Emeklilik aylığı ev kiralarını karşılamadığı için çok sayıda emekli ucuz otel odalarında yaşam savaşı veriyor. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş, bununla ilgili “bireysel tercihler, bilinçli olarak vatandaşları yanıltmak amacıyla toplumsal kriz gibi sunulmaya çalışıldı” dedi. Banyo ve tuvaleti olmayan bir odada, duş alabilmek için ek para verilmesi gereken bir otelde yaşamayı “bireysel tercih” olarak sunmaktan utanmadı.

Okulda, hastanede, trafikte, işyerinde, evde… Toplumsal hayatın tüm alanlarında, bireysel yaşantımızda işlerimizi yürütebilmek, hayatın akışını devam ettirebilmek için organize olmak zorundayız. Organize olmak planlama ve işbölümü yapmak, hedefler belirlemek, işleri sıraya koymak, işlerin yürütülmesi için gerekli araçları oluşturmak demektir. Kısacası organize olmak örgütlenmek demektir.

2025’te kamu işçilerine, kamu emekçilerine son derece düşük zamlar yapıldı. Türkiye’de Cumhuriyet tarihinde ilk kez, asgari ücret açlık sınırının altında belirlendi. Emekli aylıkları 20 bin lira ile cep harçlığı seviyesinde tutuldu. MESS grup sözleşmesi kapsamındaki metal işçilerine düşük zam dayatıldı. Sermaye sınıfına, iktidardakilere sorarsanız rekabet edebilmek için, ekonomiyi düze çıkarabilmek için ücretleri düşürmek, işçilerin haklarına saldırmak şart. Yani yıkımı yaratan onlar ama faturayı bize kesiyorlar. En mükellef sofralarda yiyip içenler onlar ama hesabı bize ödetiyorlar. Lüks ve şatafat içinde yaşayanlar onlar ama bizim kemerimizi sıkıyorlar. 

Bize aza kanaat ederek yaşamayı, bunu sineye çekmenin doğru olduğunu söyleyen, mücadeleyi, dayanışmayı kötüleyen, bizi birbirimize kırdırmaya çalışan egemenlerin yaşamlarını bir düşünelim. Onlar azla yetinmenin ne demek olduğunu biliyorlar mı? İşçileri daha fazla, daha da fazla sömürmekten vazgeçiyorlar mı?

Hiç düşündük mü, televizyonlar, sosyal medya, iletişim araçları neden sürekli dehşet verici haberlerle korku yayıyor? Neden toplumda bize herkesten zarar gelebileceği, babamıza bile güvenmememiz gerektiği algısı pompalanıp duruyor? Daha önemlisi neden bu dehşet verici olaylar karşısında yapılması gereken tek şeyin insanlardan daha fazla uzaklaşmak, insanlara güven duymaktan tamamen vazgeçmek olduğu fikri aşılanıyor? 

Tarihin derinliklerinden bize ulaşan bir ses vardır: Zincirleri parçalayanların, zulme karşı dimdik duranların, susmayanların sesi… İnsanlık tarihi, zulme ve sömürüye karşı sayısız başkaldırının tanığıdır. Bu başkaldırılar her seferinde bir yol açtı, geleceğe bir not bıraktı. O notları okuyup kendinden öncekilerin izinden yürüyenler ise geleceğe uzanan yolu temizledi, hedefi daha da belirginleştirdi. Boyun eğmeyenler, zaferleri kadar, yenilgilerinden de öğrendi. Böylece bastırılan hiçbir isyan bir son olmadı. Daha sağlam bir başlangıç noktasına, aynı gelecek özleminin daha güçlü bir çağrısına dönüştü.

Örgütlü mücadelenin içinde nefes alıp veren insanın ciğerleri de yüreği de zihni de büyür, ferahlar. Kapitalizmin kirlerinden inatla arınmak isteyenlerin yanında olmak, omuz başında yalnız olmadığını hissettirecek bir ses duymak güven verir insana. Doğru yol arkadaşlarıyla yürüyen insan atacağı adımdan, gideceği yoldan da korkmaz, kulaç atacağı denizden de. Kendini yeniden inşa eder. O zaman denizi de derinleşir, dalgaları da temizlenir. Kıyıya bıraktığı ise nice zorluklarla ortaya çıkan, içinde inci saklı bir istiridye gibi anlamlı olur. 

Yeni bir yıla girerken herkesin dileği sağlıklı, mutlu, huzurlu bir yaşamdır. Ama isteklerimizle yaşadıklarımız ne yazık ki birbiriyle uyuşmuyor. Hatta aradaki fark son yıllarda giderek açılıyor. Geldiğimiz durumu şöyle özetleyebiliriz:

İtalyan yazar Ignazio Silone, 1933’te bir roman yazarak Fontamara adlı küçük bir İtalyan köyünde şahit olduğu olayları anlatır. Roman mizahi bir dille yazılsa da esasında faşizmin kötülüklerini anlatmaktadır. Bazen kahkahalarla bazen köylülerin durumuna üzülerek okuduğumuz satırlarda anlatılanlar aslında Türkiye’de yaşadıklarımıza şaşırtıcı biçimde benzerdir. 

Görünen köy kılavuz istemez, iktidarın ve sermaye sınıfının saldırılarının yaratacağı sonuçlar da kılavuz istemiyor. Tam da beklediğimiz gibi zorlu geçen 2025’i geride bırakmaya hazırlanıyoruz ve 2026’nın çok daha zorlu bir yıl olacağı konusunda en ufak bir şüphemiz yok.