ای بنده‌ دنیا، در سحرگاهان نسيم عنايت من بر تو مرور نمود و تو را در فراش غفلت خفته يافت و بر حال تو گريست و بازگشت.

ی پسر جود. در باديه‌های عدم بودی و تو را به مدد تراب امر، در عالم ملک ظاهر نمودم و جميع ذرات ممکنات و حقایق کائنات را بر تربيت تو گماشتم. چنان چه قبل از خروج از بطن اُم، دو چشمه‌ شير منير برای تو مقرر داشتم و چشم‌ها برای حفظ تو گماشتم و حب ترا در قلوب القا نمودم و به صرف جود، ترا در ظل رحمتم پروردم و از جوهر فضل و رحمت، تو را حفظ فرمودم و مقصود از جميع اين مراتب آن بود که به جبروت باقی ما درآیی و قابل بخشش‌های غيبی ما شوی و تو غافل چون به ثمر آمدی از تمامی نعيمم غفلت نمودی و به گمان باطل خود پرداختی به قسمی که بالمره فراموش نمودی و از باب دوست به ايوان دشمن مقر يافتی و مسکن نمودی

ای پسر جود. در باديه‌های عدم بودی و تو را به مدد تراب امر، در عالم ملک ظاهر نمودم و جميع ذرات ممکنات و حقایق کائنات را بر تربيت تو گماشتم. چنانچه قبل از خروج از بطن اُم، دو چشمه‌ شير منير برای تو مقرر داشتم و چشم‌ها برای حفظ تو گماشتم و حب ترا در قلوب القا نمودم و به صرف جود، ترا در ظل رحمتم پروردم و از جوهر فضل و رحمت تو را حفظ فرمودم و مقصود از جميع اين مراتب آن بود که به جبروت باقی ما درآیی و قابل بخشش‌های غيبی ما شوی و تو غافل چون به ثمر آمدی از تمامی نعيمم غفلت نمودی و به گمان باطل خود پرداختی به قسمی که بالمره فراموش نمودی و از باب دوست به ايوان دشمن مقر يافتی و مسکن نمودی.

ای جوهر هوی. بسا سحرگاهان که از مشرق لا مکان به مکان تو آمدم و تو را در بستر راحت به غير خود مشغول يافتم و چون برق روحانی به غمام عز سلطانی رجوع نمودم و در مکامن قرب خود نزد جنود قدس اظهار نداشتم.

ای پسر خاک جميع آن چه در آسمان‌ها و زمين است برای تو مقرر داشتم مگر قلوب را که محل نزول تجلی جمال و اجلال خود معين فرمودم و تو منزل و محل مرا به غير من گذاشتی چنان چه در هر زمان که ظهور قدس من آهنگ مکان خود نمود غير خود را يافت. اغيار ديد و لا مکان به حرم جانان شتافت و مع ذلک ستر نمودم و سر نگشودم و خجلت تو را نپسنديدم

ای دوست لسانی من قدری تامل اختيار کن هرگز شنيده ای که يار و اغيار در قلبی بگنجد؟ پس اغيار را بران تا جانان به منزل خود در آيد

ای به ظاهر آراسته و به باطن کاسته، مَثَلِ شما مثل آب تلخ صافی است که کمال لطافت و صفا از آن در ظاهر مشاهده شود چون به دست صراف ذائقه احديه افتد، قطره ای از آن را قبول نفرمايد بلی تجلی آفتاب در تراب و مرآت هر دو موجود، ولکن از فَرْقَدان تا ارض فرق دان، بلکه فرق بی منتهی در ميان

ای جهلای معروف به علم، چرا در ظاهر دعوی شبانی کنید و در باطن ذئب اغنام من شده اید مَثَل شما مِثلِ ستاره قبل از صبح است که در ظاهر دری و روشن است و در باطن سبب اضلال و هلاکت کاروان های مدینه و دیار من است.

ای اهل دیار عشق، شمع باقی را ارياح فانی احاطه نموده و جمال غلام روحانی در غبار تيره ظلمانی مستور مانده. سلطان سلاطين عشق در دست رعايای ظلم مظلوم و حمامه قدسی در دست جغدان گرفتار. جميع اهل سرادق ابهی و ملا اعلی نوحه و ندبه مي نمايند و شما در کمال راحت در ارض غفلت اقامت نموده‌ايد و خود را هم از دوستان خالص محسوب داشته‌ايد. فباطل ما انتم تظنون

ای پسر هوی اهل دانش و بينش سال ها کوشيدند و به وصال ذی الجلال فائز نگشتند و عمرها دويدند و به لقای ذی الجمال نرسيدند و تو نادويده به منزل رسيده و ناطلبيده به مطلب واصل شدی و بعد از جميع اين مقام و رتبه به حجاب نفس خود چنان محتجب ماندی که چشمت به جمال دوست نيفتاد و دستت به دامن يار نرسيد فتعجبوا من ذلک يا اولی الأبصار.