Bu ne derttir?

Derman bulamaz

Bu ne yaradır?

Zahmı belirmez

Bu aşka ilahi diyemem korkarım

İnsani diyemem,

Utanırım

Aşkın ateşi benim yüreğime düştü

Yanar

Yandığımca artar ateşim

Devrim geçip solmaz benim

Kişi neyi sever ise, dilinde sözü o olur

Neyi sever isen,

İmanın odur

Nice sevmeyesin?

Sultânın oldu

Aşk,

Mezhep ve dindir bana.

Gördü gözüm dost yüzünü

Her şey düğündür bana

Senden, sana varır yolum

Herdem seni söyler dilim

Senin yüzünden perişan oldum, ama sen perişan halimi sormadın.

Senin aşkın sebebiyle derde düştüm, ama sen derdime çare bulmadın.

Gözüm, sevdiğim,

Devletli sultanım,

Hak, bir gönül verdi bana

Bir ateş yakacaksa beni kalbimden,

Senin aşkının ateşi yaksın

Senden gayrı başka bir aşkla kül olursa kalbim,

Bu kalbi istemem

Ateşi istemem,

Koru istemem

Senin tenine değmeden gelen yağmuru istemem

Meltemi istemem.

Seni parlayacaksa parlasın yıldızlar,

Sana yanmayan yıldızı semalarda istemem

Bülbüller söyleyecekse seni söylesin

Senden okumayan bülbül olsa dinlemem.

Özlemim sen olacaksan yansın yüreğim,

Sılası sen olmayan gurbeti istemem,

Vatanı istemem.

Bir ateş yakacaksa beni kalbimden,

Senin aşkının ateşi yaksın

Seni göremediğim vahalar bedevilerin olsun,

Ben senin çölünü isterim,

Suyu istemem

Sana çıkacaksa durmaz yürürüm

Sonu sen çıkmayan yönü istemem,

Yolu istemem

Ben Sultan Fatihim, önündeyim İstanbul’un.

Yakarım bu şehri yüzünde bir tebessüm için.

Yoksa gül yüzünü güldürmeyen sultanlığı istemem,

İstanbul’u istemem.

Ben bir garip Yunusum,

Yazdığım sensin,

Yandığım sen.

Senden gayrı bir aşka ben kalemi istemem,

Kağıdı istemem.

Senden gayrı,

Senden başka efendi istemem,

Sevgili istemem,

İstemem

Nereydi gittiğim o?

Nereydi geldiğim o?

Adlardan anılar

Anılardan adalar

Mavi kalemlere yordum bu düşü

Su resimleriyle öğrencilerin,

Göğerttik bozkırın sarı defterini

Geçen gün okudum söğütlerin tarihini

Bi çiğdem var

Onlar kadar yiğit

Dünya gözlerimi kendi ellerimle örttüm

Değdi yorgunluğuma

Bi ölüm kaldı, onu da gördüm

Beni pişman etmedi doğduğuma

Yağmurdan sonra anladım ki,

Anlamadığımdır dünya

Kursak diye bir yer var

Heveslerim, hayallerim, sevdiklerim,

Hepsi orada...

Çaresiz dertlere düştüm

Yok mu bunun çaresi?

Var: Yaşamayı ölecek kadar sevmek! dediler bana

Anladım ki,

Paylaşabilmek için, insanın simidinin olması yetmiyor,

Kuşlara da ihtiyaç var.

Üstelik kimin kime teşekkür edeceği de belli değil

Bir yolun varsa gidilecek, sona bırakma.

Bir sözün varsa dilden yüreğe, hiç susma...

Görmen gerekiyorsa birini, git yanına.

Okşaman gereken bir yürek varsa, esirgeme elini.

Hayat çok zalim

An gelir,

Elini,

Gözünü,

Yolunu,

Yüreğini alır senden...

O zaman istesen de,

Dokunamaz,

Göremez,

Gidemez,

Söyleyemez olursun...diyorum sana

Kaç bahar daha göreceğimiz meçhul

İçimdeki karanlığı patlatacağım

Ve beynimin en ölümcül yaşlarıyla,

Ağlaya ağlaya,

Yepyeni bir insan

Pırıl pırıl bir can bitecek toprağa...

Anladım ki cesaret, korkusuz olmak değildi, bencil olmamaktı

Bir başkasının çıkarını, kendi çıkarının önüne koymaktı

Gözlerim doluyor,

Gözlerim doluyor ama ağlamıyorum.

Çünkü kirpiklerimden inen her yaş,

Mermer bir hançer olacak yarın

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne “O olmazsa yaşayamam” demeye…

Ne geçmişe saplanıp kalacaksın,

Ne geleceğin düşlerini kuracaksın.

Ömür dediğin şu andır

Onu da hakkettiğin gibi yaşayacaksın.

İşte bütün sorun bu :

Ya var, ya yoksun.

Ya da bu sorun

Ya intihar

Ya ihtiyarsın.

Gitmek gerekiyor, kalacak yeterli bir sebebin yoksa...

Affetmek gerekiyor, seni geceleri uyutmayan çok şey varsa...

Dinlemek gerekiyor, susmuyorsa kalbin...

Kabullenmek gerekiyor, ağırlık varsa üstünde

Vazgeçmek gerekiyor, huzur terk etmişse bedenini...

Unutmak gerekiyor, hatırlamak çare olmuyorsa...

Başlamak gerekiyor, bitmişse bir şeyler...

Kendin için, kalbin için...

O biçim işte bu dünya

''Zaman da, hayat da sana bağlı.

Yaşamın hızı, senin adımlarına göre artabilir veya azalabilir.

Yaşamın yoğunluğu, senin içine sığdırdıklarına göre artabilir veya azalabilir.

Yaşamın anlamı, senin onu algılayış şekline göre artabilir veya azalabilir.

Sana geç kaldığını, acele etmen gerektiğini söyleyenler yanılıyorlar.

Senden giden şey, zaten senin için yaratılmadı.

Seni için yaratılan şey ise, senden asla gitmeyecek.''

Bir Kadın Seni Seviyorsa (4)- Nursen Yıldırım/ Kendine Dön (2)/ Bob Ross

Sert bir karakterim var zannediyorlar. Ama zayıfım.

Hiçbir şeyin acıtmadığını iddia etmeye çalışıyorum. Ama acıtıyor.

Her şey çok acıtıyor.

950 gram ağırlığında doğmuşum.

Babam bu dünyaya gelmek için dövüştüğümü söylerdi...

Her ne kadar acıyı gizlemenin, acı vermesini engellediğini düşünsem de,

Acıtmaz dediğim her şey katlanarak büyüyor.

Ama ben her zaman incinmediğimi söylüyorum.

Fiilen vurmamış olmaları, şiddete maruz kalmadığınız anlamına gelmez.

Bana asla zarar vermediklerini,

İçerde paramparça olduğumu bilsem bile, bunların bir anlamı olmadığını,

Ve her şeyin yolunda olduğunu söylüyorum.

Eylemlere,

Sözlere canım hiç yanmamış gibi...

Hiç acımamış gibi gülümsüyorum.

Bu küçük hayatın benim için ne kadar yıprandığını ifade edemiyorum.

Kendimden öteye de gidemiyorum.

Ve hiçkimse bunu görmüyor.

Sanki herkes ve her şey beni geride bırakıyor.

Sanki ben her şeyin ardında kalıp,

Ortadan kayboluyormuşum gibi hissediyorum.

Hiç kimse asla içeriye giremesin diye,

Katman katman çalılıklar

Ve dikenli teller vardı kalbimin çevresinde.

Çalışmayan bir aleti kapatıp açmak gibi,

Beni de her gece kapatıp kapatıp,

Her sabah açan yeryüzü

Sanki dünyaya gelmedim de,

Olmayan bir yerde

Olmayan birine bakıp bakıp çıktım ben

Susmanın ve izlemenin erdem olduğunu,

Tanıklığın gerçeği,

Bilginin de acıyı çoğalttığını öğrenmiştim.

Ama bu çağı da yanlış anlatacaklar, biliyorum.

Yolculuk bitiyor.

Ama varabilmiş değilim hiçbir sona.

Sanki zaman aniden sabrını yitirmiş

Sanki bedenim ikiye ayrılmış

Sanki tavan üzerlerime çöküyormuş

Sanki bende büyülü şelaleler varmış...

Omuzlarımın üstündeki baş, sanki başkasına ait

Kendimi iyi hissetmeyi özledim.

Özledim...Söyleyeceklerim bu kadar kısa, ve derin.

Sana söyleyemediğim şeyler var

Kocaman bir mevsim devrilirdi içimize

Dünya haftasonları da anlaşılmazdı

Sana söyleyemediğim şeyler var

Kırmızı bir mumdun şamdanına yakılan,

Hayata benzeyen bir yanın vardı

Etrafımda hiç olmadığın zamanlarda

Sevgili kitaplarıma dalardım

Ve kendime 12 punto times new roman fontla bazı arkadaşlar yontardım

Tam yükselirken, öpüyorsun ruhumu sen

Bakışlarımı sunuyorum, tereddütsüz alıyorsun

Gizli bir tebessümle çağırıyorum, geliyorsun

İçime dokunan bir halin vardı

Ama artık biliyorum

Ertelenmiş her yolculuk, varmanın büyüklüğünden

Bir insan öğreteceğim sana.

Öğrenmek istemiyor musun?

İnsan merak ettiğinin değil de,

Duymak istediği şeyin cevabını arıyor

Birini son kez gördüğünü bilemiyorsun ya hani,

Ne acayip bir duygu değil mi?

Öfkelisindir

Kırgınsındır

Bitkinsindir ama sessiz kalırsın

Sonra elin yanlışlıkla bir şeye takılır

Bir şeyler kırılır

Bağırırsın

Büyük şeyleri içinde bastırdığın için,

Küçük şeylere tahammül edemez hale gelirsin

Bir acı öğreteceğim sana.

Bu dünyada iki tür acı var:

Seni inciten acı

Ve seni değiştiren acı

Bir terk eden öğreteceğim sana

Giden değil, kalandır terk eden

Giden de bunun için gitmiştir zaten

Bir dünya öğreteceğim sana

Dünya insanın gölgesi gibidir

Ona sırtını dönersen peşinden gelir de,

Peşine düşersen hep önünden kaçar

Şu koskoca dünyaya bir hiç der, geçer gönlüm

Oysa neler gösterir kendi baktığın ayna

Ben öyle bilirim ki,

Sen benim gökyüzümdün

Denizim,

Toprağımdın

Ama korkutucu şey

En yakın olduğun insanların, bu kadar çabuk yabancılaşmaları

Ya farkıma vardığında, farkın kalmamış olursa?

İnsan, kaldıkça küflenir

Gidemedikçe çürür.

Belki açacak bir şeylerim vardır

Belki konuşacak birkaç söz kalmıştır

Güvenmeye küs, sevilmeye hevessiz, bağlanmayla kanlı bıçaklıydım...

Çünkü bir çiçek solmuşsa, koklandığı içindir

Rengini dünyaya bıraktığı içindir

Bunu bildim...

Çünkü seni sevdim

Yaşamak, bizim için dokunaklı bir şarkı değil ki.

Dünya duracak, ama sen durmayacaksın.

Zaman bitecek, ama sen bitmeyeceksin. Bir gün bütün çiçekleri solacak bahçelerin, yıldızlar ışık vermeyecek. Güneş doğmayacak hiç... Ama sen solmayacaksın, sen eksilmeyeceksin.

İnanmak, seni düşündükçe söylediğim bir şarkı olmalı dudaklarımda.

İnanmak, gökyüzünün en karanlık zamanında bile görebileceğim bir yıldız olmalı.

Dağlardan, denizlerden esen serin rüzgârlar gibi, senden gelen bir şey olmalı inanmak.

Anılar diyor arka koltukta bir adam,

Bugün anılar nasıl da düş değeri kazanıyor!

Beni güzel hatırla

Çünkü beni öp dersem,

Gidersin diye susuyorum

Her şey ondan susuyor biraz

Burası ondan sessiz

Mesela senin yüzünün sessizliği, beni öpmemenden

Benim ağzım, uzun zamandır öpülmediğinden sessiz

İnsanın insana ihtiyacı var, biliyorum.

Benim sana ihtiyacım var, biliyorum.

Diktiğin söküğü kesme...Üflediğin yeri deşme lütfen. Senden beni hayata bağlamanı beklemiyorum. Nasıl koptuğumu anla yeter!

Tanır gibi bak bana...

Unutuluş saatleriydi bunlar

Kardeşlerindi sana seni unutturan...

Ölüm vardı her şeyin sonunda

Ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı...

Sevinirdin bazen

Gülerdin

Ama içinde bir yer hiç durmadan kanardı...

Sen kendini ne kadar çok unutsan da,

O dinmeyen sızı, sana yine seni hatırlatırdı...

Çünkü bugünün insanı, kimden korkuyorsa,

Kim ona yok ettiği kendisini hatırlatıyorsa, onu öldürmek ister...

Safı,

Koşulsuz seveni,

Kendisine yitirdiği insanlığını...

Bana yakın geldin dedi

Sevdi.

Bana yakın geldin dedi,

Vurdu.

Adlarını sordum

İnsan dediler

Neden sevmekten, bağlanmaktan bu kadar çok korkuyorlar?

Neden biri onları sevince, kalplerini telaşla, hemen kapatıyorlar?

Kulak verin sözlerime, bir kere söyleyeceğim.

Her neyi ciddiye alıyorsan, bil ki ondandır kahr-ı belan...

Yarın yoktur

Zaman ileri doğru değil,

İçeri,

Yüreklere,

Derinlere doğru işlemeye başlar.

İç dünyadan sıkıldığın için,

Başka kadınların aynalarında kendini görmek istiyorsun, değil mi?

Ama hızla eskitiyorsun kendini

Yüzeyde kalır sevgin,

Kendini abartırsan

Ve mutsuzluk, bir kıta sahanlığı gibi büyür

Sessizliği duyabilir misin?

Karanlığı görebilir misin?

Kırılmışı onarabilir misin?

Hissedebilir misin?

Herkese ait gibi görünüyordun, ama hiçbir yere ait değildin.

Oysa doğru olan buydu.

Herkes kendi adına yaşar,

Kendi adına ölürdü

Hiç avcı olmadın,

Hiç elin kana bulanmadı

Derinliğine kimse sevgili olamadı…

Tutmadılar elinden

Her gece düştüğün o uçurumdan, tutup çekmediler seni

Yokluğunu hissetmedi kimseler

Merak etmediler

Her geçen gün vurdular seni

Fark etmediler

Seni bugün sevmediler

Öpmediler

Bir şiir yazmadılar

Bir şarkıda geçmedi adın

Bir çiçeğe benzetilmedi kokun

Bugün seni tanımadılar

Gözünün içine bakmadılar hayran hayran

Bugün seni kırdılar

Unut diyorum

Unutacaksın

Unutmalısın

Bir gün yağmurlar böyle yağmayacak

Sel götürmeyecek sokakları

Uzaklarda kalacak bu mutsuz geceler

Aydınlık nefes nefes dolacak içine

O sevdiğin kişilerin, hiç var olmamasını dileyeceksin

Acından ayrılacaksın

Sana hakim olan öfkeyi biliyorum

Ruhu bir cüzzam gibi,

Yavaş yavaş

Ve yalnızlıkta yiyen,

Kemiren öfke

Bu öfke yas tutmanı engelliyor

Ve hafızandaki sevgiyi siliyor

Zihnini zehirliyor

Öfken sana büyük bir güç verir

Ama bırakırsan, seni yok edebilir

Ve negatif bir zihin, sana asla pozitif bir hayat vermez

Sana söz verebileceğim bir şey varsa,

O da her şeyin iyi gitmeden önce, daha da kötü gideceğidir

Neden bu kadar insanın iyileşmemiş,

Tramvalarla dolaştığını merak ediyorsan,

Bunun nedeni,

İyileşmenin aslında çok zorlayıcı olmasıdır

Ve kendini iyi ve mutlu hissetmeden önce,

Pek çok başka duygu hissetmen gerekecek

Ağlamak,

Hatırlamak,

Ve her şeyi yeniden hissetmek zorunda kalacaksın

Ama sonra bir gün uyanacaksın

Ve dönüştüğün kişiyle gurur duyacaksın

Bu zorluğa değecek

“Hayır, sen değilsin.”

Bunu nerede duyarsan duy, lütfen ama lütfen anlamaya çalış

Neden sen değilsin?

Neden seni almadılar işe?

Neden o seninle birlikte değil?

Neden?

Sende farklı veya eksik olan ne?

Peki, elindeki mevcut ''sen'' değiştirilebilir mi?

Geliştirilebilir mi?

“Evet” ise, süper.

“Hayır” ise, o zaman hedef değiştir.

Alçaktan uç

Önemli olan sonu değil,

Sonlar değil

Nasıl yaşadığın

Şizofren Aşka Mektup (2), Hayallerini Yak Evi Isıt (4)- Cezmi Ersöz/ Süreya Gibi Süreya Gibi- Rıdvan Keskin Sızlanarak/ Zafer Sızlanarak Kazanılmaz- Haluk Tatar

Durup beklemenin,

Durup beklemekle devam ettiği günler

Her şeyin olup da,

Hiçbir şeyin olmadığı günler

Kalbim bir dağı küçültüyordu

Kalbim bir dağı kırıp kırıp içime atıyordu

Kendi masalından düşene ''biz'' denir bir vakitte,

İnsan durup kuyusunu beğenmeye gelir bir dünyada

Birkaç kişiydik güya

Birkaç iş vardı

Birkaç ev

Doğ ey güneş!

Erit taştan adamı

Dilemiştim ki en çok, kar yağmasın bu kış

Bu kış, kalp suyumla ıslanmasın yastık

Dilemiştim ki, yoktur aşk

Dedim

Ağrıma gidiyor dünyadan oluşmuş harfler

Dedim

Bu yüzden yavaştır aklım

Sakardır kalbim

Diyebilirim ki, her duası feciyle biten bir ibadetti yaşamak

Her duası feciyle biten bir ibadet çeşidi buldum

Kırk yıl günde, beş öğün yutkunmak

Sonra sonra anladım

İnsan ancak, güzel bir acıyla kalabilirmiş dünyada

Bazen gidilirmiş

Gitmekle ilgili şiirler okunurmuş ya da...

Uyudum

Uyandım

Uyudum

Uyandım

Madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım,

Madem günde beş vakit kalkıp sana baktım

Ben uyudum bu kadar uykusunu,

Diledim

Dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun

Ben ve taş

Birbirimizi sever sandım

Kurduğum her ev,

Döndüğüm her yüz

İçtiğim her su, bana ağlamayı unutur

İnsan ağlayınca,

Önce peygamber yakasında bir gül ile gelecek sanıyor

İnsan ağlayınca,

Peygamber yakasında bir gül ile hiç gelmiyor

Ben şimdi ağıt mı yakmalıyım,

Şiir mi okumalıyım,

Ah mı etmeliyim?

Yoksa her gece bir masal mı anlatmalıyım kendime?

Her şeyin yolunda olduğu o yol nerede?

Her şey elimizdeyse,

Benim elim nerede?

Ya yalnızların bi yerleri hiç yoktu

Ya bazı yerlerinin bir teki daha büyüktü diğerinden

Bir gözü diğer gözünden

Bir eli diğer elinden

Zamanın bizi nasıl terlettiğini, tane tane

Dünyaya inanmış bir yüzü, üzgün üzgün anlattım sana

Ve gördük ki;

Mekan değildir

Zamandır önemli olan.

Ve lakin o da değildir,

Eylemdir önemli olan

Ve o dahi değildir kalp olmadıkça

Sana en uzun yarımlardan bahsediyorum

Okurunu sakatlamış kitaplar gibiydin çünkü

Öldürmez ama

Okurunu sakat bırakır bazı kitaplar

Dedim ki, neresinde kaldığını unuttuğun kitabı okuma..

Dedim senin de saçların cumhuriyetin ilk günleri

Dünya, sen dönerken, evine dönüyormuşsun aslında

Başını ve sonunu unuttum

Bu yüzden artık her şeyin tam ortasını konuşmalıyız galiba

Sarayıma kim soktu bu kadar soytarıyı?

Bu kadar ölüme aynı anda nasıl katlanır insan?

Üstelik yalnızsa,

Üstelik bir tren, çıktığı raya tekrar dönmek için kendini yakmışsa

Küçük kırmızı tuğla,

Her şeyi baştan anlat bana

"Serseri"yi en çok kurşunda seviyorum

Yeniden kanarken seviyorum

Kabuk tutmuş yaraları,

Ruhumdaki delikleri tıka basa dolduruyorum

Küçük kırmızı tuğla,

Her şeyi baştan anlat bana

Her adımda yepyeni bir uçurum

Keşke düşsem diyorum tam kurtulurken

Tam ölürken ter içinde uyandırılıyorum

Minik bir serçe yavrusunun tırnakları onarıyor uykulu bakışlarımı

Küçük kırmızı tuğla her şeyi baştan anlat bana

Anlat: kim soktu bu kadar soytarıyı sarayıma?

Vezirimi kıran taşı kim yükledi sırtıma?

Anlat bana küçük kırmızı tuğla,

Nasıl düştün bu yanlış hayatın arka sokağındaki kaldırıma?

Aynı bardaktan içmeyeceğiz,

Ne suyu,ne tatlı şarabı,

Şafakta öpüşmeyeceğiz,

Ve akşam çöktüğünde pencereden bakmayacağız.

Sen güneşle soluklanıyorsun ben ay ile

Ama aynı aşkla yanıyoruz ikimiz de.

Benim yanımda sadık,sevgili yarim,

Senin yanında neşeli eşin,

Ama okuyorum gri gözlerindeki korkuyu

Çünkü sensin acım.

O arada bir buluşmalarımız,bundan böyle

Daha bir aradabir olsun.

Gönlümüz rahat olsun,o zavallı gönlümüz.

Şiirlerimde yalnız senin sesin var

Senin şiirlerinde,biliyorum benim soluğum esiyor

Ah bir ateş ki cesareti yok

Ne unutuşa, ne korkuya dokunmaya...

Bir bilsen nasıl seviyorum şu an

O kuru dudaklarını, gül rengi!

Alacakaranlıkta beyaz bir kuş konar omzuna,

Kucaklar onu şen şakrak, fısıldar:

-Haydi bu yalnız gecede

Gizlenelim senin düşlerine…

-Ödünç ver kanatlarını

Uçayım boydan boya yalnız göğü…

Kuş uyuyakaldı. Adam hâlâ uçuyor

Bir başına dilinin göklerinde boydan boya…

Kırmızı kerpiçten eski duvar üzerinde duruyor biri

Ve bakıyor denizden başlayan bir yolun nasıl başka bir denize doğru uzayıp gittiğine.

Yol dümdüz ve kendisiyle ilgili her şeyden haberdar.

Kendi geometrisi, kendi belleği, kendi rüzgârı var

Ne ağaç, ne yıldız, ne şimşek.

Başka bir şey yazılı değil toprak üzerine.

İzleri var yalnızca,

Belleğinden başka her şeyi

Alınabilecek yapayalnız bir ulusun.