ای بنده‌ی من. از بند ملک خود را رهائی بخش و از حبس نفس خود را آزاد کن. وقت را غنيمت شمر زيرا که اين وقت را ديگر نبينی و اين زمان را هرگز نيابی.

ای پسر رماد. به راحت يومی قانع مشو و از راحت بي زوال باقيه مگذر و گلشن باقی عيش جاودان را به گلخن فانی ترابی تبديل منما. از زندان به صحراهای خوش جان عروج کن و از قفس امکان به رضوان دلکش لامکان بخرام.

ای پسر روح. قفس بشکن و چون همای عشق به هوای قدس پرواز کن و از نَفْس بگذر و با نَفَس رحمانی در فضای قدس ربانی بيارام.

در سطر اول لوح مذکور و مسطور است و در سرادق حفظ اللّه مستور. ای بنده‌ من، ملک بی زوال را به انزالی از دست منه و شاهنشهی فردوس را به شهوتی از دست مده. اين است کوثر حيوان که از معين قلم رحمن ساری گشته طوبی للشاربين.

ای پسر تراب. حکمای عباد آنانند که تا سمع نيابند لب نگشايند؛ چنانچه ساقی تا طلب نبيند ساغر نبخشد و عاشق تا به جمال معشوق فائز نشود از جان نخروشد. پس بايد حبه های حکمت و علم را در ارض طيبه‌ قلب مبذول داريد و مستور نمایيد تا سنبلات حکمت الهی از دِل برآيد نه از گِل.

ای دوستان من. سراج ضلالت را خاموش کنيد و مشاعل باقيه‌ هدايت در قلب و دل برافروزيد که عنقريب صرافان وجود در پيشگاه حضور معبود جز تقوای خالص نپذيرند و غير عمل پاک قبول ننمايند.

ای اهل رضوان من. نهال محبت و دوستی شما را در روضه‌ قدس رضوان به يد ملاطفت غرس نمودم و به نيسان مرحمت آبش دادم حال نزديک به ثمر رسيده جهدی نمایيد تا محفوظ ماند و به نار امل و شهوت نسوزد.

ای بیگانه‌ با یگانه، شمع دلت برافروخته‌ دست قدرت من است آن را به بادهای مخالف نفس و هوی خاموش مکن و طبيب جميع علت‌های تو ذکر من است فراموشش منما. حب مرا سرمايه‌ خود کن و چون بصر و جان عزيزش دار.

ای برادر من. از لسان شکرينم کلمات نازنينم شنو و از لب نمکينم سلسبيل قدس معنوی بياشام. يعنی تخم‌های حکمت لدنيم را در ارض طاهر قلب بيفشان و به آب يقين آبش ده تا سنبلات علم و حکمت من سر سبز از بلده‌ طيبه انبات نمايد.

ای پسر ارض. اگر مرا خواهی جز مرا مخواه و اگر اراده‌ جمالم داری چشم از عالميان بردار زيرا که اراده‌ من و غير من چون آب و آتش در يک دل و قلب نگنجد.