Shofar Durbanville

Wie is my naaste?

Jesus se antwoord op hierdie vraag is baie meer radikaal as wat ons dikwels besef.

In Lukas 10 maak Jesus ’n Samaritaan – iemand wat deur die Jode as ’n buitestander en selfs ’n vyand beskou is – die voorbeeld van ware naasteliefde.

Die evangelie roep ons nie net om mense lief te hê wat soos ons dink, glo of leef nie. Dit roep ons om mense lief te hê wat van ons verskil, ons uitdaag en selfs vir ons bedreigend voel.

Ons is self mense wat genade nodig het. Ons is self deur God gered – nie deur ons verdienste nie, maar deur genade.

Daarom vra Jesus ons om dieselfde genade aan ander te bewys.

Sien jouself in die ander. Ken jou buurman. Bewys liefde. Soek versoening.

Nie omdat hulle soos ons is nie, maar omdat ons aan Christus behoort.

Jesus sees the people we often overlook.

In Luke 7, Jesus encounters a widow who has lost her only son. She has no status, no power and no hope—and she doesn't even ask Jesus for help. Yet Jesus sees her, is moved with compassion, draws near and brings life into her place of death.

Ross van Niekerk reminds us that while our culture often looks up to the successful, powerful, wealthy and beautiful, Jesus moves towards the brokenhearted, the forgotten and the overlooked.

The invitation is twofold: bring your own brokenness to the One who sees you, and become people who see others with the compassion of Jesus.

Jesus welcomes the unfortunate ones—and He calls His church to do the same.

"He's drawn to the brokenhearted, to those whose spirit is crushed, hopeless."

In Lukas sien ons 'n Jesus wat nie net na mense met status, mag en 'n goeie reputasie gaan nie. Hy beweeg na die mense aan die buitekant – die gebrokenes, die armes, die treurendes en diegene wat voel dat hulle geen mag oor hulle omstandighede het nie.

In Lukas 7 ontmoet Jesus 'n weduwee wat haar enigste seun verloor het. Sy roep Hom nie. Sy vra Hom nie om te help nie. Tog sien Jesus haar en gaan Hy na haar toe.

Dit is die hart van die evangelie: ons dien 'n God wat ons raaksien – verby ons prestasie, ons werk, ons beeld en ons sukses. En Hy nooi ons om dieselfde te doen: om mense raak te sien wat die wêreld maklik miskyk.

Ons is nie geroep om die Redder te wees nie. Ons is geroep om mense te help ontdek dat die Redder naby is.

Waar daar dood is, bring Jesus lewe.
Waar daar hopeloosheid is, bring Hy hoop.
Waar daar gebrokenheid is, bring Hy herstel.

“Jy is die God wat my raaksien.”

We live in a world filled with options—and sometimes that makes commitment difficult. We can approach church community in the same way, always wondering if there is something better somewhere else.

But Christian community isn't ultimately about finding the perfect people, the best worship, the best coffee or the perfect experience. It's about people.

Dylan de Jongh challenges us to “do the thing”—to choose a community, show up and participate. And once we've chosen, we remain devoted by sharing truth, sharing forgiveness and sharing ourselves.

Deep community doesn't happen when everything is easy. It happens when we stay, have difficult conversations, forgive, become vulnerable and allow ourselves to be known.

Because ultimately, we long to be fully known and fully loved.

Choose community. Show up. Stay. Go deeper.

Spiritual maturity does not mean that we never feel afraid, overwhelmed, emotional, or uncertain. It means learning, like Jesus in Gethsemane, to say: “Not my will, but Yours.”

We grow when we learn to surrender our will to God, choose Him over our own desires, and stop living only for ourselves.

Jesus shows us what true maturity looks like: a life of prayer, obedience, community, honesty, surrender, and ultimately a firm decision to follow the Father’s will.

The question is: Have you come to a place of resolve? Are you choosing Jesus?

Because before you ever chose Him, He chose you.

Geestelike volwassenheid beteken nie dat ons nooit bang, seer, kwaad of moeg sal wees nie. Jesus het self in Getsemane sy diepe emosies uitgespreek—maar Hy het steeds gesê: “Nie my wil nie, U wil.”

Melissa le Roux herinner ons dat groei beteken om ons eie wil al hoe meer aan God oor te gee. Ons leer om te vergewe wanneer dit moeilik is, om te dien wanneer ons eerder onsself sou kies, en om aan te hou volg wanneer die pad swaar raak.

Petrus wys vir ons dat ons kan struikel en steeds kan groei. Judas wys vir ons hoe gevaarlik dit is wanneer ons toelaat dat ons begeertes ons lei. En Jesus wys vir ons wat ware gehoorsaamheid lyk.

What does it mean to truly be devoted to Christ?

In Acts 2, we see a church transformed by the Holy Spirit. They devoted themselves to God's Word, fellowship, prayer, breaking bread and one another. Their devotion wasn't a checklist—it was the natural outflow of lives changed by Jesus.

But what does that mean for us?

We live in a busy and distracted culture where work, family, sport, school and countless other things compete for our attention.

Mari-Louise challenges us to ask:

Is Christ truly at the centre of our lives?

And even more challenging:

Are we devoted to His body—the people He has placed around us?

“Devotion to Christ means devotion to his body.”

May we be a people who don't simply know about Jesus, but who are devoted to Christ, filled with His Spirit and committed to His church.

Wat beteken dit om werklik aan Christus toegewy te wees?

Handelinge 2 wys vir ons ’n kerk wat deur die Heilige Gees verander is. Hulle het hulle toegewy aan die leer van die apostels, aan mekaar, aan gebed, aan die breek van brood en aan ’n lewe wat rondom Jesus Christus gesentreer was.

Hulle toewyding was nie ’n kontrolelys nie. Dit was die natuurlike uitvloeisel van mense watJesus ontmoet het en deur die Heilige Gees verander is.

Maar wat beteken ditvir ons?

Ons leef in ’n wêreld vol inligting, verpligtinge, werk, skool, sport en aktiwiteite wat almal om ons tyd en aandag meeding.

Die vraag is:

Waarin is ek werklik toegewyd?

Is Jesus die middelpunt van my lewe?

En is ek toegewyd aan die liggaam van Christus—die mense wat God rondom my geplaas het?

“Minder hokkie, meer etes.”

Mag ons nie net mensewees wat van Jesus weet nie, maar mense wat aan Christus toegewy is, deur die Heilige Gees gelei word en bereid is om in gehoorsaamheid saam as Sy liggaam te leef.

REPENTANCE IS NOT CONDEMNATION — IT IS AN INVITATION.

We may have grown up hearing the word “repent” as something heavy, negative or condemning. But Matthew 3 shows us something different: repentance is turning away from ourselves and sin and turning towards God and His grace.

The question is not simply whether we have repented once. The question is:

Does our life bear fruit that is consistent with repentance?

Where might you be “at the water but unchanged”?

Where is the Holy Spirit asking you to stop hiding, stop justifying and stop postponing—and simply say:

“God, I need Your help.”

There is no condemnation when we humbly turn towards Him. There is freedom.

Ons het dalk grootgeword met ’n verstaan van bekering wat skuld, vrees en veroordeling oproep. Maar wat as bekering nie ’n straf is nie, maar ’n uitnodiging tot vryheid, heelheid en ’n dieper verhouding met God?

In Matteus 3 hoor ons Johannes die Doper se oproep: “Repent, for the kingdom of heaven is at hand.” Tiaan Scott herinner ons daaraan dat bekering nie net iets is wat ons een keer doen wanneer ons Jesus volg nie. Dit is ’n voortdurende uitnodiging om weg te draai van sonde en terug te draai na God se genade.

Ware bekering vra ook dat ons dit in gemeenskap uitleef — met nederigheid, kwesbaarheid en deursigtigheid.

Wat is daar in jou lewe wat God jou nooi om in die lig te bring en van weg te draai?

Bekering is nie die kleinlettertjies van die evangelie nie.
Dit is die opskrif.