شعر فارسی با آمر قوانینی

درون آینه ها درپی چه می گردی؟

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

بیا ز سنگ بپرسیم

زانکه غیر از سنگ

کسی حکایت فرجام ما نمی داند

همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است

نگاه کن

نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ

چه سنگبارانی!

گیرم گریختی همه عمر

کجا پناه بری؟

خانه خدا سنگ است

به گریه های غریبانه ام ببخشایید

که من که سنگ صبورم

نه سنگم و نه صبور

دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد

چه جای دل

که درین خانه سنگ می ترکد

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم

دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

از آن که عاقبت کار جام با سنگ است

بیا ز سنگ بپرسیم

نه بی گمان همه در زیر سنگ می پوسیم

و نامی از ما بر روی سنگ می ماند؟

درون آینه ها در پی چه می گردی؟

ای بی‌خبر ز خود به تماشا چه می‌روی؟

چون آفتاب سر زده هرجا چه می‌روی؟

خود را ببین در آینه و آب و گل بچین

گاهی به باغ و گاه به صحرا چه می‌روی؟

بالاتر از تو نیست نهالی درین چمن

دنبال سرو ای گل رعنا چه می‌روی؟

در گرد کاروان تو یوسف نهفته است

در چارسوی مصر به سودا چه می‌روی؟

در دست توست گوهر شهوار چون صدف

با جان بی‌نفس سوی دریا چه می‌روی؟

در زلف توست جای تماشا هزار جا

بیرون ز خود برای تماشا چه می‌روی؟

موج سراب سلسله جنبان تشنگی است

از ره برون به جلوه دنیا چه می‌روی؟

چون صبح، زخم تیغ زبان بخیه گیر نیست

هردم به چشم سوزن عیسی چه می‌روی؟

با خرمنی که خوشه پروین در او گم است

دنبال کهربای تمنا چه می‌روی؟

تا می‌توان شکست ز خون جگر خمار

صائب به خون باده حمرا چه می‌روی؟

در خانهٔ غم بودن، از همت دون باشد.

و اندر دل دون‌همت، اسرار تو چون باشد؟

بر هر چه همی‌ لرزی، می‌دان که همان ارزی.

زین روی دل عاشق از عرش فزون باشد.

آن را که شفا دانی، درد تو از آن باشد.

وان را که وفا خوانی، آن مکر و فسون باشد.

آن جای که عشق آمد، جان را چه محل باشد؟

هر عقل کجا پرد، آن جا که جنون باشد.

سیمرغ دل عاشق، در دام کجا گنجد؟

پرواز چنین مرغی، از کون برون باشد.

بر گرد خسان گردد چون چرخ دل تاری.

آن دل که چنین گردد، او را چه سکون باشد؟

جام می موسی کش، شمس الحق تبریزی.

تا آب شود پیشت، هر نیل که خون باشد.

اشکی به روی خاک

برگی به روی آب

آهی برای آنکه پناهی ندید جز به خواب

تا جان اسیر آتش و پولاد و نعره است

تا دل خمور بهشتی ندیده است

تا تازیانه می خورد خرد از غیرت سفیه

حرف از برابری

و از آزادگی

به جز یاوه هیچ نیست

برگی به روی آب

اشکی به روی خاک

مرثیه ای برای جوانان بیگناه

خاکم به سر ز غصه به سر خاک اگر کنم

خاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم؟

آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم

برداشتند فکر کلاهی دگر کنم

مرد آن بود که این کلهش بر سر است و من

نامردم ار که بی کله آنی بسر کنم

من آن نیم که یکسره تدبیر مملکت

تسلیم هرزه گرد قضا و قدر کنم

زیر و زبر اگر نکنی خاک خصم ما

ای چرخ زیر و روی تو، زیر و زبر کنم

جائیست آرزوی من ار من به آن رسم

از روی نعش لشکر دشمن گذر کنم

هر آنچه می کنی بکن ای دشمن قوی

من نیز اگر قوی شدم از تو بتر کنم

من آن نیَم به مرگ طبیعی شوم هلاک

وین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

معشوق «عشقی» ای وطن ای مهد عشق پاک

ای آن که ذکر عشق تو شام و سحر کنم

«عشقت نه سرسری است که از سر به در شود»

«مهرت نه عارضیست که جای دگر کنم»

«عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم»

«با شیر اندرون شد و با جان به در کنم»

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

وز شما پنهان نشاید کرد سر می‌فروش

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت می‌گیرد جهان بر مردمان سخت‌کوش

وان گهم در داد جامی کز فروغش بر فلک

زهره در رقص آمد و بربط زنان می‌گفت نوش

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

گوش کن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور

گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت هوش

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید

زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

بر بساط نکته‌دانان خودفروشی شرط نیست

یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش

ساقیا می ده که رندی‌های حافظ فهم کرد

آصف صاحب‌قران جرم‌بخش عیب‌پوش

چیست دریا؟ چشم پر اشک زمین

در نگاهش آرزویی ته نشین

آرزوی پا گشودن، پر زدن

بر فراز کوهساران سر زدن

چشمه بودن، باز جوشیدن به کوه

دم زدن با آن بلند با شکوه

خویشتن از خویشتن انگیختن

از درون خویش بیرون ریختن

تشنگی نوشیدن از پستان خویش

آب دادن تشنه را از جان خویش

کوهسارا زان بلند دلنشین

چون گیاهی در بن چاهم ببین

در شب دریایی خویشم اسیر

گر سراپا گریه ام بر من مگیر

مانده ام با صبر دریا پای بند

ماهتابا بر سرشک من مخند

بگذر از دریا و راه خویش گیر

شیوه دریا دلان در پیش گیر

من همان نایم که گر خوش بشنوی

شرح دردم با تو گوید مثنوی

من همان جامم که گفت آن غمگسار

با دل خونین لب خندان بیار

من خمش کردم خروش چنگ را

گر چه صد زخم است این دلتنگ را

من همان عشقم که در فرهاد بود

او نمی دانست و خود را می ستود

در رخ لیلی نمودم خویش را

سوختم مجنون خام اندیش را

می گرستم در دلش با درد دوست

او گمان می کرد اشک چشم اوست

گر جهان از عشق سر گشته است و مست

جان مست عشق بر من عاشق است

ناز اینجا می نهد روی نیاز

گر دلی داری بیا اینجا بباز

کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی

یک نفس از درون من خیمه به در نمی‌زنی

مهر گیاه عهد من تازه‌ تر است هر زمان

ور تو درخت دوستی از بن و بیخ برکنی

کس نستاندم به هیچ ار تو برانی از درم

مقبل هر دو عالمم گر تو قبول می‌کنی

چون تو بدیع‌ صورتی بی‌سبب کدورتی

عهد وفای دوستان حیف بود که بشکنی

صبر به طاقت آمد از بار کشیدن غمت

چند مقاومت کند حبه و سنگ صد منی؟

از همه کس رمیده‌ام با تو در آرمیده‌ام

جمع نمی‌شود دگر هر چه تو می‌پراکنی

ای دل اگر فراق او و آتش اشتیاق او

در تو اثر نمی‌کند تو نه دلی که آهنی

هم به در تو آمدم از تو که خصم و حاکمی

چاره پای‌بستگان نیست به جز فروتنی

سعدی اگر جزع کنی ور نکنی چه فایده؟

سخت کمان چه غم خورد گر تو ضعیف‌ جوشنی؟

پیش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم

که بیانی چو زبان تو ندارد سخنم

ره مگردان و نگه دار همین پرده ی راست

تا من از راز سپهرت گرهی باز کنم

صبر کن ای دل غم دیده که چون پیر حزین

عاقبت مژده ی نصرت رسد از پیرهنم

چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی

من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

همه مرغان هم آواز پراکنده شدند

آه ازین باد بلاخیز که زد در چمنم

شعر من با مدد ساز تو آوازی داشت

کی بود باز که شوری به جهان درفکنم

نی جدا زان لب و دندان چه نوایی دارد؟

من ز بی هم نفسی ناله به دل می شکنم

بی تو دیگر غزل سایه ندارد لطفی

باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم

مرا به جان تو سوگند و صعب سوگندی

که هرگز از تو نگردم نه بشنوم پندی

دهند پندم و من هیچ پند نپذیرم

که پند سود ندارد به جای سوگندی

شنیده‌ام که بهشت آن کسی تواند یافت

که آرزو برساند به آرزو‌مندی

هزار کبک ندارد دل یکی شاهین

هزار بنده ندارد دل خداوندی

تو را اگر ملک چینیان بدیدی روی

نماز بردی و دینار برپراکندی

وگر تو را ملک هندوان بدیدی موی

سجود کردی و بت‌خانه‌هاش برکندی

به منجنیق عذاب اندرم چو ابراهیم

به آتش حسراتم فکند خواهندی

تو را سلامت باد ای گل بهار بهشت

که سوی قبلهٔ رویت نماز خوانندی