Bir kül yığınıdır içten değilse söz

İçten değilse, sırsız bir aynadır dostluk

Sevgi değilse içten, bir yüzüdür ölümün

Renk içten değilse, 

Ezgi içten değilse,

Karanlığıdır huzursuz bir aydınlığın

İçten değilse şiir, çarpar bir tezgah gürültüsüyle yüzümüze 

Yaşamak, içten olmaktır her uyanışa

Acılar, kaygılıdır ve korkak

Sevinçler kaygılıdır ve kaypak

Nedensiz değildir barışla başlamak güne

Her yorgunluk, dilimize varmayan dilek

Her feryat nedensiz değildir içerde

Ve dışarda akan bir hayat...

İçten değilse saat, kapı tokmağı

Bal arısı, 

Köpüren kahve, 

Savrulan sağanak

Esriklik, 

Bir tutam başak

Konuşan bu kız;

Yaşamayı sevmek ve acı çekmek,

Bir günde, bin parçaya bölünmek,

Bir boşlukta sallanmaktır o zaman...

Sen, üçüncü yolsun. Üçüncü yol, yani saadet. Kâbusdan hemen kurtulunmaz. Zaman zaman şımarık, zaman zaman nankör, zaman zaman bedbin görünüyorsam bu ıstırapların eseridir. Aradığımı, istediğimi buldum. Ama şimdi yine yalnızım. Trajedi burada. 48 yıl ve 15 gün. Beklemek..Kaç yıl yaşayacağım daha? Kaç ay yaşayacağım? Mektubunda rezil bir kelime var, kapris olarak başlayan bu sevgi, diyorsun. Kapris olarak değil, bütün bir ömrün kaçınılmaz sonucu ve manası olarak. 

Benden çılgın bir neşe bekleme. Acılarım içinde mesudum...Saadet çatık kaşlıdır ve ciddidir. İkimiz de kasırgaya tutulmuşuz...

Sana yaralarımla görünmek istemiyorum, ama onları saklayacak zamanım yok.

Shakespeare’in 29. sone’sini hatırladım, aşağı yukarı şöyle diyor:

“Bakışlarda küçümseyiş okuyorum

Yalnızım, bedbahtım, tesellisizim.

Gökler sağır, sesim boğuk

Ve lanet okuyorum talihime...

Kıskançlıktan kuduruyorum

O zaman sen geliyorsun aklıma,

Ve birden kanatlanıyorum, bir tarla kuşu gibi, 

İçim aydınlıkla doluyor, yükseliyorum, 

Yükseliyorum

Neşideler söylüyorum hayata göklerin eşiğinden

Bana ne toprağın çirkinliğinden?

İnsanların zilletinden bana ne?

Hatıran öyle sonsuz bir hazine

Ve sevgin öyle büyük bir mutluluk ki !

En mağrur hakanların tacını hor görüyorum.”

Istıraplarım çok mu çirkin, çok mu çocukça? Onları senden de mi gizleyeceğim? Sahneye maskeyle çıkmak! Ben aktör değilim. Sesinin tonunda minnacık bir soğuyuş hissettiğim anda yokum. 

Acılarımın kaynağı sensin, evet ama hayatımın kaynağı da sensin, senin için ve seninle yaşıyorum. 

Sen uçuruma yuvarlanırken tutunulan dal, sen bütün hayal kırıklıklarımın dudaklarında ümitleşdiği kadın. 

Haklısın, insan yaralarıyla çıkmamalı ortaya. Sevgi bir oyun, ama benim oyunla ilgim yok. Söylemiştim, hayatta hep bröton savaşçıları gibi çıplak dövüştüm, yaralandım, yaralandım, yaralandım. Bir ömür ki, yalnız on beş gün yarasız. Ben ezelî bir mağdurum. Coğrafî kader, siyasî kader, biyolojik kader. Başka bir ülkede doğmalıydım, başka bir ülkede veya başka bir çağda...Hiçbir kavgam zaferle taçlanmadı. Ben ezelî bir mağlubum. Ama tarihi yaratan bu mağluplar, bir ülkeyi onlar ebedileştirir. Sen, tek mükâfatım benim. 

Realite o kadar çirkin ve ben o kadar yaralıyım ki! 

Önümde iki yol var: Biri sana giden yol, öteki ölüme. Elli yıl sonra belki de masallaşacağım. Hint’in bir sayfasını kaleme almak 20. asırda pek az faninin başarabileceği bir mucize. Benim bir sayfam bir insana ebediyetin veya Akademinin kapısını açar. 

Acılarımın kaynağı sensin. Yani: sensizlik. Bütün bu dengesizlik, tattırdığın saadetle yokluğun arasındaki tezattan doğuyor. Sonra, öleyim diyorsun. Bir daha böyle söz istemem...

Sevgilim, canım benim, bir tanem. Yakında zafer haberleri ile dolacak mektuplarım. Biraz naz, biraz şairlik, biraz sarhoşluk ve hasret...Beni hoşgör. Herkül kadar kuvvetli, Eyüp kadar sabırlıyım. Ve her dağı devirecek bir Ferhat gücü var içimde. 

Bana bak. Sen daima neşeli ol. Madem ki ikimiz bir bütünüz. Sen güzelsin, ben çirkinim. Sen akıllısın, ben çılgın. Sen neşesin, ben…Hezeyanlarımı hasrete ver. Ama fırtına geçti, tipi dindi.

Seninim. Koruyucun, dostun, şuurun, vicdanın, iraden, sultanın...Yalnız senin olduğum, yalnız sen olduğum, yalnız senin için yaşadığım unutulmasın.

Okşayarak.

''Bu ne biliyor musun? Hayatına neredeyse eksiksiz devam eden bir kadının yüzleşmesi bu...''

''Bu ne biliyor musun? Bu sevilmeyen bir kadının sevgiliye çok açık mektubu. Bu bir teklif, bir çağrı. Bu bir itiraf. Bir kavuşma umudu...''

Sevgilinin bize misafir olarak geldiği gün, ne hoş bir gündür...Gözümüz, onun güzel yüzünü görünce, bir güzellikler diyarı olur. 

Gönlümüzde ayrılık derdi varsa, onun güneş gibi parlak olan yüzünden o derde derman bulunur. 

Gülerek içeriye gir

Acılığı yok et! 

Ey gönüllerin uyanık kişisi!

İstediğin kadar bana bak! Bütün gücünle, dikkatinle bak

Fakat yine de beni tanımazsın. Çünkü benim bir değil, yüzlerce sıfatım, yüzlerce görünüşüm var. 

Gel, gözüme gir de, bana benim gözümle bak

Çünkü ben kendime, gözlerin göremediği bir misafir seçmişim...

Sen, şarapla sarhoşsun, 

Ben şarapsız sarhoşum

Sen gülen bir aşıksın, 

Fakat ben, ağızsız, dudaksız gülmedeyim

Senin güneşin ardında,

Ben, ışık isteyen bir gölgeydim. 

Sen doğunca, senin ışığında yok oldum gittim.

Beni bırak da, senin aşkınla güneş gibi ateşten bir elbise giyeyim de, o ateşle güneş gibi bütün dünyayı süsleyeyim, aydınlatayım

İster isen bulasın cananı sen

Gayre bakma sende iste, sen de bul

Gözle anı sen

Gayre bakma sende iste, sende bul

Halime bakıp da suçluyum sanma,

Karşında ayağım, elim dolanır.

Seni gördüğüm an dilim dolanır

Biricik servetim resmin masamda,

Tek zevkimde sensin, tekmil tasam da

Ben sana gelmeye uğraşmasam da,

Kördüğüm olası yolum dolaşır.

Kolunda birini gördüğüm zaman,

Kalbimde kan değil, zulüm dolanır.

Her sıfat kim sende var izle anı

Gör ne sırdan feyz alır, gözle anı 

İrişince zatına, özle anı

Kenz-i mahfi aşikar hep sendedir

Yazın kış, leyl-ü nehar hep sendedir

(Gizli hazine aşikardır, hep sendedir

Gündüzün gecesi hep sendedir)

İki âlemde ne var, hep sendedir

Derdin kendindendir, bilmiyorsun

Derman yine sendedir, görmüyorsun

Madem ki benimsin, bir sesin yetmez.

Seninle, dört mevsim böyle yan yana

Yürürüz, koşarız, aşk yolu bitmez.

Ben çiçek, sen özsu, bütün dallarda;

Ben dalga, sen kuğu, yeşil göllerde;

Ben Mecnun, sen Leyla, kızgın çöllerde,

Yürürüz, koşarız, aşk yolu bitmez.

Bu hikayenin bir ucu sendedir

Kurtarmak isterim, kurtarmak isterim

Bütün uçurtmaların ipi elindedir

Yüzüne bakınca içim tutuşur,

İçime bir kızıl kor gelir gider.

Geçtiğin sokaklar şavkınla ışır,

Bastığın toprağa nur gelir gider.

Tarifin olmuyor ne kadar yazsam,

Ellerim tutmuyor resmini çizsem,

O güzel çehreni görmeyen ressam,

Bilmez ki dünyaya kör gelir gider.

Yeryüzü hiç afet görmedi sanma,

Ey benim aklımı alan muamma!

Her türlü felaket mümkündür amma,

Sen gibi kıyamet bir gelir gider...

''....Bir insan nasıl sevilir hatırlamıyorum. Öğret bana. Tut elimden. Gözlerimin içine bak. Okula başlamış çocuğa alfabeyi öğretir gibi, sabırla öğret bana sevmeyi...İnsanlar içinde bir sana inandım. Bir seni sevdim kendimden başka. Merhameti elden bırakma. Öyle bir bak ki bana, hırçınlığım, gözlerinin buğusundan utanıp, kendini yok etsin.''

Bir gecedir bütün geceler gibi

Gözlerinde maceraların en derini...

Sana anlatırlar aydınlıkları

Ne varsa, kendincedir

Pencere camlarında ışıklar parlar

İç içedir sokaklar, evler, odalar

Ve senin, üzerinde bin bir düşünce, 

Her şey düşünmektedir seninle

Birden bir rüzgar eser,

Sana doğru, senden

Seninle çoğalmaya başlar kendisiyle bitenler

Sen gelirsin, kuşlar gelir bahçelerden

Papatya kokusu gelir bir de, sen gelmeden önce...

Bir gecedir sana doğru senden...

Belki günün birinde, 

Sabah, şafak vaktinde bir papatya elimde

Çıkıp sana gelirim

Geçen, yaşadığındır

Yaşarken, anlamadan kalan bir gerçektir belki

Bir iğne gibi kaybolan,

Bir bardak gibi kırılan,

Gelen sanki beklediğindir

Ve giden, en tatlı, en sıcak, en kocaman..

Belki mısralarca koşardım,

Şiir şiir yazılırdım belki...

Bir şarkı olurdum, ruhu dansa kaldıran.

Kırda papatya, 

Gölde nilüfer,

Çölde kum, 

Ağaçta yaprak ne ise sende ben, o olurdum...

Belki sesim dağlar aşar,

Ovalarda salınır, saçlarına takılır kalırdı öylece...

Gözlerim, iklimini bulmuş bir çiçektir sende gezinirken.

Sözlerim yerli yerindedir sana söylenirken

Ve ben belki de, özleminin ırmağına yatak olacağım

Coşkun, 

Deli bir ırmak olacaksın bende sen...

Belki biz en güzel balıkların,

En güzel taşlardan geçerek üzdüğü,

Taşların şarkılar söylediği,

Şarkıların yosunları dansa kaldırdığı,

Büyülü bir ırmak olacağız seninle

Bir ırmak ki, akacak eğiminin tersine

Ve ben belki de, özleminin ırmağına derin yatak olacağım

Ve biz,

Öyle bir ırmak ki

Yosun, taş, balık, köpük

Hepsi dost...

Bir kurbağa öpüyor bir nilüferi dudağından

Bir ırmak ki, herkese anlatıyor sonsuzluğun yolunu...

Ve bir ırmak ki, yok köprüsü

Islanmadan geçmek mümkünsüz

Herkes dokunacak o taşa, o yosuna

Herkesi öpecek o balık bacaklarından

Sen, 

Ben, 

Irmak,

Balık, 

Yosun, 

Taş,

Nilüfer 

Ve dudak...

Yanmıyor, neden?

Henüz kül oldu parmak uçlarım

O yüzden mi babacığım?

Bak! İşte tam şurası.

Annemle öptüğünüz yer şimdi kül olmuş, uf olmuş babacığım...

Sana sormak istediğim onca şey var ki,

Mesela,

Neden omuzların dağları aşıyor baba?

Gözlerin, neden Ay'dan daha parlak?

Ellerin, beni sev diye mi bu kadar yumuşak?

Baba, peki annem?

Neden annem...

Annem neden orada baba?

Öğretmenimiz demişti

Bulutların üstü soğuk olurmuş

Karlar, yağmurlar hep oradan gelirmiş

Annem orada üşümez mi baba?

Ona büyüyünce kazak örsem giyebilir mi?

Bulutlar palto giyebilir mi baba?

Annemin parmakları üşürdü, hatırlıyorum

Benim de artık yanmıyor baba

Parmaklarım artık sımsıcak değil

Anneme gidince anlatacağım baba

Benim de parmaklarım senin gibi...

Babamınkiler sıcak ama, seninkiler kadar olmasa da...

Sımsıcak, evimizin sobası gibi

Hani, her hafta götürüyorsun ya beni

Bir sürü taş var

İnsanlar bulutlara giderken, isimlerini taşa yazıp atarmış yere

Aileler de taşları dikip sularmış

O taş büyüyecek mi baba?

O taşa tırmanıp annemin yanına mı gideceğiz?

Olur babacığım, gidelim...

İkimiz gidelim annemin yanına

Söz ver baba!

Kocaman adam sözü ver bana...

Bunlar son satırlar...

Beni güzel hatırla!

Beni güzel hatırla!

Beni güzel hatırla!

Beni güzel hatırla!

Gece yağmaya başlayan kardan mı nedir?

Saklamak zorunda olduğum kocaman bir sevinç varmış gibi

Çok güzel şeyler söyleyecekmişim de,

Söyleyemiyormuşum gibi.

İnsanca bir gülümsemeye rastladım,

Baloncunun peşinden koşan çocuk gibi 

Al, yeşil, sarı balonlarımız olsun n'olur diyen

Bağlara gidelim,

Asma çardaklarda yatalım gecelerde,

İsteyen sabahlasın, istediği kitapla

İncir, üzüm, nar, şeftali

Hepsi hepimizin diyen

Sevginin, dostluğun, arkadaşlığın dışında

Hiçbir anlama gelmeyen

İnsanca bir gülümsemeye rastladım

Merdivende verdiğin sarı kasımpatıyı unutmadım

Sevdiğim bir şiir kitabına taktım onu

Karıştı çiçeğin şiirlere.

Kar dinmek bilmiyor dışarıda...

Ağır pazar örtmüş kaynayan kanı,

Haftalık ağırlık çömelmiş kaslarına,

Kendi içine düşmüş nedensiz

Çalan çanları bulmuş 

Ve biz de mutlu olacağız zincir sesleriyle

Çanlarla birlikte içimizde çaldıracağımız...

Bizi kamçılayan bu dil ne?

Neden ışıkta irkiliyoruz?

Sinirlerimiz, zamanının avuçları içinde

Ve kuşku, geliyor tek bir renksiz kanatla

Açılmış, buruşuk bir kağıt gibi,

Bir başka yaşın armağını gibi...

Çanlar çalıyor nedensiz 

Ve biz de...

Tüm hareketlerimiz kontrol altında,

Hiçbir şeyimiz yok gizli saklı.

Irmağın suyu yatağını öylesine yıkamış ki,

Eski değişikliklerin altı oyulmuş...

Dinlenmeyi veya eğlenmeyi gerektiren,

Sabahın iliğine bir çiçek gibi vidalanan,

Gülümsemenin kaygılı zenginliğini veren,

Günün getirdiği aydınlık veya kuşkulu görüntü

Elektriğe dokunmalar, 

Titremeler,

Sarsılmalar

Serüvenler, 

Ateş,

Gerçeklik 

Veya kölelik, kentin kaldırım taşlarında kullanılmış...

Irmağın suyu yatağını öylesine yıkamış ki,  ışık bile kayıyor düz dalgada

Ve kayaların keskin parıltısıyla düşüyor dibe

Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de...

Kendimizle birlikte taşıdığımız kaygılar, her sabah giydiğimiz iç giysilerimizdir bizim.

''Bir hüznü en iyi anlatan şey, Sessizliktir."

Yuvarlak görüntülerin banyosunda arınmış,

Bakış açılarının yok edildiği denizlerin yakınında,

Tedirgin sertliklerin dağları üzerinde,

Kederli uyuşuklukların kentlerinde kimsenin asla duymayacağı bir hakikati söyleyen yalnız bir hayaletti o

Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de...

Gidişlerle gidiyor, 

Gelişlerle geliyoruz

''İçinde bir şey ölmüştü.''

-"İçine ulaşamazlar," demişti kız.

Korkuyorum!

Ölümü taşıyorum

Eğer ölürsem,

Ölümdür beni görünmez kollarıyla taşıyacak olan

Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de....