Özümüzle bağımız kuvvetleniyor. Ayrılıklar, ölümler, bitişler yaşıyor olabiliriz. Etrafımızdaki ilişkilerimiz bizi daha tetikliyor, rahatsız ediyor olabilir. Hepsi hayatımızın yeni bir bölümüne başlamadan önce bitmesi, tamamlanması, şifalanması gereken korku ve karanlıkları bizim farkındalığımıza yaşamamız için gereken deneyimler. Her deneyimimiz bizi özümüze biraz daha taşıyor. Ve özümüze yaklaştıkça bir olduğumuzu, tek olduğumuzu, bir bütün parçaları olduğumuzu daha fazla hissediyor ve görüyoruz. Gerçek görme kalple olur. Kalpten kalbe görmeğe ve bağ kurmaya başlıyoruz. Bunu yapabilmek için zihinden bedene getirin dikkatinizi. Bedeniniz konuşsun zihniniz dinlesin artık. Bu üçüncü boyuttaki insan formundaki deneyimi yaşarken bile ruhun büyük resmi gördüğü yerden yaşadıklarımızı anlamlandırmaya başlıyoruz. Kendi ışığınızı görün, kendi gerçeğinizi fark edin. Ve bu gerçeği kucaklayın ve özünün gerçekliğinden yaşamayı seçin. Tüm bunları yaparken sakin, sindirerek, anlayış ve kabulle, güven ve sabırla yapmayı seçelim.

Nehir yatağı suyla dolduktan sonra gelen su taşar ve nehir yatağının etrafındaki tüm her şey bu taşan su ile beslenir. Taş, toprak, çiçek, çimen ayırt etmeden taşan su nehir yatağının etrafındaki her şeyi sular besler. Kendini besleyen kişi de aynı öyle olur. İlişkiler alış-veriş denkleminden değil kendini besleyen kişinin taşan sevgisinden, gönlünden, ilgisinden yaşanır, ve bu kişinin etrafındaki herkes o kişinin sevecenliği, sevgisi şefkatini hisseder ve beslenir. Hepimiz önce kendimizi tanır, kabımızı doldurursak taştığımız yerden herkes beslenir. Hem de kendimizi yok etmeden, hırpalamadan, yıpratmadan. Ve kabımız kendimize olan sevgiyle, kabulle, anlayışla ve kendimize olan sevgiden yapmayı seçtiklerimizle dolar. Biz kendimizi besledikçe ve nehrimiz dolan suyla taştıkça etrafımızdaki herkes de varlığımızdan beslenir. Kabını dolduran insanlar olsun hayatınızda. Karşılıklı akışta olduğunuz, o akışta sevgiyi yaşadığınız, sevgiden var olan.

Evren size istediğinizi vermek için hazırda bekleyen biri gibi. Şimdi düşünün: Bir Starbucks, Cafe Nero, petra, kahve dünyası gibi bir dükkana girdiğinizde sipariş verirken sadece dikilip duruyor musunuz? Hayır, değil mi? Yüksek sesle konuşuyorsunuz ve kendinizi karşınızdakine duyurarak sipariş veriyorsunuz. Peki ne istediğinizi söylerken “bir içecek” deyip bırakıyor musunuz? Hayır, değil mi? İstediğinizi alabilmek için en detaylı bir şekilde ne istediğinizi dile getiriyorsunuz. Peki bunu nasıl yapıyorsunuz, ne istediğinizi bilecek kadar kendinizi tanıyarak. Belki zamanla deneye yanıla ama her yanılmayla daha iyi tanıyarak. O emeği ve zamanı ve dikkati verdiniz değil mi? Şimdi evrenden bir şey isteyeceksiniz. Ne yapıyorsunuz? Yüksek sesle konuşuyor musunuz? Detaylı bir şekilde ifade ediyor musunuz ne istediğinizi? İsteğinizi söyledikten sonra teşekkür ediyor musunuz? En önemlisi evrenden bir şey isterken içeceğinizi ısmarlarken gösterdiğiniz detay ve özenli bilgiyi verebilecek kadar kendinizi tanıyor musunuz? Bizim her şeyden önceki ilk işimiz kendimiziz. Ve biz kendimizi tanımadan evren bize istediğimizi veremez çünkü biz daha ne istediğimizi bilmiyorsak talep edemeyiz. Aynı size servis yapan o kişiye detaylı bir şekilde ne istediğinizi söyleyemezseniz istediğinizi alamayacağınız gibi. Ve tabii ki istediğinizin gerçekten sizi mutlu edecek şey olup olmadığını da bilebilmeniz için kendinizi tanımanız lazım. Evrenle yüksek sesle konuşun. Sizi duysun. Siz de kendinizi duyun. Her şeyden önce kendinizi tanıyın

Çoğu zaman duygusal ihtiyaçlarımızı gidermek için ilişkilerimize yöneliyoruz. Beklentilerimizi belirleyen ihtiyaçlarımız oluyor. içsel duygusal eksikliklerimiz, ihtiyaca dönüşüyor ve biz kendimize bu ihtiyaçları giderecek sevgi, beğeni, anlayış, takdir, onayı vermedikçe dışarda bunu arıyoruz. İlişkilerimizde bunu arıyoruz. İlişki içinde olduğumuz kişilerin ihtiyacımızı gidermeye yönelik davranmasını, konuşmasını istiyor ve bekliyoruz. Beklentimiz karşılanmadığında onları suçluyor, kızıyor, bozuluyoruz. Halbuki ihtiyaç bizim ihtiyacımız. Onu gidermek konusunda sorumlu olan tek kişi biziz. Kimsenin bizim duygusal ihtiyaçlarımızı giderme sorumluluğu yok. Yetişkin olmak kendi duygularımızı, ihtiyaçlarımızı tanımlayabilmek, ve bunları giderme ve doyurma sorumluluğunu almaktır. Kendimize ihtiyacımız olanı verdiğimizde ilişkilerimizi yöneten ve yönlendiren de beklentiler olmaz; beraber hayatın daha güzel, keyifli ve renkli olması olur. Kendimize ihtiyacımız olanı verirsek biz kendi içimizde tam, ve doygun hissederiz. Yemek içmek gibi ihtiyaçlarımızın sorumluluğunu aldığımız gibi içsel, duygusal ihtiyaçlarımızın tatmin edilmesinin sorumluluğunu alalım. Kendimize ihtiyacımız olanı biz kendimize verelim.

Kim olduğumuzu hatırlamaya çağrılıyoruz ve olmadığımız herşey bizim farkınsalığımıza çıkartılıyor. Kendimize dair bu farkıdalığa adım adım çağrıldık. Bu daveti kabul etmediysek şimdi zorla da olsa buraya getiriliyoruz. Zorla bazı farkındalıklar bilincimize çağrılabiliyor evren tarafından. Görmediğimiz veya görmeyi reddetmiş olduklarımız şu an kaçamayacağımız şekilde bize gösteriliyor olabilir. Ve bugüne kadar öyle sanmış, varsaymış, zannetmiş olduklarınız bir anda yok oluyor ve siz olanı görüyor olabilirsiniz. Bu aldatılmış, hayal kırıklığına uğramış, kandırılmış hissettirebilir size. Aslında tüm bunlar gerçeği ortaya çıkarmak için. Gerçeği görebilmemiz için. Biz özümüze çağrıldığımız gibi her şeyi de olduğu gibi görmeğe çağrılıyoruz. Aslında bu ışığın üstünü örten her şeyin kaldırıldığı, ruhun arrık tüm çıplaklığıyla varoluşa çağrıldığı bir zaman. Bu dönem yoğun hisler yaşatabilir. Bu yoğun hisler sizi tepkisel veya fevri davranmaya itebilir. Onun yerine gözlemci olun. Gelen her düşünce ve hissi gözlemleyin. İzleyici olursanız hangi düşünce ve hislerin sizi daha çok ve sık ziyaret ettiğini görür ve tanırsınız. Tanıdıkça onları kendi dingin ruh halimizden ayırt etmemiz daha kolay ve mümkün olur. Ve siz olmayan bu duygu ve düşünceler kapıdan girecektir; görün ve camdan dışarı gönderin. Hiçbir düşünce ya da duygu siz değilsiniz. Bu dönemde ruhunuzun çıplaklığıyla kalmak size kırılgan, hassas, güvensiz hissettirebilir. Aslında kendiniz ve evrenle bağınız kuvvetlenecektir. Yaşadıklarınızı bir tehdit olarak değil, siz olmayan her şeyin artık bitmesi ve dönüşmesi olarak görmenizi öneririm.

Bütün sorular cevaplarıyla gelir, bütün zorlukları çözümleriyle gelir. Yaşamın kuralı budur. Hayatımızın barındırdığı tüm sorularla birlikte cevaplarını da barındırdığını anlarsak o zaman odağımızı bunu çözmeye, çözümlemeye ve bulmaya yöneltebiliriz. Ve çoğu cevaba giden engel de aslında bizim içimizde bulunuyor. Çocuklultan şekillenmiş programlanmalarımız, hayat görüş ve değerlendirmelerimiz şu anda yaratmak istediğimiz yaşama engel oluşturabiliyor. Yolunuzda engel olarak gördükleriniz için ve cevapları içinzde arayın. Sizin ve ya aile ve atalarınızın (ruh grubunuzun) derinlerinde yatan hayat görüşü ve kodlanmaları nelerdir? Bunları anlarsak hangi hayat görüşlerini hala barındırarak yaratmak istediğimize hayatımıza kendi kendimize engel olduğumuzu görüp bırakmayı seçebiliriz. Dönüştüğünüz yerden hizzalı hayatı yaratmak için bıçağın kemiğe dayanmasını beklemeyin. İç sesinizi yön göstrrmesine güvenerek inançla adımlar atmaya niyet edin. İç güdü iç programlanmalrımız ve atalarımızdan öğrenilmiş davranıştır. İç sesimiz ise bizim bu yaşamdaki ruhumuzun yolculuğunu ve yolunu hatırlatan öz benliğimizin sesidir. İç sesinize kulak verin.

İçimizde varlık ve yokluk enerjisini çalıştıran en yüklü şekillerden biri paradır. Para bir enerjinin şekil almış halidir. Bu “varlık” enerjisi, aslında başka şekillerde de hayatımızda olabilir. Bir şeyin yokluğu illa onun taşıdığı enerjinin yokluğu demek değildir. Aynı enerji farklı formlarda barınabilir. Önemli olan enerjinin nasıl ve ne yaratmaya kanalize edildiğidir. Para el değiştirdiğinde kendimize kattıklarımızla varlık enerjisini çalıştırmaya devam ediyor muyuz? Bizde varlık enerjisini çalıştıracak şekilde mi bu enerjileri kanalize ediyoruz? Eğer öyle varlık enerjisini başka formlarda da kendimize yaşatmayı seçelim.

Bir şeye ihtiyaç duyuyorsak hala “yokluk”tan çalışıyor frekansımız demektir. İhtiyaç yokluk veya eksiklik hissinden gelir. Bir şeye içsel olarak ihtiyaç duyuyorsanız varlığını yaşamıyorsunuz, sizin hayatınızdaki var oluşuna şüpheyle yaklaşıyorsunuz demektir. Şüphenin olduğu yerde %100 inanç yoktur ve bir şeyin hayatınızda manifeste etmesi siz o frekanstan var olduğunuz zaman olur.

Ödül, hediye veya ektiğini biçmenin meyvelerinin her zaman evrenden veya dışardan gelmesini beklemeyin. Bazen evren bize durumlar yaratabilir o ödülü, değeri, meyveyi kendimizin kendimize verebilmesi için. Durumlara ve olaylara bakarkan bakış açınızı genişletin. Kendi hediyenizi kendinize vermeği de bilin.

Geçtiğimiz haftalar hislerin yoğun yaşandığı dönemlerdi. Ve bu hisler özellikle biraz düşük hislerdi. Genelde daha çok yokluk hissini çalıştırmış ve bizi acıdan var etmiş olabilir. Temizlemek için girdiğimiz karanlıkların varoluşlarımızın kendisi sanmayalım artık. Artık ışık olduğumuzun farkındalığıyla karanlık odalara girmeyi seçelim. Temizlemeyi, arındırmayı. Bu dönemler her karanlık odaya giriş kendini bir ölüm gibi hissettirirken orayı şifalandırdığımız zaman yeniden doğuş olacaktır. Bu döngü frekansımızın yükselmesinin yoludur, yolculuğumuzdur. Işık olduğunuzu hatırlayarak gölgelerimizle yüzleşmeye çağrılıyoruz. Evrenin bir hediyesi bu. Beraber yükselmemiz için.