda her yapılan hastalığa da götürebilir ve neden hasta olduğumuzu anlamayabiliriz. Bilincimizi arttıralım mi her seçimimiz hayrımıza olsun. Ancak sağlıklı olduğumuz yerde gerçek keyif, eğlence ve neşe olabilir. Sevgiyle ve sağlıcakla kalın. Neşe ve keyif oradan gelsin

Aidiyet benzerlikte olur zannederdim. Aidiyet için kendimizden vazgeçiyoruz. Benzemeye çalışıyoruz, sevgi, güven ve kabul görebilmek için. Ait olma duygusunu yaşayabilmek, kollanmak, biz diyebilmek için. “Biz” diyebilmek için “ben”den özgünlüğümüzden vazeçiyoruz çoğu zaman. Ve ancak çok yorulduğumuzda, uğraşmak ve çabalamak bizi sadece kendimizde uzaklaştırıp mutsuzlaştırdığında belki de kendimizi seçecek adımı atabiliyoruz. Çok yüksek bir fatura ödüyoruz kendimizden vazgeçerek. Ama her kalp kırıklığı ile biraz daha gözümüz açılıyor. Hazırsak kendimizi, özgürlüğümüzü seçmeye başlayabiliyoruz. Özgün olmayı seçebiliyoruz.

Aidiyet benzerlikte değil, kişinin sunduğunda oluyor, var oluşunun anlamında oluyor. Hem kişinin kendisi için hem de etrafı için. Bazılarımız benzemek için değil farklı olmak ve değişimi getirmek için buradayız. Ve biz kendimiz oldukça bütünü oluşturuyoruz. İyi ki hepimiz başkayız. İyi ki hepimzi hayatın farklı bir ucundan tutuyoruz. Çünkü ancak öyle bütünü oluşturabiliriz. Bir yapboz düşünün. Bütün parçaları ve üzerinde olan resim farklı. Hepsi farklı ve farklı olarak birbiriyle bütünü oluşturuyorlar. Bir yapboz parçasının başka bir parçaya benzemeye çalıştığını düşünün hem şeklen hem de üzerindeki resimle, o zaman bütüne ulaşamayız bütün resmi yaratamayız. Her parçanın kendisi olması lazım farklılığıyla onu o yapanla. Ancak biz biz olduğumuzda bütünü oluşturuyoruz birlikte bütüne gidiyoruz

Varoluşumuzun anlamı sizde, siz olmakta. Sen olabilecek kadar özgür olmak. Ve bu yapbozdaki özgünlüğünle var olmak. Olduğun sen bütüne hizmet ediyor ve sen sen oldukça bu yapboz, bu resim, biz tamamlanıyoruz. Hadi sen de sen ol, şu resmi tamamlayalım.

iç sesimiz küçük küçük mesajlarla konuşur bizlerle. Anlayabileceğimiz, kavrayabileceğimiz kadar. Onu anlayıp entegre etmeden bir sonraki mesaj gelmez. İç sesinizi duymayı beklerken hayat planınızın önünüzde belirmesini beklemeyin. Her günkü deneyimleriniz ruhunuzun sizinle konuşma çabası zaten. Duymak için bakmamız gereken yerleri bilmek, duyduktan sonra kaçmadan, sevgiyle kendimizle kalabilmek önemli. Duymak da ancak sessizlikte olur. Kendinize kendinizle kalma alanı sağlayın. Kendinizle kalın. Sevgiyle kalın

Kendi sorularınızın cevapları yine sizde. Bütün sorular cevaplarıyla gelir. Bütün zorluklar çözümleriyle. Sizin için uygun olanı da olmayanı da aslında içinizde biliyorsunuz. Cevapları dışarıda aramaktan, başkasına bakıp, onun kendi için bulduğu cevabı size de uyarmış gibi uygulamaya çalışmaktan, başkasına uyan hayat tarzı ve doğrular sizin için de hayırlısı sanarak yaşamaya çalışmaktan kayboluyoruz. Bir başkasının seçimlerini kendimize uygulamaya çalışarak, bir başkasına benzemeye çalışarak, bir başkasının bize vermesini bekleyerek kayboluyoruz. Bizim sorularımızın tüm cevapları yine biz de. Daha kelimeşmemiş ya da bir imgeleşmemiş olabilirler. Ama o içsel bilgi hepimizde var. Başka biri sizin kendi içinizdeki cevapları görmenizi sağlayacak ışığı tutabilir ama kimse sizin için sizin sorularınızı cevaplayamaz. Göremiyorum dediğimizde aslında kendimize körüz. Görmekten çekiniyoruz ya da bakmayı çoktan unutmuşuz. Duyamıyorum dediğimizde dışardan geeln seslere o kadar yönelmiş oluyoru ki o gürültüden iç sesimizin o sessizlikte bize söylediklerini duyamayacak kadar uzaklaşıyoruz. Halbuki sen, o özün, görülmeyi de duyulmayı bekliyor. Ona bakmanı istiyor, onu dinlemeye çağırıyor. Huzur orada çünkü. Kendi özümüzden var olduğumuz yerde huzur. Her adımımızı bilemiyor, adımlarımızın bizi nereye götürdüğünü kestiremiyor olabiliriz ama her gün her adımda kendi içimizle hizzalı olmaktan iç huzuru hissediyorsak şükür. İçinizdeki beraklıkla kalabilmeniz ve iç huzurunuzla varolabilmeniz dileğiyle. Birbirimize ışık olmaya devam edelim, ve biz de kendimize kendimiz olma izni verelim. Sevgiyle kalın

Evren bizimle işbirliği içinde. O da bize istediğimizi vermek istiyor. Ama bazen istediğimiz şeyi umduğumuz şekilde yaşamaya biz hazır olmayabiliyoruz. Hazır olmamız için bizim daha öğrenmemiz, kendimize katmamız gereken şeyler olabiliyor. Bu bizi yolumuzdan alıkoymak için değil, istediklerimizi ve niyetlerimizi hem kendimiz hem de kolektif için en hayırlı ve verimli şekilde yaşamamız için. İstediklerimize giden yolda gerekli değişimleri zaten yaptıysak bu dönem daha yeşererek ve çalışmanın meyvelerini alarak geçecektir. O gerekli değişimleri yapmadıysak, almamız gereken mesajları almamış, bırakmamız gerekenleri bırakmamış, yeniyi daha kendimize katmadıysak da bu dönem bize onu yapmaya götürecek: hedefini değil, onu en verimli şekilde yaşaman için gerekli olan değişimleri yaşatarak, mesajları almanı sağlayarak, düğümlerini şifalandırmaya olanak vererek, seni senin için en iyi ve hayırlı olana hazırlayacak. Bu dönem, olan ve olmayan her şeyin sizin için olduğunu ve evrenin sizinle işbirliği içinde olduğunu, sizin göremediğiniz yerde evrenin hem sizin için hem de kolektif için en hayırlısına hazırlık yaptığını ve sizi de bu hazırlık döneminde üzerinize düşeni yapmaya çağırdığını bilin. Bazen asıl kıymetli olan varmak değil yolda kendimize kattıklarımızdır. Sevgiyle kalın

Kendimi sevme yolculuğumdan kısaca bahsettim bugün. Kırıldığım ilişkilerde ne kadar çok ve uzun kalmış olduğumu, kendimi sevememiş olduğum için birinin beni sevmesine muhtaç hissedip kırıldığım yerlerde kalmış olduğumu fark ettim. Nasıl insanın kendini sevememesi sevildiğini zannettiği yete muhtaç edermiş onu fark ettim eski ilişkilerime baktığımda. Ve bugün nasıl o günkü beni affederek onu geride bıraktığımdan bahsettim. Kendimi sevmek uzun ve yorucu bir yol olmuş olsa da kendim için büyük bir adım olan buraya gelebilmiş olduğumdan ve kameranın önüne geçebilmiş olduğumdan bahsettim. Ve eğer siz de benim bir gün olduğum gibi sevilmediğinizi hissediyorsanız size şunu söylemek istiyorum ki seviliyorsunuz. Lütfen bilin seviliyorsunuz. Sizi seviyorum

Yeni enerjiler entegre oluyor ve beden bunu en optimal şekilde yapabilmek için sizden dinlenmenizi ve normalden fazla uyumanızı istemiş olabilir. Normalden daha yorgun ve isteksiz hissetmiş olabilirsiniz. Bedeninize ihtiyacı olanı verin. Yeni bir döngü başlıyor.

Merkür gerilemesi hepimizi vurmuş olabilir. Yaralarımız açılmış. Ben lise yıllarındaki yaralarımı bile yaşadım. Hatırlatıldı. Ama eskiden bunu yaşarken ağır gelirdi. Dalganın içine girmişim gibi. Şimdi ise daha dışardan gözlemleyebildim. Dalgayı ve etkisini. İçinde kaybolmadan, içinde benim de içim dalgalanmadan. Aldım kabul ettim adeta. Ve o olduğum yerden hem yaraları gördüm, hem de yaşadıklarımı içinden değil dışardan bakınca nasıl görebileceğimi görerek sarabildim. Öyle bir temmuz geçti. Ama geçti. Ve ağustos ayı enerjisi adeta bende hoplama zıplama koşma enerjisi yaratıyor

Gelecekte bekleyen bana koşasım var adeta. Geleceğe koşasım var. O kadar heyecanlı yerinde duramaz bir enerji. Biz olmamızı isteyen ve hadi hadi diyen keyifli bir enerji.

Kendi içimde böyle olurken herkesin bu geçiş dönemini böyle yaşamadığının farkındayım. Dünyada ve etrafımızda duyduğumuz gördüğümüz bir çok acı haber var. Ama canımız acıyorsa bilelim ki o sevdiğimizden. Bağ kurduğumuzdan. Öyle bir bağ ki başkasına olanı kendi içimizde hissedebildiğimizden. Ve işte bu acıyı yine şifalanadıracak, giderecek, daha fazla böyle acıların yaşanmasının önüne geçecek olan yine sevmek. Ve o sevgiden hareket etmeyi seçmek. Her söylemde, her niyette, her düşüncede, her davranışta.

Sevgiden geçiyor yolumuz. Sevgi ile bağ kurmaktan. Her zaman. Daima.