Ey insan, her defasında kaybettin

Ve kaybetmeyi hala mı öğrenemedin?

Şimdi söyleyeceklerime kulak ver

Ve ölümsüz uçurumun dibine daldır iyice gözlerini

Bir'le başladı her şey

Bir çemberle

Merkezinde yine bizim olduğumuz bir daire

Etrafımızda çevrelendi sonsuzluk

Tohum olur da toprak olmaz mı? Bir'dik. Birken iki olduk

Hem erkek, hem dişi

Her yer, hem gök

Hem siyah, hem beya

Hem Habil, hem Kabil olduk

Madem bereket bahşedildi yaratılmış olana,

İki durmaz oldu yerinde

Ekin rahmet bulunca çoğalmaya başladı

İkiden üç doğdu

Bir döngüydü bu...Kendini dokuzda tamamlayan bir çevrim

Birde başlayan,

Ve en sonunda, yine kendine dönecek olan uzun bir yolculuktu bu...

Nerede başlandıysa,

Yine oraya dönülen

Üzerinde döne döne gidilen

Ömür geçti,

Yazık ki, geç uyandık

Bu dünya bize baki kalır sandık

Duyamadık seslerini...Peşimizden gönderilmiş olanlara sağır kaldık

Bir dünya malına duyduğumuz aşk sardı bizi

Asıl aşktan çok uzaklara düştük. Özlemine düştük dünyanın.

Asıl özlemden, özlemlerin en büyüğünden ayrı kalmak uğruna.

Gözümüzde iki damla yaş...Kaybettiğimiz dünyadan parçalar için. Asıl ağlamaları kaçırdık.

Bundan sonrası sessizliktir. Tası tarağı toplamak, akılla gelinen noktadan sonrasını artık gönülle yürümektir.

Zaten başka ne kalır ki alimin elinde?

Her şey öylesine planlı ki.Her şey öylesine hesaplı ve ayarlı ki.

Aşağı gitmek istesek, gerçekten düşebilir miyiz?

Yukarı çıkmaya çalışsak, yükselebilir miyiz gerçekten?

Eğer izin yoksa,

Böyle planlanmamışsa eğer,

Sonsuzluk nedir bilebilir miyiz?

Öyle bir yol ki, kendinden emin olduğumuz her an sınava tabi tutulduğumuz,

Ben biliyorum dediğimiz her an, bildiklerimizi unuttuğumuz bir yol...

Dalganın karşısında durmaktan vazgeçtiğimiz için dövülmeyiz artık

Kavga etmeyi öğrendiğimiz için değil, artık bu kavgayı hiçbir zaman kazanamayacağımızı öğrendiğimiz için dayak yemeyiz.

Daha güçlü olduğumuz için değil, güçsüzlüğümüzü kabul ettiğimiz için kalkar omuzlarımızdan bu yük.

Hem bilmek kadar, bilmenin yükü de ağırlaştırmaz mı yükümüzü?

Bir atom bombası yapabilmekle, o bombayı yapabilecek bilgiye sahip olmanın verdiği sorumluluk yine aynı mıdır?

Güçlü olmak mı zordur, yoksa o gücü elimizde tutarken yüklendiğimiz ağırlığı taşımak mı?

Gücü kontrolsüzce kullanmak hem karşımızdakinin hem de kendimizin sonunu getirmez mi?

Zaten bir kere ilmin o engin sularında yıkanınca,

Hakikatin lezzetini bir kere tadınca, insanın gözü başka bir şey görür mü?

Bir kere hakikat deryasına dalınca, dünya malı olan o damlaya tamah eder mi artık insan?

Madem vazgeçildi vardan ve yoka düşüldü,

Madem vazgeçildi güçten ve güçsüzlük seçildi,

Madem vazgeçildi hırstan, ve utanmak vasıl oldu.

Madem vazgeçildi aydınlıktan, ve karanlık tercih edildi.

Açığa çıkmaz mı her şeyi var eden yokluktan?

Bir sesle sesi var eden. Bir ol ile olduran. Kendini karanlıklara atanı aydınlatmaz mıydı nuruyla?

Kendini ateşe atanı serinletmez miydi en güzel sulara daldırıp?

Yananı en güçlü rüzgârlarıyla ferahlatmaz mıydı?

Yananı görmez miydi Allah?

Farizadır sana: Sen seni sakın

Senin kadar sana kim olur yakın?

Keşke arkamdan gelsen

Ve bana yalanlar

Ve bunun gibi şeyler söylesen

Keşke tanıdığım birini öpsen

Ve affedilmez olanı yapsan

Yüreğimi bir kalkan bilip, sokaklara çıktım

Kahvelerde oturdum

Bugün de ölmedim

Bir şiire başlamadan önce,

Noktayı koymayı öğrendim

Yeni başlamış bir şeyi,

Yitirilmiş görmeyi…

Çözemediğim bir şeyler vardı hayatımda

Ne çok yürüdüm şu dünyada

Ne kadar az yol aldım

Bugüne dek hiçbir haklı oluşumdan mutlu olmadım

Çünkü her haklı oluşumun özünde,

Acı, buruk, kekremsi bir hüzün hikayem vardı

Haklı olmayıp,

Mutlu olmak isterdim

Çünkü mutlu olmak,

Haklı olmaktan her zaman daha güzeldi

Belki yukarıda bir Tanrı vardır

Ama benim aşktan öğrendiğim tek şey,

Biri seni vurmadan önce, onu vurmaktır

İşte ben böyle bildiğin gibi

Kaderi öpüp başıma koymuşum

Gülüşüm, oturuşum, konuşuşum

Belli, besbelli,

Yaşamaktan soğumuşum

“Benim yanımda kendin olamayacaksan, hiçbir işe yaramaz.” dedim sana....

Ne yaptın sen sana?

Kendi olarak sana gelen,

Sana gereksinimi olmadan seni isteyen,

Sensiz de olabilecekken, seninle olmayı seçen,

Kendi olmasını seninle olmaya bağlayan O,

O işte…

Ama verdiği hasarın farkında olmayan insana neyi, nasıl anlatacaksın?

Bir kere ben sana bunu nasıl yaptım diye,

Ben seni nasıl bu hale getirdim diye üzülmeyen,

Bir kere kaybetme korkusuyla eli ayağına dolanmayan insana neyi nasıl anlatacaksın?

Kabul

Bir kez yolda karşılaşalım

Onunla da avunacağım

Adımı sesince duymaktan vazgeçtim

Sesini duysam,susacağım.

Yel esiyor ama,

Değirmen dönmüyor.

Kuraklık bu.

Adın ekmeğe dönüşmüyor...

Sana kıskanılmış zamanlar,

Mesafeler ötesinden seslenmek ne acı bilemezsin

Seni gören,

Güzelliğini arzulu bakışlarla seyreden insanların da, bu dünyada yaşadığını düşünmek ne

korkunç bir şey, anlayamazsın

Hele seni başkalarının da sevdiğini,

Ve seveceğini bilmek ne türlü bir ölümdür, düşünemezsin

Çığlığım uzun uzun kalıyor içimde

Güller giyinmiş bir adam nerde?

Ben nerde

Rüzgâr bir dirimi dört yöne bölerken tepelerde,

Ve gece duruşmasından yeni çıkmışken, ruhum nerde?

Kendi sularınca boğulan bir denizim ben

Sen ki, saçından tırnağına kadar bir hürriyete bedelsin,

Bu ılık saçlar,

Bu gözler...Fakat her şeyden önce, yaşadığın için güzelsin

Sen bir okyanustun

Sevmen de, sevilmen de okyanusça olmalıydı

Toprağıma yağan yağmurlarınla yeşereceğim ben

Çiçek­lerim senin yağmurlarınla açacak,

Otlarım onunla büyüyecek,

Ağaçlarım senin yağmurlarınla meydan okuyacak göklere

Güzelliğinin yağmuru altında yürüyorum günlerdir

Bu liman, senin limanın

Bu gemiler gözlerin senin

Biliyorsun...Bir gün gökyüzü değişecek

Sende varsa, var olan çokluk bulunur

Sende yoksa, her yerde yokluk bulunur

Hate You- Jungkook/ Burada Gömülüdür 1. Cilt- Ahmet Erhan/ Büyük Saat-Turgut Uyar

Çamın iğne yaprakları hareketli

Baktım denize:

Güneşle kaplı

Ama yorgun gibi geldi bana

Sanki o yiterken uzakta,

Karanlığı karşılamaya kararlı

Bütün renklerimi siliyor dışarıdaki yağmur

Bütün kurnazlığımı siliyor dışarıdaki yağmur

Ay, söyle bana

Kalbimi sana gönderebilir miyim?

Burada seninle birlikte parlayabilir mi?

Güçlüydün

Ama kanıta ihtiyaç duyuyordun

Bu kaskatı dünya

Bir bulanıklaşır,

Bir netleşirdi uykunun içinde

Bir zamanlar herkes evdeydi

10 yaşındaydın

Ve herkes evdeydi

Annen yemek yapar,

Baban televizyon izlerdi

Kardeşlerin bir şeylerle uğraşırdı

Ama herkes evdeydi

Çocukluk yatağından uzanıp büyüdüğünü,

Ve kendi evine sahip olduğunu hayal ederdin

Büyümeyi isteyip dururdun

''Herkesin evde olmasının verdiği huzuru'' unuturdun

Şimdi 20lerindesin

Geriye dönmeyi istiyorsun

Kardeşlerin ve sen farklı yerlere taşındınız

Annen, baban yaşlandı

Onların beyazlayan saçlarını fark edip,

Tüm bu zamanın nereye akıp gittiğini fark ediyorsun

Bir daha tamamen birlikte yaşayacağınız bir zaman dilimi olmayacak

Artık kardeşin bir öteki odada değil

Başka yerlerdesiniz

Her gün birlikte yaptığınız kahvaltı sofraları olmayacak

Her gün görüşmeyeceksiniz bile

Her gün birlikte yaptığınız kahvaltılar olmayacak

Herkesin evde olduğu günleri özlüyorum

Ama geri dönemem

Buradayım

Yüz yıl oldu

Önümden geçen yol tıkandı

Çevremdeki bahçeler daraldı, içimde yaşayan insanlar azaldı

Yalnızlaştım

Yalnızsın

Ve kimseyi tanımıyorsun

Kimseyi tanımıyorsun

Ve yalnızsın

Hiç dinlemeden duyuyor

Hiç bakmadan görüyorsun

Bir gölge olmayı,

Ve insanlara sanki hepsi birer taşmış gibi bakmayı öğreniyorsun

Yürüyorsun

Tüm anlar birbiriyle eşdeğerde

Tüm mekanlar birbirine benziyor

Hiç acele etmiyor, hiç şaşırmıyorsun.

Aç değilsin

Hiç esnemiyorsun

Kahkahalarla gülmüyorsun hiç

Uykun yok

Uyumuyorsun

Ama uyku artık gelmeyecek

Uyanık değilsin

Ve hiç uyanmayacaksın

Ölü değilsin

Ve ölüm bile seni kurtaramayacak

Artık ulaşılmaz,

Du­ru

Ve saydam değilsin

Korkuyorsun

Bekliyorsun

Ama bil ki, başına gelen hiçbir şey, seni üzmek için gelmedi

Sana bir şeyler öğretmek için geldi

Kötü insanların hiçbiri, canını acıtmak için girmedi hayatına

İyiyi kötüden ayır diye girdi

Hepsi yanlışı, doğruyu görmen içindi

Hani çiçekler vardır

Sanarsın, hep tomurcuk kalacaklar

Oysa, gün gelir, inanamadığın bir hızla, pırıl pırıl açıverirler ya,

İşte öyle birdenbire geliverir yaşamının anlamı

Bir insanı koşullar oluşturmaz

Koşullar sadece senin kim olduğunu ortaya koyar

Üzülmek yerine öğren

Kötülük yerine iyiliği seç

Kendin için kazan kendini

Kimse sana inanmıyor

Sen kendine inanmak zorundasın

Çünkü tek varlığın kendinsin

Hiçbir savaş ya da bir cinayet, silahla başlamaz

Fikirle başlar

Konuş

Ve razı olma daha azına

Bazen iki dünya sığar içime

Bazen iki güneş doğar içime

İnsan hep sürgün müdür,

İnsan hep yolcu mudur,

İnsan hep yabancı mıdır,

Kendi benliğine,

Kendi varlığının özüne?

Dalın böyle çırpınışı,

Ağacın öyle çatlayışından

Ağacın öyle çatlayışı, dalın böyle çırpınışından

Şimdi akan sular da yanlış, durgun sular da

Yanlış uçuyor bütün kuşlar

Yanlış ağaçların,

Yanlış dallarında, yanlış yapraklar

Şimdi her şeyde bir eksiklik var

Hep yanlış yemişler sarkıyor dallardan

Ay yanlış yerde

Yanlış ışımış

Hani yanlış açmazdı çiçekler?

Hani yanlış doğmazdı güneş?

Hani her ağaç bir bütündü?

Hani bulutlar, hangi biçimi alsa, yanlış değildi hiçbiri?

Hani yanlış değildi sevdamız?

Güneş gibi,

Çiçek gibi,

Bulut gibi yanlış değildi?

Benim karnımda bir zehir var

İçimde çok uzakta biri kalmış da,

Onu çok özlemişim gibi bir zehir var

"Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun," derdi Babam

Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun

Bir yerdeyim ben baba

Bir gökte

Gökte gece var,

Ay var,

Sen de varsın

Ama bir şey sanıyor insanlar beni böyle görünce

Derdi babam:

Bakarsın, hiç beğenmediğin,

Benzemek istemediğin,

Uzak mı uzak durduğun biri,

Tutar sana benzetmeye kalkar kendini

Yontar,

Ufaltır,

İnceltir

Ve sığdırır senin içine kendini

Seven gönüller için mesafe yok,

Gurbet yok

Yol var: Alır seni sana götürür

Sohbet var, can içinde

Selam var, candan yakın

Böyle yazılıyormuş işte yazgı

Yalnızlığı umutla adlandırarak

Beni seviyormuşsun

Seni seviyormuşum

Ah senin yanlışın

Vah benim yanlışım

Gerçek mi,

Kurşun mu,

Bıçak mı?

Hiçbirisi böylesine doğru bulamazdı yüreği

Kaçıncı kez aldanmışım

Bin değil,

Binbir değil

Baştan ayağa ben yanlışım

Bir sarılsan

Gidecekmiş gibi gelir bu kin, bu hırs, bu öfke

Şu koskoca dünyaya bir hiç der, geçer gönlüm

Sen öyle bir gelirsin ki, kokun mermi oluverir,

Yağar tenime

Sen gelmeden terk edişlerin gelir

Gelmeden, telaşlanır içim

İçim tutuşur

Sen öyle bir gelirsin ki,

İhanetler saklıdır ceplerinde

Yalanlar dolanır diline

Daha gelmeden acısı oturur yüreğime,

Daha gelmeden, hüzün kurulur kirpiklerine

Gidişlerini affedesim gelir yine de her gelişinde

Bir sarılsan,

Gidecekmiş gibi gelir bu kin, bu hırs, bu öfke

Sen öyle bir gelirsin ki, kokun mermi oluverir,

Yağar tenime

Sen gelmeden terk edişlerin gelir

Gelmeden, telaşlanır içim

İçim tutuşur

Sen öyle bir gelirsin ki,

İhanetler saklıdır ceplerinde

Yalanlar dolanır diline

Daha gelmeden acısı oturur yüreğime,

Daha gelmeden, hüzün kurulur kirpiklerine

Gidişlerini affedesim gelir yine de her gelişinde

Neyi anladım biliyor musun?

İnsanın hayallerini kaybetmesi kadar kendisini utandıracak hiçbir şey olmadığını

Neyi anladım biliyor musun?

Aşktan korkmak, hayattan korkmak…

Neyi anladım biliyor musun?

Bazı dualar kaderi değiştirmeye yetmiyor

Zamanla seni niçin kaybettiğimi anladım :

Senin neyin eksikliğini çektiğini göremediğim için, senin içindeki güçlü ve sağlıklı olan yanı yanlış anladığım için...

Tamamlanmış bir çekirdekle, tamamlanmamış bir ağaç arasında ne fark olduğunu düşündüğümde,

Tamamlanmış çekirdeğin bir sona ulaştığını,

Şayet değişmezse çürüyeceğini,

Oysa tamamlanmamış bir ağacın harika bir geleceği olduğunu anladım.

Bu yaşa erdirdin beni...

Gençtim, almadın canımı

Ölmedim genç olarak

Aşk yerini kalp ağrısına bıraktığında anladım

Yanılmak üzere kuruluymuş meğer dünya

Ağrımak kaydıyla dolaşıyor damarda kan

Bir şey bekliyorum bilmediğim

Telefon çalsın

Masamdan uzanıversin bir çiçek

Kışları dünyada olduğumu daha iyi anlıyorum ben

Demiştim size daha önce

Gökyüzü bile insanı bir hizaya inmeye çalışıyor ya,

İşte bunu seviyorum dünyada demiştim

Böyle şeyler yazınca doktor, bu şiir oluyor da,

Niye benim yanan gözkapaklarım, uykusuzluktan, şiir olmuyor?

Ben her sabah doktor, dünyaya bu sinirli şiirle uyanıyorum

Ne zamandır, Nevrim dönüyor

Dünya dönmüyor

Benim gibiler,

Göründüklerinden daha mor,

Daha hüzünlüdür

Onlardan mısın sen de?

Gözlerini kaçırarak konuşanlardan?

Hani o kırıldığını bile söylemeyenlerden? Memnun oldum. Ben de.

Sana bir şey diyeyim mi?

Bizi daha çok üzerler

Hiçbir mutluluk, acım kadar samimi ve devamlı olamıyor

Hiçbir sevilmek, sevilmemişliklerimin yerini dolduramıyor

Griliğini yazardım ömrümün

Tam ortasında kaldığımı iyinin ve kötünün

Tam ortasında gecenin ve günün,

Tam ortasında hayat ile ölümün

Karanlık bir yerde kalmak ile kör olmak aynı şey değilmiş

Özgürlüğün tadını bilen bir mahkumla, hapishanede doğmuş bir çocuk aynı özlemi duymuyormuş

Dönen atlı karıncalardan daha mide bulandırıcı bir dünya varmış dönüp duran

Ve kırmızı başlıklı kız kurtulamazmış gerçekte hiçbir kurdun elinden

Adalet, çıplak bir krala benziyor Soytarıların dilinde

Bir şeyi çok özlediğimi,

Fakat kaybettiklerimin çokluğundan, o şeyin ne olduğunu tam olarak bilemediğimi yazardım

Eğer ben ben isem, nesin sen?

Yok, sen, sen isen, ya neyim ben?

Biliyorum

Ateşe verilmiş bir orman var içinde, deprem sonrası yıkılmış bir ev, bir kuş yaralı

Biliyorum tüm bunlara rağmen

Ağlayamıyorsun

Hissizliğinden değil, alıştığından şiddete

Seni de fark etmeyecekler

Seni de fark etmeyecekler aklını yitirmeden

Seni de fark etmeyecekler

Atmadan önce kendini bir yerlerden

Seni de fark etmeyecek tabutun içine girmeden

Aceleyle olsun isterim her şey, çabucak oluversin.

Ne yaşanacaksa yaşansın, neye ölünecekse ölünsün hemen.

Uzamasın isterim işkencemizin süresi.

Ne vurulacaksa vurulsun sırtımıza,

Ne söylenecekse söylensin suratımıza...

Bundan nefret etmiyor musun?

-Neyden?

Rahatsız edici sessizlikler. Neden rahat olmak için saçma sapan şeyler söylemenin gerekli olduğunu düşünüyoruz?

-Çünkü düşünürsek, acı çekeriz. Şüphe edersek, deliririz. Hissedersek, yalnız kalırız. Vakit varken tomurcukları toplamak lazım. Zaman hala uçup gidiyor. Ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüyor olabilir.

Yani her buhranlı dönemimizden bir verim mi almamız gerekecek?

-Depresyondaysan, geçmişte yaşıyorsun. Endişeliysen, gelecekte yaşıyorsun. Kişi kendini meşgul ettiği şeyler kadar değerlidir. Seçim senin.

Bu yüzden mi kendimi rahat hissetmiyorum?

- İşte iyi işleyen bir formül: Yaşanmamış bir yaşam ya da gerçekleştirilmemiş potansiyel ne kadar fazlaysa kaygı o kadar büyük olur. İçinde bir yerlerde sıkıntı olmasının sebebi, potansiyelini boşa harcadığının farkında olmandır.

Artık emindi. Yaşamın kurbanlarından biriydi o. Tarihin o uçsuz bucaksız hareketlerine kısılıp kalmış, kapana kısılmış, fosile dönüşmüş bir potansiyel.

Ne düşünüyorum biliyor musun? Ne düşündüğümün bir önemi yok.

-Hayır. İradenin olduğu yerde her zaman bir yol bulunur. Geride bıraktıklarına odaklanırsan, önünde seni bekleyen şeyleri asla göremezsin.

Sevdiğim onca şey varken, neden kendimi hiç sevmedim? Benliğim neden bir çöl?

-Kendini bir sevgi hapishanesinde hissediyorsun. Sevgi bir etkinlik. Edilgen bir olay değil. Bir şeyin içinde olmaktır, bir şeye kapılmak değildir. Sevginin etkin özelliği, vermektir, almak değil. Neden mi çöl? Sevginin kendine yetmediği noktada, karşına saygı çıkar. Onu test etmeyi öğrenemediğin sürece ilişkide bir şeyleri idare eden, çatlaklara göz yuman ve o çatlaklar yüzünden en çok kan kaybeden taraf olmaya mahkum olacaksın.

İçimde esrarengiz bir bulut belirmişti. Sorularım bitmek, tükenmek bilmiyordu. Genç değildim belki fakat ihtiyar da sayılmazdım.

Yıllar, yıldırım hızıyla geçiyor. Eski bir çin atasözü ne der? ''Fısıltı, haykırıştan daha inandırıcıdır.''

Bu bana başka bir Çin atasözünü hatırlatıyor: ''Kafan kesilse bile, savaş çığlını yarım bırakma. Zaferde, çığlıkların payı büyüktür.''

Fakat atasözlerinin yarısı, diğer yarısını yalanlar. Çünkü aslında her biri yalnızca belli durumlarda geçerlidir.

Edebiyat, görgünün vitaminidir. Bizi telef olmaktan kurtaran şifalı iksirdir. Yaprakların bakışlarını, meyvelerin soluğunu, gövdelerin çarpıntısını duyarız.

Siz bana bakmayın. Artık bütün tembihleri unutmuş, kapılarını teselliye kapatmış, basireti kördüğüm olmuş biriyim. Beni uygar kılan koşumları kemiriyorum. Program, prosedür, protokol umurumda değil. Göğsümde barut macunu gibi bir öfke kabarıyor.

Vahim olan, kendimi unutmamdı. Neredeyim, n’apıyorum, saat kaç, günlerden ne, hangi yıldayız…. Bilemiyordum.

Yine de insan istiyor ki, bir kişiyle olsun bu kalpteki sır. Daha doğrusu 'kalbin sırrı' konusunda anlaşabilsin. Birisi evet desin, "Seni anlıyorum. Aynı dert bende de var."

Ve iskeleye devrilen anonim yolcuların arasında Şebnem'i gördüm. Güneşin voltajı yükseldi. Yapraklar, deniz, arabalar, binalar parıldadı. Sevinçten, tüm yaralarım kapanıyordu. Kozmostaki ahenge bedava bilet bulmuştum!

Neşeyle bana baktı. Kalbim durmasın diye çok bakmadım. Şebnem'in söyledikleri, kulağımın pasını silen felsefi bir çocuk şarkısına benziyordu. Çok önemsediği, hayatına anlam kazandıran düşüncelerini bana anlatıyordu. Gururlanıyordum.

Beni neden sevdiğini öğrenmeme izin vermeksizin severdi. Fakat sevgisi, canımı almaya kalkışmasına engel olmayacaktı.

Buna dair bir şeyler karalamıştım. Aşağı yukarı şöyleydi:

Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar

Ve yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar

Ve bu yüzden düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik,

Sarılırsak yanarız deyip, aşkı hep uzaktan sevdik...

Sen sevmek için yaratılmamışsın, sevilmek için yaratılmışsın.

İnsan sevmek için mutlaka güzel bir şeyi seçmelidir.

Güzel denilecek bir şey varsa o da sensin.

Seni sevmek, göğüs kafesimde bir gökdelen jeneratörü taşımakla aynı şey

Sen benim ipe sapa gelmez arzumun kaynar bir tutkususun

Hem yakar, hem yanarım

Sen benim, durmak bilmeyen bir haylaz çocukluğumsun

Hem güler, hem güldürürüm

Sen benim deli dolu duygumun kimseyi takmaz bir vurgususun

Layıkıyla sever, hakkıyla yaşarım

Şebnem...

Adının geçtiği her cümle nasıl da güzelleşiyor.

''...Her şeyden önemlisi sevgili kızım, insanın merakını kaybetmemesidir. Merak hayatın ateşidir. Merak etmeyen insan sadece bir et yığınıdır.

Talep edip de gayret etmemek, su içmek isteyip de bardağı çeşmeye ters tutmaya benzer. Bardağı ters tutarsan, su akar; lakin bardak dolmaz. Sen bardağını doldurmak niyetindeysen, usulüne göre hareket etmeyi de bilmelisin....''

Güz sabahı buğusunda bir salkım üzüm mü,

Avuçlarımdaki ne?

Ay ışığı buluttan yansıyor yüzüne

Ben böyle bulutsu yüzü,

Ben böyle ışıksı yüzü,

Bir on yedi yaşındakinde seyretmiştim

Bir de şimdi düşümde

Al, daha da varsa almadıkların

Al, daha da varsa vermediklerim

Al azımı, çoğumu

Al varımı, yoğumu

Seni ilk öptüğümden beri süren sarhoşluğumu

O hiç büyümeyen çocukluğumu

Her ne varsa, hepsi senin

Sonrasız bir zamanda yaşıyorum

Önceyle, sonranın sınırında

Şimdinin güzelliği bundan

Acının bile tadına vararak,

Sonrasız bir şimdiyi yaşamak

Gökyüzüne bakacaksın bir güz öğlesi

Tanıyacaksın bir bulutta beni

Yazı yazarken göreceksin masada

Değişeceğim yavaş yavaş

Masam ata dönüşecek

Sesleniyorum sana bir budaktan

Bir döndürsem başını,

Bulamazsın beni orda

Bazen insan…Olmadık şeyini unutuyor bir yerde…

Kaybettikçe büyüyen şeyler….

Bir diş fırçası bile bazen öyle acıtıyor ki,

Dişle hiç ilgisi olmayan şeyler yüzünden

Sana giderken yazılan bu şarkı

Sırasını beklemiş aşk için

Sen

Ve senle başıma gelen

Serseran

Serçavan

Daha ziyade, açık yapılan

Açıkta satılan

Hayırlar,

Yapamamlar uzaktı

Olmazlar öykü...

Beni anlıyorsun değil mi?

Anlayacak ne var,

Aşk için yaşamanın

Ya da ölmenin içinde?

Kimi cüret etsem sevmeye

Kendime küçük geldim

Zayıf kaldım

Gittin

Arkana bakmadan

Benim, arkana bakıp bakmayacağını düşündüğümü düşünerek

Farelerin bile kemirmekten usandığı film şeritlerindeki gibi

Beni bırakıp kimsesizliğin gecesine

Senin asıl adın Kırılgan

Alnında yazıyor

Sen...

Ağlamaya bahane istemeyen,

Her daim, insan gibi hıçkırabilen...

Profesyonel incinen...

Kırılgan

Şu sıkıntı, ne kadar düşkün bana

Zaman kısa,

Ben yorgunum

Yol uzun,

Gece uzun,

Uyku yoğun,

Düş ince

Epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum

Adında hem ekmek,

Adında hem gül geçen kimseyi görmedim

Tanımıyorum

Elimde yem: Bütün kümestekiler durmuş bana bakıyor

Elimde keman: Bütün salondakiler durmuş beni dinliyor

Nice insanlar gördüm ben

Alışkın elleri,

Kötülük etmeden duramazdı.

Yalan söylemeden edemezdi dudakları

Gurur,

Kötü dikilmiş bir elbiseydi üzerlerinde.

Boş kovalar gibi ses verirlerdi dokunulduğu zaman

Sevgilerimizi söyleyemez olduk

Göremez olduk nice güzellikleri...

Yalanı öğrendik

Utanmayı öğrendik

İnandık sonraları- Bütün yaratıklardan üstün olduğumuza

Büyük zekamız

Önce kafesi,

Zinciri,

Zulmü icat etti

İyilik güzellik ve doğruluk adına, hiçbir şey kalmadı inandığımız

Aradan bin yıllar geçip,

Atom parçalanıncaya kadar

Zaten paramparça olmuştu insanlığımız

Bir mutluluk mekanı yaptım kendime

Kendime şöyle bir baktım biraz

Dünyaya çıktım akşam olunca

Kendimi aldım,

Andım kendimi

Gökyüzü henüz bulut kesmişti

Birkaç kandil yaptım gereksiz

Tikrek

Ve dingin

Hafifçe geri öteledim şehri

Öptüm

Özür diledim

Bazen aklıma takılıyor

Yani hep böyle,

Hep aynı yerde,

Ertesi gün ne olacağı belli bir şekilde,

Tekrar tekrar aynı şeyleri yaşayarak mı geçecek bu ömür diye

Her şey iyiye gitmeli

Çünkü bu kötü şeyleri boşuna yaşamış olamam

Bilsem hangi dert özlüyor beni,

Hangi dağ ayakta zor duruyor,

Gözümü açsam

Ve görmesem kimseyi

Kaç yaşındaym bilmiyorum

Kaç yaşındaysam, milyonlarca kez daha fazla yorgunum

Aydınlığa koştum,

Karanlık çıktı;

Güç belâ ben, bana vardım dün gece

Hiçbir mutluluk, acım kadar samimi ve devamlı olamıyor

Her nereye baksam karşımda duran,

Ya yıkanmış sevap,

Ya kirli günah

Biraz azim, biraz gayret derim,

Delinir karanlık

Sabret derim,

Şanlı talihim döner elbet derim...