Bir kaza gelecek hedeflerimi değiştirdi.

Ben de büyüyünce bitch olmak istiyorum.

Bu bolumde annenin duygusal yoklugundan bahsediyoruz.

On bes yazar anneleriyle konusamadiklari seyleri kaleme alip bir kitapta bir araya getirmis. Ben de annelerimiz de dahil kendileriyle ilgili konusulamayan her konuda konusabildigimiz bir gerceklik hayal ediyorum. Bu bolumle giris yapalim.

Yıllar sonra yeniden izledim Muhteşem Yüzyıl'ı ve bana düşündürdüklerini bu bölümde sizinle paylaştım

Seyyar Kafalar'ın ilk ana haber bültenine hoşgeldiniz. Burada artık haber olma niteliği olmadığı düşünülen haberleri sizinle paylaşıyoruz.

İyi dinlemeler...

Bazı ortamlardan çıkmak, bazı şeyleri bırakmak neden insanın içini bu kadar sızlatır?

Neden hayatımız boyunca bir yere, bir insana, bir düzene ait olmaya çalışırız ama tam anlamıyla yerleşemeyiz?

Bu bölümde; taşınmaktan, bırakmaktan, aidiyet hissinden ve insanın içindeki dolmayan o boşluktan bahsediyorum.

Ana rahminden çıkmaktan çocukluğunun evinden son kez ayrılmaya, sevdiğin birini toprağa bırakmaktan sabah sıcak yatağından çıkmaya kadar… Belki de hayat, sürekli bırakmayı öğrenme hâli.

Ve belki de insanın kalbindeki bazı boşluklar; evle, başarıyla, düzenle ya da dünyalık şeylerle tamamen dolmuyor. Çünkü bazı boşluklar doldurulmak için değil, bize bu dünyaya tamamen ait olmadığımızı hatırlatmak için var.

Hakikat, samimiyet ve retorik arasında sıkışmak

Bu tüm yaratıcı insanların eninde sonunda düştüğü bir ikilem ve kesinlikle sadece üretenlerin değil, tüketenlerin de meselesi olmalı.

Çünkü neyi alkışlıyorsan onu büyütüyorsun.

Vicdan tek pusula olur mu bilmiyorum ama bir şeyler söylüyor ve o sesi kısmamak gerektiğini seziyorum...

İdare etmek bir erdem değil, kendinden vazgeçmenin en kibar haliymiş, ben geç anladım. Bu bölümde beni idare etmeye sevkeden şeyleri ve zamanla onlarla nasıl mesafelendiğimi anlatıyorum.

Kişisel gelişim, iyileşme, kendini gerçekleştirme derken sağlıklı bir zihnin neye benzediğiyle ilgili yeteri kadar konuşmadık. Buyrun başlayalım...