Dünya haritasını elimize alsak ve parmağımızı rastgele bir ülkenin üzerine koysak, o ülkede tıpkı bizim gibi gece gündüz çalışan, üreten işçilerin durumuna baksak, aynı bizim gibi nice sorunla boğuştuklarını görürüz. O ülkenin işçi sınıfı ile kâr hırsıyla yanıp tutuşan sermaye sınıfı arasında büyüyen eşitsizliği görürüz. 

Patronlar, işçileri düşük ücretler vererek en ağır koşullarda çalıştırır, insan sağlığına zarar veren ürünler ürettirir, o ürünlerin hammaddesini doğayı talan ederek elde ederler. 

Milyonlarca genç, yaşamını anlamlı bulmuyor, kendini toplumun bir parçası olarak hissetmiyor, kim olduğunu, ne yapmak istediğini çözemediğini düşünüyor, gelecek kaygısı taşıyor.

Şöyle bir etrafımıza baksak hiçbir başarının, hiçbir anlamlı sonucun ilk denemede elde edilemeyeceğini görürüz. Çamaşır makinesinden cep telefonuna, uzaya fırlatılan roketten bindiğimiz uçağa, evimizi aydınlatan ampulden hastanedeki röntgen cihazına hangi örneği ele alsak aynı sonuca çıkarız: Hepsi ilk başta başarısız gibi görünen sayısız denemelerin sonucunda icat edilmiştir. Bu gündelik hayatta, eğitimde, işte,  sporda, sanatta yani hayatın her alanında da böyledir. İşçi sınıfının haklarını kazanmak için verdiği mücadeleler, sömürü düzeni olan kapitalizme karşı isyanları, devrimleri de bundan farklı olmamıştır.

2026 yılının devlet bütçesinin görüşüldüğü şu günlerde bakanlar kürsüye çıkıp yaptıkları ve yapacaklarıyla övünüyor. Mesela Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, “vergide adaleti güçlendirmek için vatandaşlarımızın vergi yükünü azalttık” diyor. Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz ise “milletimizin tüm fertlerinin ihtiyaçlarının hakkaniyetli bir şekilde gözetilmesi, bu bütçede de en temel düsturumuzdur” diyor.

“Ne yapsan boş…” Bu cümleyi her birimiz pek çok kere duymuşuzdur. İşçi ve emekçiler olarak hemen her gün işyerinde, okulda, hastanede, markette, trafikte pek çok sorunla yüz yüze geliyoruz. Hepimiz içten içe gittikçe büyüyen bu sorunların çözülmesi gerektiğini düşünüyoruz. Ve pek çok kişi sorunlar sıralandıkça gözünde canlanan dev bir yumağın nasıl çözüleceğini bilemiyor ve kolayına kaçıp “ne yapsan boş, bir şey değişmez ki” diye serzenişte bulunuyor. 

Dünyamızın hangi coğrafyasına gidersek gidelim büyüleyici güzelliklerle karşılaşırız. Başka bir gezegende olduğumuz hissi veren görkemli kutuplardan güneşin okşadığı sahralara, heybetli dağlardan halıyı andıran bereketli ovalara, cam gibi berrak kıyılardan yemyeşil ormanlara gezegenimiz adeta rengârenk bir cennet gibidir. Ama bu güzelim gezegenin üzerinde yaşayan milyarlarca insan için yaşam zor, kahırlı ve ağır yüklerle dolu. Yüz milyonlarca insan bu cennet üzerinde cehennemi yaşıyor. Ne yana baksak çelişki, ne yana baksak adaletsizlik, ne yana baksak zulüm var. Ne yana baksak çürüme ve yozlaşma almış başını gidiyor.

yle bir çalışma ortamı düşünün ki yemekhanede tuzluk bile yok, işçiler boş ilaç şişelerinden tuzluk yapmak zorunda kalıyorlar. Çay molalarında büyük bardak kullanırlarsa azarlanıyorlar. Hastalıklara davetiye çıkaran tuvaletlerde temizlik fırçası bile bulunmuyor. İşçilere çok düşük ücret veriliyor. Bu işyeri Ankara’da bulunan Tapeten Mensucat.

Düşük ücretler, hayat pahalılığı, artan enflasyon ve vergiler, kısacası derinleşen yoksulluk nedeniyle grev mücadeleleri yaygınlaşıyor. Son dönemde belediye, sağlık, ulaşım, metal gibi işkollarında grevler arttı. Fakat bu grevlerle birlikte dikkat çeken bir başka durum daha var:

Uzun bir yola çıkacağımızı varsayalım. Arabanın freninin tutmadığını, direksiyonun, balatanın bozuk olduğunu, motorun yağ kaçırdığını biliyoruz. Böyle bir araçla yola çıkar mıyız? Bu, bile bile kendimizin ve sevdiklerimizin hayatını çok büyük bir riske atmak olur.