Bu dönem güneş tutulması yengeç, önümüzdeki ay tutulması oğlakta. Yengeç iç dünyamızı, oğlak dış dünyamızı simgeler. Bu ne demek, dış dünyamız bize iç dünyamızı birebir ve eş zamanlı gösterecek, yansıtacak. Bu dönem hayatınızda ne deneyimler yaşıyorsanız lütfen aynaya baktığınızı hatırlayın, ve yaşadığınız dış dünya deneyiminin iç dünyanızdaki neye aynalık ettiğini, hangi aktif çalışan frekansa eş bir frekansla size geldiğini gözlemleyin. Kendinizi suçlamadan yargılamadan kalın. Gördükleriniz sizi yıldırmak ya da üzmek için değil. Daha güzel günler, daha bolluk bereket, daha büyük mutluluklar hak ettiğiniz için bu yansımalarla size kendiniz gösteriliyorsunuz. Ki dönüşebilelim. Umuyorum ki yolunuz açık olsun. Biliyorum ki yolunuz ışık yolu. Sevgiyle ve ışıkla kalın

Bir video seyrettim internette. 4,5 yaşında kanser olan bir çocuğun nasıl okuldaki çocuklardan da kötü muamele görerek iyice yalnızlığa itildikten sonra, kemanla kendini bulma yolculuğunu izledim. Kendimi hatırladım. Kendi yolculuğumu. Bugünkü ses kaydı diğerlerinden biraz daha farklı. Bugün kendimden bahsediyorum. Nasıl çocukluktan beri kendimi küçülttüğümü, küçüldükçe karanlıkta ve yalnız hissettiğimi, ve hep kendimi anlamaya çalıştığımı ama asıl yoga pratiğim ile kendimle buluştuğumu ve içimdeki ışığı görüp büyütebildiğimden ve o zaman başlayan ve halen devam eden yolculuğumdan bahsediyorum. Bu yolda hem kendi ışığımızı parlatmaya hem de birbirimize ışık olmaya geldik. Ben de bu deneyimlerimle, derslerimle sizlere ışık tutmaya niyet ettim ve bu niyetimi sizlerle paylaşabileceğim bir inziva düzenledim. 18-22 Eylül arası Kabakkoyu’nda yoga, farkındalık ve kristal çanaklarla. İlgilenirseniz @sedayoga’ya mesaj atabilirsiniz. Sevgi ve ışıkla kalın.

Özümüzden var olup kendimize sahip olacağımız günlere bizi götüren bu güneş tutulması çok dönüştürücü. Bu dönüşümü tüm sancılarıyla kucaklayın. Bilinçaltı kalıplarımızın su yüzüne çıktığı ve kendini apaçaık ortaya çıkarttığı bu dönemde kendinizi daha iyi tanıyın. İçinizdeki çocuğu tanıyın ve ona annelik yapın. Varoluş nedeninizi anladığınız, kendiniz olmayan herşeyi bıraktığınız, özünüzle yüzleştiğiniz ve artık o özünüzden var olduğunuz, özerkliğinizi ilan ettiğiniz, kanatlarınızı kuvvetlendirip onlara güvendiğiniz, hayal ettiğiniz hayatı yaratıp yaşadığınız, huzurlu mutlu coşku ve neşe dolu günler bizi bekliyor. Bu güneş tutulması ile güneş yok artık sanmayın. Bu zorlu günler de fark ettirdiklerini yaşttıktan sonra geçecekler ve bu döngü de geçecek. Gideni bırakabilecek kadae güçlü, hak ettiğini bekleyecek kadar sabırlı ol. Özünden var olup yürümeyi seç, özgürlüğün, ışığın, parlaklığın orada yatıyor.

Hayatta desteklerimiz olması çok güzel bir şey ve hepimizin yeri geldiğinde desteğe ihtiyacı olur, olacaktır da. Ama hayattaki gerçek desteğimizin ve dayanıklılığımızın bizim içimizde mevcut olduğunu, bizim içimizdeki güçte mevcut olduğunu hatırlamalıyız. Hayatta her şey elimizden alınabilir. Kendi başımıza kalabiliriz. Öyle olsa bile ilerleme, devam etme, yaşamla bağ kurabilme becerisi, gücü kendi içimizde. Bunu hissetmiyorsak içimizdeki güç ve benliğimizle daha fazla bağ kurmak bunu daha fazla hissetmemize yardımcı olacaktır. Ayrıca sevgi bizi doldurur. Biz sevgiyi yaşadıkça hissettikçe, sevdiğimizden önce, bizi sevgiyi hisseden bizi doldurur sevgiyle ve neşeyle. Hissettiğimiz sevgi bizi öylr doldurur ki taşırır ve taşan sevdiklerimize ulaşır sevginin türlü formları ve şekilleriyle. Sevgi, sevilenden önce, seveni sevgiyle buluşturur, doldurur, taşırır. Sevgiyle dolan taşar, ve taşan sevgi sevilenlere yayılır. Ve biz her sevgimizi hissettiğimizde, gösterdiğimizde tekrardan sevgiyle dolarız ve bu sürekli kendini taşıran bir durum haline gelir, sevgiden var oluruz. Bugün bunu yaşamıyor olabilirsiniz. Ama hepimiz sevgi yolundayız. Yolun farklı noktalarında olabiliriz. Önemli olan yolun ortasını sonu sanıp oturup kalmayalım. Sevgi yolunda olduğumuzu hayırlayıp, sevgi olmaya doğru yol alalım. Sevgiyle kalın

Hayatımızı hareket geçirmek, yön vermek, değiştirmek, yeri geldiğinde bir şeye dur deyip yeniden başlamak bizim elimizde. Ama çoğu zaman korktuğumuz şeyler olabilir. Korkunun olduğu yerde korktuğumuz şey her neyse kendi gücümüzü ona vermiş oluyoruz. Korkunun olduğu yerde aslında bir şeyin bizden güçlü olduğu inancı oluyor. Korktuğumuz her neyse onun bizim üzerimizde bir gücü oluyor, ve o bizi yönlendirmeye başlıyor. Korktuğumuz şey kontrole geçiyor ve biz kontrolde olduğumuzu unutuyoruz. Korktuğumuz şey her neyse gücü ona yüklüyoruz. Kendimizi, korktuğumuz şeyin huzurunda güçsüz ve edilgen hissediyoruz. Halbuki güç hep bizde. O korktuğumuz şeye gücü veren de biziz. Bizim gücümüz o. Bu geçtiğimiz haftalar bizi hep korktuklarımızla, varsayımlarımızla, yanılgalarımızla yüzleştirmiş olabilir. Bunun en büyük nedenlerinden biri nelere kendi gücümüzü vermiş olduğumuzu fark edip tekrardan gücü kendi elimize alabilmemiz için. Hayatımızı harekete geçirme, yön verme değiştirme gücü bizde. Ve bu güçle ve kendimize inançla yaratamayacağımız hiçbir hayal yok. Çoğumuzun öyle korkuları var ki burun buruna gelmeden olduğunu bile bilmediğimiz, ki bu çok normal. Bazı korkular zaten aktarılıyor nesillerden nesillere. Bazı korkular öğreniliyor. Her korkuyla bir anda yüzleşemeyiz ama gücü bizim verdiğimizi bilmek bile bayağı bir farkındalık yaratıyor. Ve bu dönem en azından bizi hayallerimize gitmekten alıkoyan kısıtlayıcı ve şüpheye düşüren düşünce kalıplarının ne olduklarını anlarsak onlardan özgürleşebiliriz. Bu Yay burcundaki Dolunay yaratım gücünü tekrar kendinde bulup kendin için istediğin, ruhunun hasretle beklediği, var oluş nedenini yaşamaya başlayacağın hayatı kendin için yaratmaya geçebileceğini söylüyor. Büyük hayal et, hiçbir şey imkansız değil, inançla güvenle, her gün o yöne adım atarak hayallerine doğru yürü diyor. Ok yaydan çıksın hayallerinize doğru yol alın. Güç sizde.

Özümüzle bağımız kuvvetleniyor. Ayrılıklar, ölümler, bitişler yaşıyor olabiliriz. Etrafımızdaki ilişkilerimiz bizi daha tetikliyor, rahatsız ediyor olabilir. Hepsi hayatımızın yeni bir bölümüne başlamadan önce bitmesi, tamamlanması, şifalanması gereken korku ve karanlıkları bizim farkındalığımıza yaşamamız için gereken deneyimler. Her deneyimimiz bizi özümüze biraz daha taşıyor. Ve özümüze yaklaştıkça bir olduğumuzu, tek olduğumuzu, bir bütün parçaları olduğumuzu daha fazla hissediyor ve görüyoruz. Gerçek görme kalple olur. Kalpten kalbe görmeğe ve bağ kurmaya başlıyoruz. Bunu yapabilmek için zihinden bedene getirin dikkatinizi. Bedeniniz konuşsun zihniniz dinlesin artık. Bu üçüncü boyuttaki insan formundaki deneyimi yaşarken bile ruhun büyük resmi gördüğü yerden yaşadıklarımızı anlamlandırmaya başlıyoruz. Kendi ışığınızı görün, kendi gerçeğinizi fark edin. Ve bu gerçeği kucaklayın ve özünün gerçekliğinden yaşamayı seçin. Tüm bunları yaparken sakin, sindirerek, anlayış ve kabulle, güven ve sabırla yapmayı seçelim.

Nehir yatağı suyla dolduktan sonra gelen su taşar ve nehir yatağının etrafındaki tüm her şey bu taşan su ile beslenir. Taş, toprak, çiçek, çimen ayırt etmeden taşan su nehir yatağının etrafındaki her şeyi sular besler. Kendini besleyen kişi de aynı öyle olur. İlişkiler alış-veriş denkleminden değil kendini besleyen kişinin taşan sevgisinden, gönlünden, ilgisinden yaşanır, ve bu kişinin etrafındaki herkes o kişinin sevecenliği, sevgisi şefkatini hisseder ve beslenir. Hepimiz önce kendimizi tanır, kabımızı doldurursak taştığımız yerden herkes beslenir. Hem de kendimizi yok etmeden, hırpalamadan, yıpratmadan. Ve kabımız kendimize olan sevgiyle, kabulle, anlayışla ve kendimize olan sevgiden yapmayı seçtiklerimizle dolar. Biz kendimizi besledikçe ve nehrimiz dolan suyla taştıkça etrafımızdaki herkes de varlığımızdan beslenir. Kabını dolduran insanlar olsun hayatınızda. Karşılıklı akışta olduğunuz, o akışta sevgiyi yaşadığınız, sevgiden var olan.

Evren size istediğinizi vermek için hazırda bekleyen biri gibi. Şimdi düşünün: Bir Starbucks, Cafe Nero, petra, kahve dünyası gibi bir dükkana girdiğinizde sipariş verirken sadece dikilip duruyor musunuz? Hayır, değil mi? Yüksek sesle konuşuyorsunuz ve kendinizi karşınızdakine duyurarak sipariş veriyorsunuz. Peki ne istediğinizi söylerken “bir içecek” deyip bırakıyor musunuz? Hayır, değil mi? İstediğinizi alabilmek için en detaylı bir şekilde ne istediğinizi dile getiriyorsunuz. Peki bunu nasıl yapıyorsunuz, ne istediğinizi bilecek kadar kendinizi tanıyarak. Belki zamanla deneye yanıla ama her yanılmayla daha iyi tanıyarak. O emeği ve zamanı ve dikkati verdiniz değil mi? Şimdi evrenden bir şey isteyeceksiniz. Ne yapıyorsunuz? Yüksek sesle konuşuyor musunuz? Detaylı bir şekilde ifade ediyor musunuz ne istediğinizi? İsteğinizi söyledikten sonra teşekkür ediyor musunuz? En önemlisi evrenden bir şey isterken içeceğinizi ısmarlarken gösterdiğiniz detay ve özenli bilgiyi verebilecek kadar kendinizi tanıyor musunuz? Bizim her şeyden önceki ilk işimiz kendimiziz. Ve biz kendimizi tanımadan evren bize istediğimizi veremez çünkü biz daha ne istediğimizi bilmiyorsak talep edemeyiz. Aynı size servis yapan o kişiye detaylı bir şekilde ne istediğinizi söyleyemezseniz istediğinizi alamayacağınız gibi. Ve tabii ki istediğinizin gerçekten sizi mutlu edecek şey olup olmadığını da bilebilmeniz için kendinizi tanımanız lazım. Evrenle yüksek sesle konuşun. Sizi duysun. Siz de kendinizi duyun. Her şeyden önce kendinizi tanıyın

Çoğu zaman duygusal ihtiyaçlarımızı gidermek için ilişkilerimize yöneliyoruz. Beklentilerimizi belirleyen ihtiyaçlarımız oluyor. içsel duygusal eksikliklerimiz, ihtiyaca dönüşüyor ve biz kendimize bu ihtiyaçları giderecek sevgi, beğeni, anlayış, takdir, onayı vermedikçe dışarda bunu arıyoruz. İlişkilerimizde bunu arıyoruz. İlişki içinde olduğumuz kişilerin ihtiyacımızı gidermeye yönelik davranmasını, konuşmasını istiyor ve bekliyoruz. Beklentimiz karşılanmadığında onları suçluyor, kızıyor, bozuluyoruz. Halbuki ihtiyaç bizim ihtiyacımız. Onu gidermek konusunda sorumlu olan tek kişi biziz. Kimsenin bizim duygusal ihtiyaçlarımızı giderme sorumluluğu yok. Yetişkin olmak kendi duygularımızı, ihtiyaçlarımızı tanımlayabilmek, ve bunları giderme ve doyurma sorumluluğunu almaktır. Kendimize ihtiyacımız olanı verdiğimizde ilişkilerimizi yöneten ve yönlendiren de beklentiler olmaz; beraber hayatın daha güzel, keyifli ve renkli olması olur. Kendimize ihtiyacımız olanı verirsek biz kendi içimizde tam, ve doygun hissederiz. Yemek içmek gibi ihtiyaçlarımızın sorumluluğunu aldığımız gibi içsel, duygusal ihtiyaçlarımızın tatmin edilmesinin sorumluluğunu alalım. Kendimize ihtiyacımız olanı biz kendimize verelim.

Kim olduğumuzu hatırlamaya çağrılıyoruz ve olmadığımız herşey bizim farkınsalığımıza çıkartılıyor. Kendimize dair bu farkıdalığa adım adım çağrıldık. Bu daveti kabul etmediysek şimdi zorla da olsa buraya getiriliyoruz. Zorla bazı farkındalıklar bilincimize çağrılabiliyor evren tarafından. Görmediğimiz veya görmeyi reddetmiş olduklarımız şu an kaçamayacağımız şekilde bize gösteriliyor olabilir. Ve bugüne kadar öyle sanmış, varsaymış, zannetmiş olduklarınız bir anda yok oluyor ve siz olanı görüyor olabilirsiniz. Bu aldatılmış, hayal kırıklığına uğramış, kandırılmış hissettirebilir size. Aslında tüm bunlar gerçeği ortaya çıkarmak için. Gerçeği görebilmemiz için. Biz özümüze çağrıldığımız gibi her şeyi de olduğu gibi görmeğe çağrılıyoruz. Aslında bu ışığın üstünü örten her şeyin kaldırıldığı, ruhun arrık tüm çıplaklığıyla varoluşa çağrıldığı bir zaman. Bu dönem yoğun hisler yaşatabilir. Bu yoğun hisler sizi tepkisel veya fevri davranmaya itebilir. Onun yerine gözlemci olun. Gelen her düşünce ve hissi gözlemleyin. İzleyici olursanız hangi düşünce ve hislerin sizi daha çok ve sık ziyaret ettiğini görür ve tanırsınız. Tanıdıkça onları kendi dingin ruh halimizden ayırt etmemiz daha kolay ve mümkün olur. Ve siz olmayan bu duygu ve düşünceler kapıdan girecektir; görün ve camdan dışarı gönderin. Hiçbir düşünce ya da duygu siz değilsiniz. Bu dönemde ruhunuzun çıplaklığıyla kalmak size kırılgan, hassas, güvensiz hissettirebilir. Aslında kendiniz ve evrenle bağınız kuvvetlenecektir. Yaşadıklarınızı bir tehdit olarak değil, siz olmayan her şeyin artık bitmesi ve dönüşmesi olarak görmenizi öneririm.