Güvenlik ikilemi, yalnızca askeri kapasite artışıyla sınırlı bir olgu değildir; Algı, niyet belirsizliği ve sistemin anarşik yapısı ile doğrudan ilişkilidir. Siber çağda güç görünmez, sınırlar belirsiz ve niyet ölçülemez hale gelmiştir. Bu durum güvenlik ikilemini daha karmaşık ve daha tehlikeli bir forma dönüştürmektedir.

Siber sosyal mühendislik, bireyin güven refleksini hedef alır.
Toplum mühendisliği ise kolektif algının çerçevesini belirler.
Algoritmik sistemler ise bu iki alanı sürekli besleyen görünmez bir altyapı sağlar. Bu üç katman birleştiğinde ortaya çıkan şey, yalnızca manipülasyon değildir. Ortaya çıkan şey bir algı rejimidir !

'Dijital Savaşların' giderek arttığı bir dünyada; Egemenlik artık sadece toprakla ölçülmüyor. Kodlar artık çeliği ve sınırları titretiyor. Devletler sınırlarını haritalarla değil; Fiber optik kablolar, bulut mimarileri ve yapay zeka algoritmaları üzerinden koruyor. Bireyler ise farkında olmadan kimliklerini platformlara devrediyor.

Belirsizlik, insan düşüncesinin en kadim ama en rahatsız edici alanıdır. Sokrates’ten algoritmalara uzanan bu bölümde, belirsizliğin bir eksiklik mi yoksa düşünmenin asli koşulu mu olduğunu sorguluyoruz.

Risk yönetimi kitaplarda ve akademik çalışmalarda hep matrisle başlar. Dağda ise risk nefesle başlar !

“Sen hiç dağa çıktın mı?” sorusu; Liderlik, kriz ve risk yönetimi üzerine bir zihinsel tatbikattır.

Bu podcast; Isparta Eğirdir Dağ ve Komando Okulu Mezunlarına, 2 nci Komando Tugayı Kahramanlarına ve Dağda görev yapmış tüm vatan evlatlarına ithafen hazırlanmıştır.

Kanadalı Sosyolog Erving Goffman’ın dramaturjik yaklaşımı, benliğin toplumsal etkileşimde “sahne” üzerinde kurulduğunu savunur.  Günümüzde; Dijital platformlar bu sahneyi kalıcı, ölçülebilir ve çok izleyicili hale getirerek kimlik yönetimini şekillendiriyor mu?

Bu bölümde, Friedrich Nietzsche’nin "İyinin ve Kötünün Ötesinde" yaklaşımından hareketle, yapay zeka çağında yargı, güç ve etik kavramlarını yeniden düşünmeye davet ediyoruz.

Yapay zeka gerçekten tarafsız mı?
Ahlaki yargılar kim tarafından, hangi ölçütlerle belirleniyor?
Karar mekanizmaları otomatikleşirken, insanın yargı yetkisi nerede konumlanıyor?

Edward Snowden ve Jeffrey Epstein örnekleri üzerinden;
istihbaratın bilgiden değil düşünceden neden korktuğunu,
skandalların neden sistemi değiştirmediğini,
algoritmaların hafızayı nasıl aşındırdığını
ve elit ağların sessizlikle nasıl ayakta kaldığını sorguluyoruz.

George Orwell’in 1984’te çizdiği gözetim distopyası geri mi döndü? Yoksa biz, farkına varmadan daha sofistike bir gözetim düzeninin içinde mi yaşamaya başladık?  

Özel sektör–devlet–algoritma üçgeninde üretilen veri; Yeni bir Espionaj !

Algoritmaların çağında akıl, algı ve gerçeklik arasındaki gerilim...