“İşte şimdi çayırı geçiyor, umursamazlıkla salınarak bizi kandırmaya çalışıyor. İşte yokuşa geldi, görünmediğini sanıyor; yumruklan önünde sıkılı, koşmaya başlıyor. Mendilinin düğümüne batıyor tırnakları. Kayın ormanının kuytuluğuna yöneliyor. Kollarını açıyor yaklaştıkça, gölgeliklere dalıyor yüzücü gibi. Koşmaktan, gölgelerden göremez oluyor, ağaçların altına, köklerin içine atıyor kendisini, ışığın içeri dışarı, içeri dışarı çırpındığı yere. Dallar sallanıyor. Kışkırtma var burada, sıkıntı var. Üzünç var. Işık kırık dökük. Acı var burada. Kökler iskelet olmuş yerde, köşelerine yığılı ölü yapraklarla. Susan acısını yere yaydı. Kayın ağaçlarının kökleri üzerine serili mendili; hıçkırıyor, düştüğü yerde iki büklüm oturmuş.”

Gözlerinle dilin arasında gerili uçurumu seviyorum

Ellerindeki bilge zamanı

Alnın masamızda dört mevsime ufuk

Yürüyorsun ya

Her damlası ayrı bir hayat

Beni uzaklaştırmaya çalışırken aklından geçenleri seviyorum

Ses nasıl menevişleniyor susunca ağzında

Gece ışıklarından topladığın o evler esrarını seviyorum

Susmanın da bir dili var elbet

Yürümediğin sokaklar nasıl da göz göz

Serçe parmağındaki lekedir yerim

Ölümdür en büyük zaman

Bizden büyük Tanrısı yok yalnızlığın

Evlerdesin

Uzun cümlelerle konuşuyor kalabalık

O gölgenin taş dibinde bir çürüme bilinci

Dişlerimin arasında bir İshak Kuşu

Bir gün bir kötü haber birimizden

İhanetler silsilesinden geçtim

Ey tanrım, ey adalet tanrısı!

Ey yalancıların tanrısı, sen değil!

'Seyrek gülüş, sen ne güzel bir şeysin

Nazlanırsın ama bir gün gelirsin'

Düşen bir yaprağa bağladım hayatımı

Olsun artık diyorum ne olacaksa

Paralı asker miyim neyim ben

Ekleyip duruyorum sabahları akşama

Ve kendimi arıyorum, meşgul çalıyor

Gerçi söylenmez böyle şeyler uluorta

Aşk diyor, başka bir şey demiyor kalbim

Nasıl bir dostluk ki bu?

Hem kadim, hem de mayhoş elma tadında.

Kendimi de koysam ayağımın altına

Yine de yetişemiyorum ey aşk, omzunun hizasına.

Çünkü bende birikiyor her şeyin tortusu

Ve ayağını kaldırıyor dünya, konuşurken benimle.

Budanan oğullar gibiyim, sessiz ve narin

Nereye konsam, geri sayım başlıyor

Kurcalıyor beni bir çırağın elleri

Ah, unufak olsam ve desem ki

''Ağzın tat görmesin hayat! Kandırdın beni.''

Sorma,

Elim kırılsın bir daha Dokunursam güneşe.

Kıl payı kaçırılmış bir şeyin bıraktığı ardında neyse, oyum ben.

Yaralı serçe, benim için dua et;

Gök, bir kayalık gibi şimdi üstümde

Acıyan bir şeyim ben burdan çok uzaklarda

Ve koskocaman bir hansın sen, uğraşma bu çocukla

Çünkü nasıl bir şey biliyorum köpeğin taştan korkması

Bir yastık arıyorum kuş seslerinden, mühim değil sonrası.

Sorma,

Yangın sönseydi suyla,

denizler her akşam böyle yanmazdı.

Yakar top oynayan melekler gördüm güneşle

Ve büyük çiftçiler gördüm dağları biçen

Yolundaydı her şey, ben bile yolundaydım

Ama kıyıya vardığımda kendimi unuttuğumu anladım karşı kıyıda.

şiirler söyledim belki duyarsın diye

çığlığıydım içinde dilsiz bir şehzadenin

Sana seslendim durdum bu küçücük odadan

Acımı duy! Sensin pusulam benim

Ki dünya, silinmiş bir harita gibi yabancı bana.

Sorma,

Usulca uzandığında

Bir ceset oluyorsun öpüldükçe şımaran.