ای خاک متحرک. من به تو مانوسم و تو از من مايوس. سيف عصيان شجره اميد تو را بريده و در جميع حال به تو نزديکم و تو در جميع احوال از من دور. و من عزت بی زوال برای تو اختيار نمودم و تو ذلت بی منتهی برای خود پسنديدی. آخر تا وقت باقی مانده رجوع کن و فرصت را مگذار .

در سطر هشتم از اسطر قدس که در لوح پنجم از فردوس است می‌فرماید: ای مردگان فراش غفلت، قرن ها گذشت و عمر گرانمايه را به انتها رسانده‌ايد و نفس پاکی از شما به ساحت قدس ما نيامد. در ابحر شرک مستغرقيد و کلمه توحيد بر زبان مي رانيد. مبغوض مرا محبوب خود دانسته‌ايد و دشمن مرا دوست خود گرفته‌ايد و در ارض من به کمال خرمی و سرور مشی مي نمایيد و غافل از آن که زمين من از تو بيزار است و اشيای ارض از تو در گريز. اگر فی الجمله بصر بگشایی صد هزار حزن را از اين سرور خوش تر دانی و فنا را از اين حيات نيکوتر شمری.

در سطر هشتم از اسطر قدس که در لوح پنجم از فردوس است می‌فرماید: ای مردگان فراش غفلت، قرن ها گذشت و عمر گرانمايه را به انتها رسانده‌ايد و نفس پاکی از شما به ساحت قدس ما نيامد. در ابحر شرک مستغرقيد و کلمه توحيد بر زبان مي رانيد. مبغوض مرا محبوب خود دانسته‌ايد و دشمن مرا دوست خود گرفته‌ايد و در ارض من به کمال خرمی و سرور مشی مي نمایيد و غافل از آن که زمين من از تو بيزار است و اشيای ارض از تو در گريز. اگر فی الجمله بصر بگشایی صد هزار حزن را از اين سرور خوش تر دانی و فنا را از اين حيات نيکوتر شمری.

ای دوستان من. آيا فراموش کرده‌ايد آن صبح صادق روشنی را که در ظل شجره انيسا که در فردوس اعظم غرس شده جميع در آن فضای قدس مبارک نزد من حاضر بوديد؟ و به سه کلمه طيبه تکلم فرمودم و جميع آن کلمات را شنيده و مدهوش گشتيد و آن کلمات اين بود ( ای دوستان ) رضای خود را بر رضای من اختيار مکنيد و آن چه برای شما نخواهم هرگز مخواهيد و با دل های مرده که به آمال و آرزو آلوده شده نزد من ميایيد. اگر صدر را مقدس کنيد حال آن صحرا و آن فضا را به نظر در آريد و بيان من بر همه شماها معلوم شود

ای اهل فردوس برین. اهل يقين را اخبار نمایيد که در فضای قدس قرب رضوان روضه جديدی ظاهر گشته و جميع اهل عالين و هياکل خلد برين طائف حول آن گشته‌اند. پس جهدی نمایيد تا به آن مقام درآیيد و حقابق اسرار عشق را از شقايقش جویيد و جميع حکمت های بالغه احديه را از اثمار باقيه‌اش بيابيد. قرت ابصار الذين هم دخلوا فيه آمنين.

ای همگنان. ابواب لا مکان باز گشته و ديار جانان از دم عاشقان زينت يافته و جميع از اين شهر روحانی محروم مانده‌اند الا قليلی و از آن قليل هم با قلب طاهر و نفس مقدس مشهود نگشت الا اقل قليلی

ای جوهر غفلت، دريغ که صد هزار لسان معنوی در لسانی ناطق و صد هزار معانی غيبی در لحنی ظاهر. ولکن گوشی نه تا بشنود و قلبی نه تا حرفی بيابد.

ای پسر روح. وقتی آيد که بلبل قدس معنوی از بيان اسرار معانی ممنوع شود و جميع از نغمه رحمانی و ندای سبحانی ممنوع گرديد.

ای دوستان. به جمال فانی از جمال باقی مگذريد و به خاکدان ترابی دل مبنديد.

ای پسران من، ترسم که از نغمه ورقا فيض نبرده به ديار فنا راجع شويد و جمال گل نديده به آب و گِل باز گرديد