Acıdan korkarak, kaçarak yaşamak hayatı reddederek yaşamak olur. Acının, hayatının bir parçası olduğunu anlamak, geldiğinde kabul etmek, gölgelerimizi ve düğümlerimizi bize göstermesine izin vermek ve karanlıklarımızı tanımakta bize yardımcı olduğunu anlamak onunla ve orada kalmamıza yardımcı olur. Gölge ve düğümlerimizin ne olduğunu bildikten sonra oraya şifalandırabiliriz. Ancak acı sadece gelen ve giden bir misafirdir. Ziyaretçi. Kalmaya gelmez. Acıyı ya da karanlığı yaşayın, öğrenin ve sonra bırakın. Onları hayatın kendisi sanmayın. Kendinizi oraya hapsetmeyin. Acı size şifalanması gereken yeri göstermek için gelir. Yaşamın bir parçası ama kendisi değildir. Yolunuz ışık yoludur.

Özgüven, içindeki çağrıya cevap verdiğinde hissettiğin bir güven, hem kendine hem evrene hem de yolun kendisine. O zaman dışardan gelen yorumlar, yargılar, sorgulamalar, korkutmalar pek işlemiyor. Sonucu bilmeden hareket etsen de korkuyla değil güvenle adım atabiliyorsun. Dış dünyayı manipüle ederek belli bir sonuç almaya çalışmadan, çünkü sen de aslında nereye varacağını bilmiyorsun, her gün içindeki sesi dinleyerek kendinle buluşarak, kendinle hizzalı adımlar atarak yolda olma hali. Her şeyin detaylı bir hesabını kitabını bile belki de yapmadan inançla atılan adımda var özgüven. Çünkü güven özünden gelen çağrıya cevap verdiğini bilmekte var.

Bugün yine çok konudan konuya geçtim. Terazi’deki bu dolunayın bazı bitişler getirebilir. Hayatta kendimizi bazı alanlarda ve konularda geri adım atmış, tökezlemiş gibi hissedebiliriz. Ya da istediğimizi düşündüğümüz şeyler elimizden alınmış gibi hissedebiliriz. Ancak bu bitişler aslında tamamlanmalar. Bizi özümüzden uzaklaştıran, yolumuzda gitmemizi engelleyen kısıtlayan şeylerin bitişi. Bu, bu bitişlerle yaşayacağımız duyguların yoğunluğunu veya acısını azaltmayacaktır belki ama iç sesimizi dinlersek, ruhumuzun sesini duyabilirek belki de hayırlısı olduğunu en derinden anlayabiliriz. Hayatımızın yeni bir evresi başlıyorz İç sesiniz size yön gösterecektir. Dışardaki hedeflere odaklı olmak yerine içsel çalışmalarınızı yapın. Olmak istediğiniz olun. Siz sevdiğiniz olun. Siz sevdiğiniz olunca sizin için olan hayatı var oluşunuzdan yaratacak ve yaşacaksınız. Birbirimize, kolektife ve çocuklarımıza yapabileceğimiz en iyi yatırım olmak istediğimiz kişi olmak. Mutlu, özgür, özünden yaşayan, seven sevgi dolu, ışıktan var olan. Bitenler gitmesi gerekenler. Sen bu bitişlerle özgürleşiyorsun. Bitiş gübi gözüken ve belki dışardan bakınca geri adım gibi gözüken bazı şeyler özgürleşmeni yolunda ileri bri adım olacak. Kim olmak istiyorsun? Sen, sevdiğin ol.

Şükürü nasıl içimizde bulur ve yaşarız. . Şüküre giden yol acıdan geçer. Acı veren durum ve konu içindeki aslında şükredilecek olanı görebilmek bizi şüküre kavuşturur.

Bu konuşmada biraz kendimden ve bu podcastlerin nasıl başladığından bahsediyorum ve sonra asıl konum olan sevgiden bahsediyorum. Sevgi nedir? Sevgi bir duygu değildir. Sevgi varoluşumuzun ta kendisidir. Sevgi olmayan her şey egonun yarattığı, tuttunduğu ve beslendiği şeydir. Her tür tanımlama ve sıfat egonun ürünüdür. Sevgiden var olmak değildir zor olan. Sevgi olmayan her şeyi bırakmak zor gelir insana. Çünkü bir anlamda, bugüne kadar var ettiği benliğinden vazgeçiştir. Bir ölümdür. Acılı gelir, ama aslında egodan yaşamak her gün her gün ızdırap çekmektir. Benlik acıyı varoluş sandığından bunu kabul eder. Halbuki ego acı sever. Ruh değil. Ve artık bunları bırakma zamanı geldi. Evren artık sevgi ve ışık frekansına yükselirken bizi de bu yolu yürümeye çağırıyor. Kendimizi tanımladığımız yerden, tanımlamalarımızdan vazgçmek aslında egonun ölümüdür, ama deneyimlediğimiz ölmeden ölmektir. Ve bir kez değil, defalarca yaşarız bunu. Tamam artık bitti sanarken, sen tutunduklarını da gösterir evren ve yine bıraktırmaya çağırır. Bu yolu sadece acılı zannederiz ama aslında bizi özgürleştiren bu yolun ta kendisidir. Bizi tüm kalıplardan, sevgi olmayan her şeyden özgürleştiren bu yoldur: Işığa olan yolculuk. Evrenin ve ruhunun sesine kulak verecek misin, o her zaman sana kalmış bir seçim...

Bana özelden yazılmış bir mesaja özelden ses kaydıyla karşılık verirken, genele konuşurken buldum kendimi. Özel bir mesaj olarak başlayan bu ses kaydını, sizlerle de paylaşmak istedim. Ses kaydı kalitesi o yüzden maalesef pek iy değil. Hepinize hitap eder mi bilemedim ama sizinle rezone eden bir şey bulursunuz belki diye hepinizle paylaşmak istedim. Sevmek, sevilmek, sevgi olmakla ilgili konuştum.

Bahar, yeni ay, Koç enerjisiyle yeniden doğmak üzerine konuştum. İçimizdeki bilgeyi duyabilmek, duyduğumuzu anlayabilmek ve kulak verebilmek. Bunu yaparken başkasından onay alma ihtiyacı duymadan ya da başkasına kendi doğrumuzu dayatmadan kendi gerçekliğimize ve yolumuza sahip çıkabilmek. Güvenli alanlarımızı bırakıp yeniyi seçebilmek farkındalık gerektirir, sorumluluk almayı gerektirir ve adım atmayı gerektirir. Bunun talep ettiği sürekli adanmışlığı içimizdeki bilgeyi takip ederek bulabiliriz. Zihnimizle sonunu göremediğimiz yola inançla çıkabilmek de kendimizin sorunluluğunu almakla başlar. Kendimizi, kendimizin en büyük hayrına olacak yerden, ve doğmak istediğimiz hayata ve yere doğmayı seçerek, olmak istediğimiz kişi olma ve yaşamak istediğimiz gerçekliği yaratma zamanı.

Karar verememe, şüphede olma, tereddüt duyma hepsi kalp sesiyle zihin sesi arasında kalmaktan dolayı oluyor. Karar verirken şunu sorun kendinize korkudan mı karar veriyorum sevgiden mi? İç sesimizi sevgiden konuşur, evrenin işleyişine güvenerek konuşur. Zihin ise sürekli güvence arar. Kalp sesimizle duyduklarımızı zihnimizle kendimize izah etmeye çalıştığımızda açıklayamadıklarımız arasında kayboluyoruz. Şüphe başlıyor. Kalp sesi nettir, direkttir, basittir. İç sesinize odaklanın. Kalp sesiniz sizi yanıltmaz. Siz sevginin sizi çağırdığı yöne doğru adım atım, yolu evrene bırakın.

İlişkiler, kendi düğümlerimiz, güvensizliklerimizi, yaralarımızı en rahat görebileceğimiz yerlerdir görmeye niyetimiz varsa. Kendimizi ilişkiler içinde, iletişim için de gördükçe, yaşadığımız duygular ve düşünceler içimizde, zeminimizde yatanlara ortaya çıkartır ve kendimizin bulunduğu yeri görebiliriz. Yaralarımızı tanıyabiliriz. Kendimizi tanıdıkça, kendi üzerimizde çalıştıkça ve her gün her gün endimizi şifalandırdıkça reaksiyoner olmayı bırakır, olmayan yere anlam yüklemeyi bırakırız. İçimizde uyanan duygu ve tepkilerim bizim zeminimizden mi kaynaklı olup olmadığını daha rahat görürüz. O zaman da durumlar karşısında nötr olabiliriz. Nötr olduğumuz yerden her şeyi görmek saha kolay. Güvensizliklerimizi çözdükçe, ilişkilerimizi ihtiyaçtan olmaz. Kendi içimizde tam olduğumuz yerden olur. Öyle olunca birinin yokluğu erksiklik yaratmaz çünkü zaten tamız. Ama uyumlu bir ilişki, hayatımızı zenginleştirir ve güzelleştirir.

Bugünkü konuşmamda dolunay döneminden bahsederek başlamış olsam da daha çok bu dönem yaşadığım yoğun spiritüel farkındalıklarımı sizlerle paylaşmak istedim. İlişkilerde kendi duruşumuzu koruyabilmek, dönüştüğümüz yerden var olmayı seçmek, ve bunu ilişkilerde bu dönemin zorlayıcı etkilerine de dikkat ederek yapıcı bir şekilde pratik edebilmekten bahsettim. Ayrıca yaşadıklarımızı bizim evrenle birlikte yaratıyor olmamız, ‘yok’luk hissiyle rezone olmayı bırakıp ihtiyacımız olan her şeyin evrende var olduğu gerçeği ve inancını içselleştirmemiz ile ilgili konuştum. Sevgiyle ve ışıkla kalın.